ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୋଗ ମୁକ୍ତ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ, ମନୋହର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି; କାମଦେବଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କ୍ୟାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ବ୍ରଧ୍ନଙ୍କ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ପଥରରେ ଘର ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେ ଅନେକ କୋଟି କଳ୍ପ ଧରି ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କହିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିଧିକୁ ପୃଥକ୍ ପ୍ରକାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ନିଜ ସମାନ ଏକ ଘୃତ ଦୀପ ଦିନ ରାତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦଶ ହଜାର ଦେବବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୂମିରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି, ସେ ମାତ୍ର ଏକ ମାସରେ ହଜାର କୋଟି କଳ୍ପର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତିଳ ତେଲ ଦୀପ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୀପ ଦାନ କଲେ ତାହାର ଫଳ ଅର୍ଦ୍ଧ; ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳ ଦାନ କଲେ, ପୃଥିବୀର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି। ଧୂପ ଦାନ କଲେ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେବାର ସ୍ଥାନ ମିଳେ; ଚନ୍ଦନ ଦାନରେ ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ; କୁସୁମ ଓ ମାଳା ଦାନ କଲେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଶୀତକାଳରେ କପାସ କମ୍ବଳ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଶିତଳ ବସ୍ତ୍ର ମିଳିଥାଏ; ଯେଉଁଠି ସେ ଦେଉଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଚାରିହାତ ଲମ୍ବ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ କେବେ ବି ତଳି ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମାନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି; ଦଶ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପୀ ମଣ୍ଡପରେ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପରେ ବସିଥାନ୍ତି। ରତ୍ନ ଖଚିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ ଦଶଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ, ବିଶେଷ କରି ହୀରା, ବେରୁଜ, ଗରୁଡ଼ା ରତ୍ନ, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦେଇଲେ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ସେ ଶତ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପୀ ମଣ୍ଡପର ପ୍ରଭୁ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି; ସୁଗନ୍ଧି ଦାନ କଲେ ସୁନ୍ଦର ଓ ମଧୁର ବକ୍ତା ହୁଅନ୍ତି। ପାନ ଦାନ କଲେ ମଧୁର ସ୍ୱର ମିଳେ; ଯୋଗ୍ୟ ଦାସୀ ଦାନ କଲେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଦାସୀ ଦାନ କଲେ ପୃଥିବୀରେ ଧନର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି; ଦାସ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବହୁତ ସେବକ ମିଳେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ନାମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମିଳେ। ନୃତ୍ୟ, ଗୀତାଦି କଳାର ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଧନ, ମହିଳା, ଆନନ୍ଦ ଓ ସେବକ-ସେବିକା ସହ ବିଳାସ କରନ୍ତି। ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଏତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବେ; ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୁଧ ଦାନ କଲେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିବେ। ଦହି ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କଲେ ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା କଲେ ଶତଗୁଣ ହୁଏ। ଷଡ୍ରସ ଭୋଜନ ଦାନ କଲେ ପୃଥିବୀର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି। ପାୟସ ଦାନ କଲେ ମହାମୁନି ହେବାର ଗୌରବ ମିଳେ; ଆନନ୍ଦରେ ହବିଷ୍ୟ ଦାନ କଲେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥର ଅଧିପତି ହୁଅନ୍ତି। ମାଂସ ବିନା ଭୋଜନ ଦାନ କଲେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୁଅନ୍ତି; ମଧୁ ଦାନ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ମିଳେ, ଗୁଡ଼ ଓ ଲୁଣ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ। ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା ମିଳେ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିଲେ—ଏକ ପରିପାଟିରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଦି ଲୋକର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି; ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି। ଏକ ମାତ୍ର ପରିକ୍ରମା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ଦେବବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କଲେ ଲୋକମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ତେଣୁ ସଦା ଏହିକୁ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଜଣେ ଲିଙ୍ଗ ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେ ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ି, ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ କୀଟ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଓ ନିବେଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ନେଇଥିବେ, ସେ ଏକ ହଜାର କୋଟି ପରିବାର ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଜଳ, ପୁଷ୍ପ, ଦୀପ ବା ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ପାଇଁ ଧନ ନେଇ, ଲୋଭରେ ଦାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଲିଙ୍ଗର ଦାସୀକୁ ଅପହରଣ କଲେ କେବେ ବି ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; କାମୀ ଲୋକ ନିଜ ମାତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଦାସୀଙ୍କୁ ନୁହଁ। ଯେଉଁଠି ଶିବଦାସୀଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲେ, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ସମ୍ପତି ନେଲେ, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଆହାର ଓ ପାନୀୟ ଖାଇଲେ, ସେ ଦୁଃଖ ମୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେଉଁ ପୂଜାରୀ ନରକରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜଣେ ବେଶ୍ୟାକୁ ଛୁଇଁଥିବେ, ସେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ୟା ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଦ୍ଧ ଥିବାରୁ, ସେ ଦୁଃଖ ମୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ତପସ୍ୱିନୀ, ଦେବପୂଜାରେ ନିରତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପତିଭକ୍ତା ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ବେଶ୍ୟାକୁ ମାତାର ସମାନ ମନେ କରି ସଦା ନିକଟରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଦେବ-ଅସୁରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେପରି ହରି ଦେବ-ଅସୁର-ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ, ସେପରି ଏହି ବେଶ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପବିତ୍ରତା ଦାତ୍ରୀ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବସେବାରେ ନିରତ ଓ ଦୈବ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ସେ ଲୋକନାୟକ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।