ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଗମ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ଗଭୀର କାଦା ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ବିଘ୍ନ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ଏଠି ଯଦି କେହି ପୁଲ ତିଆରି କରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ସହିତ ଦିବ୍ୟତାକୁ ଅର୍ଜନ କରେ। ପୁଲର ପ୍ରତିଟି ଭାଗ ପାଇଁ, ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ମଣିଷ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ ନାହିଁ। କେବେ କେବେ, କାଦାର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତେବେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। କାଦାର ଆରମ୍ଭରେ ଯଦି କେହି ଏହି ପାରାପାର ତିଆରି କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଓ ଦିନକୁ ଦିନ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଉପକୃତି ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ସମାନ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଧନ ବା ଜୀବନ ଦେଇ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା କରନ୍ତି। ଏବେ ପୁରାତନ ଏକ ଗଳ୍ପ ଶୁଣ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ: ଏକ ଚୋର ଥିଲା, ଅତି ଭୟଙ୍କର, ଚୋରିରେ ଲାଗିଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ଏକ ଗାଏର ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲା, ଚୋରି କରିଲା ଓ ଚାଲିଗଲା; ଏକ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଏହି କାମ କରିଥିଲା। ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲା, ଯେଉଁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନେ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପା ଉପରେ ଚାଲିବାର ସୁବିଧା ନିଶ୍ଚିତ ହେଇଥିଲା। ଏକ ପା ଉପରେ, କୌଣସି ଜଳାଶୟ କିମ୍ବା କୋଟରେ, ଗାଏର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଏକ ନାଉ; ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ହେଉଛି ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଜଙ୍ଗଲରେ ରଖାଯିବା। ତା’ପରେ, ଚୋରର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳିଲା; ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ। କୌଣସି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ, କ୍ରିୟା, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଦ୍ୱିଜପୂଜନ, ଦାନ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର, ଜ୍ଞାନ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଉପକୃତି— କିଛି ମନରେ ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ କିପରି କରିପାରିବେ? ସେ କରିଥିଲେ ଦୃଢ଼ ଚୋରି ଓ ଅନ୍ୟର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ। ସେ ଭୁତକାଳ ସମ୍ପର୍କରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କଲେ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଏବଂ ଗାଏ ଚୋରି ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର କଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମର ଦେବତା, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା, କହିଲେ: “ତାଙ୍କୁ ନିଅ, ବୀରମାନେ, ତାଙ୍କର ଫଳକୁ— ଦୁଃଖ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାଳୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ଏହି ଗାଏର ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ କିଛି ଉପକୃତି ଅଛି କି? ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଧର୍ମ ଦେବତା କହିଲେ: “ଏକ ରାଜା ବାରୋଟି ବର୍ଷ ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଉପକୃତି ଲାଭ କରିପାରିବେ; ତେଣୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଜନ, ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉ।” “ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଧାରା ଅଣ୍ଟା-ଅଣ୍ଟି ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର; ଯେହেতୁ ଗାଏର ମୁଣ୍ଡ ରାସ୍ତାରେ ରଖିଥିଲା, ତେଣୁ ଏହି କାରଣରୁ ସେ ମୁକ୍ତ ହେଲା।” ଏହାପରେ, ପୁନଃ ଏଠାକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ଏକତ୍ୱରେ ପହଞ୍ଚିବେ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ: “ଓ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପାଇଁ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଓ ଅସହାୟଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଦେବତାଙ୍କର ଦୟା ମୁଁ ଜାଣିଛି— ଏହି ଏକ ସତ୍ତ ମମତା।” ତାପରେ ଧର୍ମ ଦେବତା କହିଲେ: “ତଥାସ୍ତୁ— ଏଠାରୁ ଯାଉ; ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମେ ତୁମର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ମନେ ରଖିପାରିବେ, ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ସେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅତି ଲୋଭୀ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଜନ୍ମରୁ, ସେ ପୂର୍ବ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ; ଏକୋଇ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଦିଘିରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ। ଏହି ରାଜ୍ୟରେ, ରାଜା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲେ; ଏହା ସମୟରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ। ବହୁ ବିଚାର କରି ଓ ଦେଶ ଭ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ରାଜା କରି ନିଅନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଇର୍ଷ୍ୟାମୁକ୍ତ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ; ଏବଂ ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ରାଜା ଉପରେ ଭରସା କରି— ଉଚ୍ଚ ତଟବନ୍ଧ, ପଥର ଓ ମାଟିର ଗଠନ, ଜଳକୋଟରେ ପାରାପାର, ଏବଂ ଏକ ନାଉ ତିଆରି କଲେ। ସେ କୁଆଁ, ପୋକରି, ଜଳାଶୟ, ବିଶ୍ରାମ ଶାଳା ତିଆରି କଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଲଗାଇଲେ; ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ବି କଲେ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକୃତି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟ ମନେ ରଖି, ସେ ନିଜର ପାପ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବ୍ରତ କଲେ। ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସେ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଜ୍ଞାନୀ ଧର୍ମର ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶୋଇଥିବା ଦେଖି, ରାଗରେ ଲାଲ ଆଖି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: “ଓ ଧର୍ମ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦିଅ।” ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଧର୍ମର ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ: “କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି, ତା’କୁ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଯିଅ।” ଏହି ଶୁଣି, କାରଣ ଜାଣି, ରାଜା ହସି କହିଲେ: “ଯାଉ, ଅବିନାଶୀର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉ।” ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଚମକୁଥିବା ଓ ଭଲଭାବରେ ଶୋଭିତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ— ଯେଉଁଠୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି କେହି ଏକ ହାଳ ମାପର ଜମି ଦେଇଥାଏ, ସେ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଓ ବଡ଼ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ। ଏହିପରି, ଗାଏ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ ନାହିଁ; ଗାଏ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିବାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ ମିଳିବ। ଯେଉଁଠି କେହି ଜ୍ଞାନୀ ଏକ ଭ୍ୟାମା ମାପର ଚରାଗାହ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାହିଁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହେବ— ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି କେହି ନିଜ ସମ୍ଭବ ଅନୁଯାୟୀ ଗାଏ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉପକୃତି ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ଗାଏ ପାଇଁ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି କେହି ଏକ ପବିତ୍ର ଗଛ କଟିଦେଇଥିଲେ, ସେ ଚରାଗାହ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ।