ଗଙ୍ଗା ମାତା ସର୍ବଦା ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ତିନିଟି ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ—ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର, ପ୍ରୟାଗ ଓ ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା ସାଗର ସଙ୍ଗମ ହୁଏ, ସେଉଁଠି। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ। କେବଳ ତିନି ରାତି କିମ୍ବା ଏକ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦାବଳୀକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି; ଏହିପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ, ଏଠାରେ ଶୁଭ ଭାଗୀରଥୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିପାରିବେ। ଖାସ୍ କରି କଳିଯୁଗରେ ଗଙ୍ଗା ଲୋକମାନେକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୀଣ ଶକ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିୟାସଙ୍କ ଶୁଭ ବାକ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗଙ୍ଗା ଉପକୂଳରେ ତପସ୍ୟା କରି, ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ମାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ପାଠ, ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦେବତା ପୂଜାର ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ଏଠାରେ ଏହାକୁ କରାଇଲେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ; ଏହିପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ, ହୋମାଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଫଳ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ବିୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ମହାମୁନି ସଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପଚାରିଲେ—"ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପୂଜା କେମିତି ଏବଂ କେଉଁ କ୍ରମରେ କରିବେ? କେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ କେଉଁଠି ଶେଷରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ? କେଉଁ ଦେବତା କେଉଁ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି? କାହାକୁ ପୂଜିଲେ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ବିୟାସ କହିଲେ, "ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ବିଘ୍ନବିନାଶ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ବିନାୟକ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଗୌରୀପୁତ୍ର। ପୂର୍ବେ ପାର୍ବତୀ ଦୁଇ ଝିଅ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥିଲେ—ମହେଶ୍ୱର ଓ ଦିତ୍ୟୀୟ, ଦେବସେନାପତି ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଗଣପତି। ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପାର୍ବତୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ମୋଦକ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ, ଏହି ମିଠା ଦେବମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହିଟି ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏହାର ଗୁଣ ଶୁଣ। ଏହାକୁ ଘ୍ରାଣ କରିଲେ ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦକ୍ଷତା ଆସିଯାଏ। ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶିଳ୍ପ, ଲେଖନ ଓ ଜ୍ଞାନର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ମୋଦକ ଯିଏ ଦେବେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅନୁମୋଦିତ ଫଳ ଦେବି।' ମାଆଙ୍କ ଏହା କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁତ ଧୀ ଧାରୀ ସ୍କନ୍ଦ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ସହିତ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ପଖାଳୀ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢି, ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁହିଁଜଣ ଜଣକ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଏହିପରି, ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ପାଖରେ ଆସି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ, ଉପବାସ, ମନ୍ତ୍ର, ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମ ମାନିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପିତାମାତାଙ୍କ ପୂଜା କରାଯାଏ, ତାହାର ଏକ ଷୋଡ଼ଶଂଶ ଫଳ ମଧ୍ୟ ମିଳେନି। ଏହିପାଇଁ, ଶତପୁତ୍ର ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦେବମୟ ମୋଦକ ହେରମ୍ବକୁ ଦେଉଛି।' ଏହି କାରଣରୁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ପୂଜାର ଆରମ୍ଭରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପାର୍ବତୀ ସହ ଭୂତପତି ଦେବେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ବଡ଼ ବର ଦେଇଥିଲେ—'ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ।' ଦେବୀ-ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଗଣେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିଯାଏ, ସେଠି ତପସ୍ୟା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହେ। ଏହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ-ଦେବତାଙ୍କ ବାଣୀ ଅଶେଷ ଗୁଣ ଦେଇଥାଏ। ଗଣେଶଙ୍କ ଗଣପତିପଦ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ମହାୟଜ୍ଞ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଦୈନିକ ପୂଜାରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖି, ଦେବମାନେ ନିଜ ଅଭିଷ୍ଟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ; ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଉପବାସ ରଖି ଗଣପତିଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ, ପ୍ରତିମା କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। 'ହେ ଗଣପତି, ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶକ, ଉମାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳୁ, ମୋତେ ସଂସାର ସାଗର ଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।' 'ହେ ହରାନନ୍ଦଦାୟକ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦାତା, ବିଘ୍ନରାଜ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସଦା ଦୟା କର।' ଯିଏ ଉପବାସ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାଦଶନାମ ଶୁଭ ଷ୍ଟୋତ୍ର କହିବି: 'ଓଁ, ଗଣପତୟେ ନମଃ'—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ନାମ: ଗଣପତି, ବିଘ୍ନରାଜ, ଦୀର୍ଘଦନ୍ତ, ଗଜାନନ, ଦ୍ୱିମାତୃଜ, ହେରମ୍ବ, ଏକଦନ୍ତ, ଗଣନାୟକ, ବିନାୟକ, ଶୁଭକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଜାପାଳକ, ଭବସୁନୁ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ନାମ ସକାଳେ ଉଠି ଯିଏ ପଢ଼ନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହୁଏ, କେବେ ବିଘ୍ନ ଆସେନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଶାନ୍ତି ହୁଏ, ରୋଗ ନାଶ ହୁଏ ଓ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।