ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଏ—ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ କେଶବଙ୍କୁ ସେବନ କରେ, ସେଠାରେ କେବେ ଅଶୁଭ କିଛି ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ସବୁ ସମୟ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି କେବେ ଅଡ଼ିଗୁଡ଼ି ହୁଏନାହିଁ, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ସେ କେବେ ଛାଡ଼ି ନାହାନ୍ତି। ଜୀବନରେ ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ଧର୍ମପଥରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶୀ ରାତ୍ରିରେ ତୁଳସୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ଲକ୍ଷ-କୋଟି ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଫଳ ପାଏ। ଏହି ତୁଳସୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠରେ ଏମିତି ମହାଫଳ ମିଳେ। ଏଭଳି ଗୁଣଗାଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା "ତୁଳସୀ ସ୍ତୋତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ" ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏହି ପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ସ୍ନାନ କରିଲେ କିପରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ? ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ କି? ଦେବଜନ୍ମ କେବେ ହାରାଯାଏନାହିଁ—ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହା ଶିଖାନ୍ତୁ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, "ମାନବ ମାନବୀ ଯଦି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ପଥ ବିଚାର କରନ୍ତି, ତେବେ କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଦିଏ। ଗଙ୍ଗା ନାମ ସ୍ମରଣ କଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ କଲେ ମହାପାପ ଦୂରିଯାଏ, ଦର୍ଶନ କଲେ ମହାମଳିନତା ନାଶ ହୁଏ। ଜହ୍ନବୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଜଳପାନ କଲେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କଲେ, ପ୍ରତିଦିନ ମହାପାପ ଦଳ ଭସିଯାଏ। ଯେପରି ଅଗ୍ନି କପାସ ଓ ଶୁଖିଲା ଘାସକୁ ତୁରନ୍ତ ଜଳାଇଦିଏ, ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ଜଳର ସ୍ପର୍ଶରେ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।" "ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ଓ ରାଜ୍ୟ ମିଳେ, ଜୀବନ ଶେଷରେ ପରମ ଗତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ରବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଗଙ୍ଗାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ, ଏକ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ଦେବଲୋକରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଆଦର ମିଳେ। ତିଳ ଦେଇ କଲେ ଫଳ ଦୁଗୁଣ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ କଲେ ସେହିପରି। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗାଈର ଦୁଧ ଦେଇ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗର କ୍ଷୟ ନାହିଁ; ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ପ୍ରତିଦିନ ଶତ ଯଜ୍ଞ ହେବା ପରି ଫଳ ମିଳେ।" "ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ନରକରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ, ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ କୀଟ, ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ ହେଲେ, ସେମାନେ ଧନୀ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି।" "ପୁଅ, ପଉତା, ଜ୍ଞାତି, ଝିଅର ପୁଅ, ଜାମାତା, ମାମା, ବନ୍ଧୁ, ପ୍ରିୟ-ଅପ୍ରିୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯଦି ଗଙ୍ଗାତଟ ଓ ଜଳରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ। ପିଣ୍ଡ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ମାତୃବଂଶୀୟ ପିତୃମାନେ ଶତ-ଶତ ହର୍ଷିତ ମାନବ ହୁଅନ୍ତି।" "ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ, ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏକ ମାନବ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇଲେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟ—ସେ ନିଜେ ତରେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ତାରେ।" "ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା କହିପାରିବେ ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ କିଛି ଭାଗୀରଥୀର ମହିମା କୁହିବି। ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଗଙ୍ଗାତଟରେ ତପସ୍ୟା କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ କାମଧେନୁ ରଥରେ ବସି, ରତ୍ନମୟ ମହଲରୁ କେବେ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଲ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଉତ୍ତମ, ଇଚ୍ଛିତ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୋଭାମୟା ମହିଳାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଫୁଲ ଗଛମାନେ ପାରିଜାତ ଓ କାମଧେନୁ ଗଛ ପରି, ଗଙ୍ଗାତଟରେ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏମିତି ରାଜ୍ୟ ମିଳେ। ବହୁ ତପ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦାନ ଯେଉଁ ଫଳ ଦିଏ, ଗଙ୍ଗା ସେବାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳିଯାଏ।" "ଯେଉଁମାନେ ଅବିଧବ୍ୟା, ପତିତ, ପାପୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଗୁରୁ ହନ୍ତା, ଧୋକାଧଡ଼ି, ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ—ପୁଅମାନେ ପିତାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା କେବେ କାହାକୁ ଛାଡ଼ି ନାହାନ୍ତି।" "ମାତା ଯେପରି ନିଜ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ମଳିନତା ଦୂର କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ପାପ ଧୁଇଁ ଦିଅନ୍ତି। ଯିଏ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ବିଶ୍ୱବିଦିତ ହୁଏ, ଭୋଗ ଓ ଭୂଷଣରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।" "ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ମରଣ, ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶତ-ଶତ ପରିବାରକୁ ଗଙ୍ଗା ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ଯାତ୍ରା କାଳରେ, ଗଙ୍ଗା ଦୁଇ ପିଢ଼ିକୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ତାରିଦିଅନ୍ତି। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କଲେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦିନ ଓ ଉତ୍ତରାୟଣ ସମୟରେ ଏକ କୋଟି ପିଢ଼ି ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।" "ଯେଉଁମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ଭାଗୀରଥୀର ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ସର୍ବଦା ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ।" "ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଗଙ୍ଗା ବିଷ୍ଣୁର ମୂର୍ତ୍ତି। ଗଙ୍ଗାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଓ ତିଳଜଳ ଦାନ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି—even ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀ ବା ସ୍ୱାମୀର ଧନକୁ କ୍ଷତି କରିଛନ୍ତି, ବା ପର ଉପରେ ଦ୍ୱେଷ ରଖିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ଓ ତୁଳସୀର ମହିମା, ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣ, ସେବା, ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଓ ପିତୃମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କୃପାର ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତି, ଏହି ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦେଉଛି।