ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ସଂସାରର ଶ୍ରେୟସ୍ସାଧନ ପାଇଁ ଭାବିଲେ—ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ତିନି କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ତଳା ଉଚ୍ଚ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶେଷ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। କିମ୍ବା ମାଟି କିମ୍ବା ପାଥରରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୂଳାଧାରା ଉପରେ, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଏମିତି ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦିର ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ବିଧିବତ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସେଠାରେ ସେବକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାଏ, ଏବଂ ଏହା ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତା, ବିଶେଷ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲେ, ତେଁ ସଂସାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏପରେ, ଯିଏ ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ଫଳ ସଂସାରରେ ହଜାର ଯଜ୍ଞ, ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରତରେ ମିଳିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏକ ରତ୍ନଖଚିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିରରେ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କଳ୍ପ ଓ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ରହିଥାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେଲେ, ସେ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହୁଏ ଏବଂ ନୀତିର ଅଧିପତି ହୁଏ। ଯେପରି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଏ, ସେହି ଫଳ ବିଷ୍ଣୁଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ପରି ହୁଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବଲୋକରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ତାଙ୍କର ମନ ରାମର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏଠି ପୃଥିବୀରେ ରାଜା କିମ୍ବା ଧନୀ ଲୋକ ଭାବେ ଅସୀମ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ହରଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କରିଲେ, ସେ ଏକ ମିଳିଅନ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି; ଯଦି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନୀ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଦେବୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ, ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଦିବ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୁଖର ଉତ୍ସ ହୁଏ। ଏକ ରତ୍ନଖଚିତ ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ତଳା ଥିବା ମନ୍ଦିରରେ, ସେ ଅବିନାଶୀ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରେ, ଏବଂ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ। ହଜାର ରାମାଙ୍କ ସହିତ, ଭୟ ଶୂନ୍ୟ ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନରେ, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସେ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ରତ୍ନ, ମହିଳା ମଣ୍ଡଳୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜର ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଯାଏ, ଏବଂ ସେ ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଗୃହରେ ଚାରିପାଖରେ ମହିଳାମାନେ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଏପରି ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ, ସେ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେଲେ, ସେ ଦେବୀଭକ୍ତ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ମୃତ ରହନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଗଣେଶ, ଦେବୀ କିମ୍ବା ଦେବଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୂଜିତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସେ ଦେବନଗରୀରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବାଧିତ ଭାବେ ସଫଳ ହୁଏ, ଯେପରି ଗଣାଧିପତିଙ୍କୁ ହୁଏ। ଯଦି ଭୁଲରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଦେବ, ଦାନବ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ତଥାପି ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳର ମହଲରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ରୋଗ ଶୂନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦିତ ମନ, କାମଦେବ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବରଦାତା ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ପାଥର ଘର ତିଆରି କଲେ, ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ଉପରେ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହୁଏ। ଏବେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା ବିଷୟରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ କଥା ଅନୁକ୍ରମରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ଯିଏ ଦିନ ଓ ରାତି ନିଜ ସମାନ ଏକ ଘୃତଦୀପ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦଶ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ। ଏପରି, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ କେବଳ ଏକ ମାସରେ ଏକ ହଜାର କୋଟି କଳ୍ପର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ତିଳ ତେଲ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ତେଲ ଦୀପ ଦାନ କଲେ ତାହାର ଅର୍ଧ ଫଳ ମିଳେ; ଏକ ମାସ ଜଳ ଦାନ କରିଲେ, ସେ ଅଧିପତି ହୁଏ। ଧୂପ ଦାନ କଲେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଚନ୍ଦନ ଦାନ କଲେ ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା ହୁଏ; କଷ୍ଟୁରୀ କିମ୍ବା ଅଗରୁ ଦାନ କଲେ ଅନେକ ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ। ମାଳା ଓ ପୁଷ୍ପ ଦାନ କଲେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ହୁଏ; ଶୀତକାଳରେ ସୁତା ଚଦର ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଶୀତଳ ବସ୍ତ୍ର ମିଳେ; ଦକ୍ଷତାନୁସାରେ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ କେବେ ଦୁଃଖ ମିଳେ ନାହିଁ। ଚାରି ହାତ ଲମ୍ବା ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ, ଦେହ ଓ ପାଦ ଢାକିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ କେବେ ପତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଦକ୍ଷତାନୁସାରେ ସୁନା ଦାନ କଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ଦଶ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ମଣ୍ଡପରେ ଉଜ୍ୱଳ ଦେହରେ ବସିଥାଏ। ରତ୍ନଖଚିତ ସୁନା ଦାନ କଲେ ଦଶ ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ, ବିଶେଷ କରି ହୀରା, ବେରୁଜ, ଗରୁଡ଼ା ରତ୍ନ, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ। ନିୟମାନୁସାରେ ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ସେ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ମଣ୍ଡପର ଅଧିପତି ହୁଏ। ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ସୁଗନ୍ଧ ଦାନ କଲେ ସେ ମଧୁର ଓ ଚତୁର କଥା କହିପାରିଥାଏ। ପାନ ଦାନ କଲେ ଅମୃତ ସ୍ୱର ମିଳେ; ଯୋଗ୍ୟ ଦାସୀ ଦାନ କଲେ ଏକ କଳ୍ପ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ। ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଧନପତି ହୁଏ; ଦାସ-ଦାସୀ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନେକ ସେବକ ମିଳେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ଯନ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ନୀତିମାନ୍ୟ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।