ସେମାନେ ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେଇ ଚଣ୍ଡାଳ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ—ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରତ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହା ଦେଖି ସ୍କନ୍ଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: “ମାନ୍ୟବର, ସେମାନେ କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ଏତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତେବେ ଏହି ଫଳ ଖାଇଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତିନା, ଏହା କ’ଣ କାରଣ?” ତେବେ ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: “ପୂର୍ବରୁ ଅବିଦ୍ୟାରେ ଏହି ଲୋକମାନେ କ’ଣ ଭଲ କି କୁଅଭଲ, ଜାଣିପାରିନଥିଲେ। ସେମାନେ କୁକୁର ଛୁଇଁଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟ, କଫ, ପେଶାବ କି ମଳକୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ। ଏହି ଭ୍ରମରେ ପିଶାଚମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବି ଖାଉଥିଲେ। ମଳ, ପାନି, ବାନ୍ତି, ଶୂକର ଓ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ—ସବୁ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ମୃତକ କି ଜନନୀମାନେ ପାଇଁ କେହି କଦାଚିତ୍ ପାଠ ବନ୍ଦ କରନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ସବୁବେଳେ ପିଶାଚମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଅନିୟମିତ, ଅଶୁଚି, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ପିଶାଚମାନେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ନାହାନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ନାହିଁ, ବଧିର, ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମଫଳରେ ପିଶାଚ ଓ ଭୂତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତିନା, ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେହ ଅଶୁଭ୍ର, ଆନନ୍ଦ ରହିତ ଓ ବିକୃତ ହୁଏ। ନଗ୍ନ, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ, ମୃତ, କଠୋର, ଅପବିତ୍ର—ଏହିପରି ଅନେକ ପିଶାଚ ଜାତି ଦୁଃଖରେ ଯାତନା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଅସ୍ତିକ ନୁହଁନ୍ତି, ଅଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର, ଅପରାଧୀ—ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ କର୍ମଫଳରେ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ବନ୍ଦୁକ, ବିଷ, ଜଳଦ୍ୱାରା ଅପନ ଜୀବନ ଶେଷ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନ ଜାତିରେ ପିଶାଚ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅପବିତ୍ର ରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ଓ ମହାପାପରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଅତି ଅସାବଧାନ ଶୂରତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା, ପୂର୍ବଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧୋକା ଦେଇଥିବା, ଧ୍ୟାନ ଓ ପାଠ ରହିତ, ବ୍ରତ, ପୂଜା ଓ ଏହିପରି କର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁନଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ବିନା କ୍ରିୟା କରୁଥିବା, ନହୁଁ ନହୁଁ ନହାଉଥିବା, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସହିତ ସଂଗ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଚଣ୍ଡାଳା ଓ ଦୁଃଖିତା ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ କରୁଥିବା, ଅତି ଦୁଃଖଦାୟକ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବା, ବିଦେଶ ଭୂମିରେ ଥିବା ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା, ଅପବିତ୍ର ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିବା, ବିଦେଶୀ ମଧ୍ୟରେ ରହିବା, ନାରୀ କି ଧନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନାରୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଭୁକ୍ତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ଅତିଥି ଯଦି ଘରେ ଆସନ୍ତି ଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଦର୍ଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଗାଁ ବା ଗାଈର ମାଂସ ବିଦେଶୀଙ୍କୁ ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ସେମାନେ ପିଶାଚ ହୋଇ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶୁଭ ନ ଅନୁଭବି, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତିନା। ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ପଶୁମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପିଶାଚ ରୂପେ ରହନ୍ତି, ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଅନୁଭବନ୍ତି, ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରିୟା, ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଦେବପୂଜା, ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପିଶାଚତ୍ୱ କ୍ରମେ କମିଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଏହି କର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅପରାଧୀ ଓ ଅପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତି ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ କି ଦେହର ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟରେ ଫେଙ୍କନ୍ତି, ସେମାନେ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ, ସମ୍ମାନ କି ପୂଜା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କ କର୍ମରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ନାରୀ ଜଣେ ସ୍ୱାମୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପିଶାଚ ହୋଇ ଚଣ୍ଡାଳ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମୁହଁ ଦେଇ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇଥିବା, ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଅପରାଧିନୀ ନାରୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପିଶାଚ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମଳ, ପେଶାବ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଭୋଗ କରି ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପିଶାଚ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଥିଲେ, ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇନଥିଲେ, ଅତିଥିଙ୍କୁ ଅଦର୍ଶା କଲେ, ସେମାନେ ନରକରେ ପିଶାଚ ଭାବେ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମଳକୀ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ତାହାର ରସରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶୁଭ ଆମଳକୀକୁ ସେବା କରିବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ଏହି ଶୁଭ ଧର୍ମକଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଓ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଆନ୍ତି—ଏହି ମତ ପୁରାଣବିଦ୍ୟମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି।