ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ପଦ୍ମପୁରାଣର ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଉଛି—ଯେଉଁପରି ଜଣେ ଭକ୍ତ ପାୟସ ଦାନ କରେ, ସେ ମାନବ ଲୋକରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ଆନନ୍ଦରେ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ ଦାନ କଲେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ। ମାଂସ ଛଡ଼ା ଭୋଜନ ଦାନ କଲେ ସେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୁଏ। ମଧୁ ଦାନ କଲେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଗୁଡ଼ ଓ ଲୁଣ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଚିନି ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ରୂପର ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ସ୍ତୁତି ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିଥିବା ଭକ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଦି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ନାୟକ ହୁଏ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ା ହୁଏ। ଏକ ମାତ୍ର ପରିକ୍ରମା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିଥାଏ। ଏପରି ଭାବରେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ ସେ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରେ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ ଏବଂ ଚୋରି ଦ୍ୱାରା କୀଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର କିମ୍ବା ପୂଜା ସ୍ୱୟଂ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ହଜାର କୋଟି ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ଫେରେ ନାହିଁ। ଯଦି ଜଳ, ଫୁଲ, ଦୀପ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଲୋଭରେ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ। ଲିଙ୍ଗର ଦାସୀକୁ ବଳାତ୍କାର କଲେ ସେ କଦାପି ନରକରୁ ଫେରେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ପାପୀ, ନିଜ ମାତାଙ୍କୁ ଛୁଅଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଦାସୀକୁ ଛୁଅଇ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଶିବଦାସୀଙ୍କୁ ଛୁଏ, ଶିବଙ୍କ ଧନ ନେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ଭୋଜନ-ପାନୀୟ ଖାଏ, ସେ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ପାପୀ ପୂଜାରୀ ନରକରୁ ଫେରେ ନାହିଁ; ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟତା ଯୌନିକାରୀଙ୍କ ଚେୟାଁ ଭଲ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ବେଶ୍ୟାକୁ ଛୁଏ, ସେ ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ୟା ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିବାରୁ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ। ଯଦି ବେଶ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦେବପୂଜାରେ ଲିନ୍, ପବିତ୍ର ଓ ପତିପରାୟଣା ହୁଏ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଯିଏ ବେଶ୍ୟାକୁ ମାତୃବତ୍ ଦେଖେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯେପରି ହରି ସମସ୍ତ ଦେବ, ଅସୁର, ମାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ବେଶ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପାପ ଶୋଧନ କରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ଦେବଦାସ ଭାବେ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି କରେ, ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହୀ, ସେ ଲୋକନାଥ ହୁଏ ଏବଂ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ପ୍ରତିକ ତିଆରି କରି ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରେ, ତାହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିଥାଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। କେବଳ ଘାସରେ ଏକ ବର୍ଷ, କଣ୍ଟା ଘାସରେ ଶତ ବର୍ଷ, ଅନ୍ୟ କାଠରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଏବଂ ଖଦିର କାଠରେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ। ଅସଂଖ୍ୟ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଯେତେ ଦିନ ମଣ୍ଡପ ତିଆରିକାରୀ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ, ତେତେ ଦିନ ଯଦି ସେ ଚୋରି କରେ, ଦୁର୍ଗତି ପାଏ। ମଣିଷ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେଠାରେ ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ପାଏ ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ତିଆରି କରେ। ବିଶେଷକରି ଯଦି ଏକ ଅନାଥ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଘର ତିଆରି କରାଯାଏ, ସେ କଦାପି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧାର୍ମିକ କଥା ଦିନେ ଶୁଣେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ମନ୍ଦିର ତିଆରିର ଫଳ ପାଏ। ଧନୀ, ରାଜା, ଓ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା ପାଠ କିମ୍ବା ପାଠ କରାଇଲେ, ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ଯାଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ମନ୍ଦିରରେ ଦେବଦାସ ଓ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା ପଢ଼େ, ସେ ମୋକ୍ଷପଥ ପାଏ। ଏହି କଥା ରାଜା, ଶାସକ, ଧନୀ ଓ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ଆଗରେ ପଢ଼ିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ; ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କରିଲେ: "ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଏମିତି ଏକ ସାଧାରଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସହଜରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ଓ ସମ୍ମାନିତ?" ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଛୁଇଁଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଧାରଣ କଲେ ରୁଦ୍ରପଦ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ, ବୁକ୍, ବାହୁରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥାଏ, ସେ ଈଶାନଙ୍କ ସମାନ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଲୋକରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହନ୍ତି, ସେଠି ତୀର୍ଥ ହୁଏ। ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଛୁଇଁବା ମାତ୍ରେ ମଣିଷ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେକୌଣସି ଜପ, ହୋମ, ଦାନ, ସ୍ନାନ, ପୂଜା କିମ୍ବା ପରିକ୍ରମା କଲେ—ଏହି ଦ୍ୱାରା ଅପାର ଫଳ ମିଳେ। ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ଫଳ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଚେଯାଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଧାରଣ କଲେ ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ବ୍ରହ୍ମଗଠି ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ନେଇ ଯେକୌଣସି ଜପ, ଦାନ, ଷ୍ଟୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ପୂଜା କଲେ, ସେସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାର ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶୁଣ। ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଜାଣି ଶୈବପଥର କଥା କହିପାରିବା। କୀଟ ଖାଇଥିବା, ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଙ୍ଗା, ଦୁଇଟି ଏକସାଥି ଲାଗିଥିବା, ନିଜେ ଗୁଥାଯାଇଥିବା, ଢିଲା ଗୁଥାଯାଇଥିବା, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗୁଥାଯାଇଥିବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।