ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ପାର୍ଷ୍ୱବର୍ତ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଲୋଭୀ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଜନ୍ମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ; ଏଭଳି ଏକୁଶ ବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ରାଜ୍ୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର କର୍ମଫଳରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚଳିହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ବହୁ ଚିନ୍ତା-ଭାବନା କରି, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଭ୍ରମଣ କରି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ଏହାପରେ, ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେଲେ। ସେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ରାଜା ଉପରେ ଭରସା କରି, ପଥର ଓ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଦାୟିକା, ଜଳଦୁର୍ଗରେ ପଥ ଏବଂ ପାର୍ ହେବା ପାଇଁ ନୌକା ତିଆରି କଲେ। ସେ କୂଆଁ, ପୋକରୀ, ଜଳାଶୟ, ବିଶ୍ରାମ ଗୃହ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଲଗାଇଲେ; ବିଭିନ୍ନ ବଳି, ଦାନ ଓ ଶୁଭ କର୍ମ କଲେ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବ୍ରତ କଲେ। ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ସେ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରୟାଣ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଶୟନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଓ କ୍ରୋଧରେ ତାପିତ ହୋଇ, ସେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: "ହେ ଧର୍ମ, ମୋତେ ମୋକ୍ଷ ଦିଅ।" ତେବେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ: "କର୍ମ ଓ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।" ଏହି ଶୁଣି ଏବଂ କାରଣ ଜାଣି, ଧର୍ମ ହସି ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ କହିଲେ: "ଯାଅ, ଅବିନାଶୀର ଧାମକୁ ଯାଅ।" ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଯାଁଠୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ହଳ ମାପର ଜମି ଦାନ କରିଥାଏ, ସେ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଏବଂ ବଡ଼ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ। ଏହିପରି, ଗାଁଠିଆ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିଲେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼େନାହିଁ; ଗାଁଠିଆ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଏକ ଭାମ ମାତ୍ର ଚରାଗାହ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିଥାଏ—ଏଠି ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଗାଁଠିଆ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦାନ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବାଠାରୁ ଶତଗୁଣିକ ଅଧିକ ହୁଏ। ଏହିପରି ଚରାଗାହ ଦାନ କଲେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିବେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଧର୍ମ ଗଛ କାଟି ଦିଏ, ସେ ଚରାଗାହ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ। ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏକୁଶ ପୁଢ଼ି ପିଢ଼ି ଧରି ରୌରବ ନାମକ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ; ଗ୍ରାମର ରକ୍ଷକ ଏହା ଜାଣି, ଚରାଗାହ ନଷ୍ଟ କରିଥିବାକୁ ଶାସ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ବିଶେଷ କରି, ଯିଏ ଧର୍ମର ଗଛ କାଟି ଦିଏ ଏବଂ ଚରାଗାହ ନଷ୍ଟ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦେଲେ ସେ ପରମ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ, ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାସ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ତିନି କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ତଳାର, ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଭଲ ଭବନ ତିଆରି କରେ, କିମ୍ବା ମାଟି କିମ୍ବା ପଥରରେ ଏହା ତିଆରି କରି, ଅଧିକ ଧନ ଭରା ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଜନକ ଦେବୀୟ ଭିତିରେ ନିର୍ମିତ କରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଦାସ-ଦାସୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ରହି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହିପରି ହରିଙ୍କ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କଲେ, ଏହି ଦେବାଳୟ ନିର୍ମାଣର ଫଳ ଏପରି ଅପାର ଯେ, ଏହା ଭୂମିରେ ହଜାର ବଳି, ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରତ କରି ମିଳିବା ନାହିଁ। ହଜାର କୋଟି କଳ୍ପ ଏବଂ ଏଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ ଭରା ଦେବାଳୟରେ ସେ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଯାନରେ ବିହାର କରିଥାଏ; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହୁଏ, ନୀତିର ମାଲିକ ହୁଏ। ଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଯିଏ ଏପରି ଦେବାଳୟ ନିର୍ମାଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ନିର୍ମାଣ ଫଳ ସମାନ ମିଳେ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ରାମାନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ହୁଏ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରେ। ପୃଥିବୀରେ, ଯିଏ ଦେବାଳୟରେ ହରଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରେ, ସେ ଅସୀମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ରାଜା କିମ୍ବା ଧନୀ ହୋଇ। ଅପୂର୍ବ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ, ସେ ଦିନ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ସେ ଧନୀ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ରାଜା ହୁଏ। ଯିଏ ଦେବୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଦେବାଳୟ ତିଆରି କରେ, ସେ ଏଇ ଲୋକରେ ଦେବତା ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୁଖର ଉତ୍ସ ଲାଭ କରେ। ରତ୍ନ ଶୋଭିତ, କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ମାଟିର ଦେବାଳୟରେ ସେ ଅବିନାଶୀ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରେ, ଦୁଃଖ ରହିତ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ହଜାର ରାମାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଲୀନ ଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। ସେ ସଦା ନାରୀମାନେ, ରତ୍ନ, ଡ଼ମ୍ବ, ତାଳ ରବିରେ ଘିରିଥାଏ, ଶୁଭ୍ର, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଗୃହରେ ରହିଥାଏ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବାଳୟ ତିଆରି କଲେ, ଜଣେ ମଣିଷ କୋଟି କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ସେ ଦେବୀଭକ୍ତ ରାଜା ହୁଏ, ଏବଂ ହଜାର ଜନ୍ମ ଧରି ପୃଥିବୀରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହ କଣ୍ଠେ ଗଣପତି କିମ୍ବା ଦେବୀ କିମ୍ବା ଦେବଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବାଳୟ ତିଆରି କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୂଜିତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନଗରରେ ସାର୍ବଭୌମ ଏବଂ ଉପଭୋଗ ଲାଭ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସଫଳ ହୁଏ, ଯେପରି ଗଣପତିଙ୍କ ପାଇଁ ହୁଏ।