ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏମ୍ବଲିକ, ହରୀତକୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀକ୍ତ, କଟୁ ଓ ଆମ୍ଳ ଫଳ ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ୟାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର, ଫଳଦାୟକ ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଉଦ୍ୟାନରେ ସୁନାର ମହଳ ରହିଛି, ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଅକାଶ ଯାନ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ଓ ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ। ଏଠି ସୁନାର ଗଛ ରହିଛି, ସେମାନେ ସଦା ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏଠି ଅପ୍ସରା ସଦୃଶ ମୃଦୁ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ଲୀନ ହୋଇଥିବା ଦାତୃବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି, ବିଶେଷ ପଦ୍ମସରୋବର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖୋଦିତ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଏଠି ନଦୀମାନେ ନିର୍ମଳ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଟ ଦୁଧ ଓ ଦହିର, କ୍ଷୀର ଝାଗ ଓ ଷଡ୍ରସ ଖାଦ୍ୟରେ ଭରିଆ। ମାନବ ଲୋକରେ ଯେପରି ଭୋଗ ମିଳେ, ସେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପୁନି ପୁନି ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଖୋଦାଯାଏ। ଯେପରି ଏକ ନର ନିକ ମାନ୍ୟ କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମାନବମଧ୍ୟରେ ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଏ, ସେହିପରି ଯିଏ ପଦ୍ମସରୋବର ତିଆରି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ଶାଳା ତିଆରି କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମସରୋବରର ଫଳ ପାଏ। ଏଠି ଜଳଶାଳାର ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣିତ—ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ, ପବିତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏହା ଯେଉଁଠାରେ ପାନୀୟ ନାହିଁ, ପଥର ପାଖରେ, ଏକ ମଣ୍ଡପ ସହିତ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗ୍ରୀଷ୍ମ, ବର୍ଷା ବା ଶରତ୍—ଯେଉଁ ସମୟରେ ଅନେକ ଯାତ୍ରୀ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅଗର୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମିଶିତ ଜଳ, ପାନସଫ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଦିଆଯିବା ଚାହିଁ। ଆସନ ଓ ପାନସଫ ଦେଇ ଯିଏ ଅତିଥିମାନୋଁକୁ ଆଦର କରେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମସରୋବର ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏପରି ଲୋକ କେବେ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଯିଏ ଏକ ମାସ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ନାହିଁ, ଏପରି ଜଳ ଶାଳା ଦେଉଛି, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଏ। ସେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ, ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମସରୋବର ଦିଆଯାଇଛି, ସେଠି ଜଳ ଶାଳା ଅବଶ୍ୟ ରହେ। ଯଦି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଧର୍ମପାତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ନାଶକ; ଏହି ଧର୍ମପାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆକାର ଭାବିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ଦାନ କରି, "ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ଇଛା ସଫଳ ହେଉ", ବୋଲି ଚାରି ଭାଗ ସୁନା ଦେଇ ଦାନ କରିବା ଚାହିଁ। ଏହିପରି ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ଶାଳା ଦାନର ଫଳ ମିଳେ; ଯିଏ ପଦ୍ମସର ଫଳ ବା ଏହି କଥା ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେଇଁ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ ଓ ଶୁଭ ଗତି ପାଏ। ଯିଏ ଏହି ଶୁଭ ପୁଣ୍ୟ କଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣେଇଁ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ବାସ କରେ। ଏହିପରି ଲୋଟସ ପୁଣ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଭାଗର ଅଠାବନ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ପଦ୍ମସର ଧର୍ମ ମାହାତ୍ମ୍ୟ" ଏଠି ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—"ଏଉଁପରେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥାଅନୁଯାୟୀ ସେତୁ ନିର୍ମାଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ବର୍ଣ୍ଣିବି।" ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଜଙ୍ଗଲ, ଗଭୀର କିଚଡ଼ ଓ ବିପଦରେ ଏକ ସେତୁ ତିଆରି କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଦିବ୍ୟତା ଲାଭ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାତ ଦୂରିରେ ଏକ ଶତ ଦେବବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଏ ନାହିଁ। କେବେ କେବେ କିଚଡ଼ର ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ ଥିଲେ, ଏହିପରି ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତେବେ ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। କିଚଡ଼ ଆରମ୍ଭରେ ଶେତୁ ତିଆରି କଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ହରାଏ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ ଓ ଦିନେ ଦିନେ ଏହା ଲାଭ କରେ। ଏହାପରି, ପୁଣ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇବାର ଫଳ ସମାନ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଧନ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ଦେଇ କରନ୍ତି। ଏବେ ପୁରାତନ ଏକ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏକ ଚୋର ଥିଲେ, ଯିଏ ସବୁଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ଚୋରି କରିବାରେ ଲୀନ। ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଁ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, ଚୋରି କରି ଚାଲିଗଲେ; ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରି ଆପଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ପଥ ଚାଲିଥିଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱ ଉପକାର ହେଲା। ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ପୋଖରୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଗରେ, ଗୋଁ ମୁଣ୍ଡ ଏକ ବେଳା ହେଲା; ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଜଙ୍ଗଲରେ ରଖିବା କାମ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ସମାନ। ପରେ, ଚୋର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କ କାର୍ମଫଳ ଛଡ଼ା କିଛି ରହିଲା ନାହିଁ। ସେ କୌଣସି ଦେବତା, ପିତୃ, କିମ୍ବା ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂଜା, ଦାନ, ବୃଦ୍ଧ ସମ୍ମାନ, ଜ୍ଞାନ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର କରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ କେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲା ନାହିଁ, କିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ହେବ? ସେ କେବଳ ଚୋରି କଲେ ଓ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ଉପରେ ଅପରାଧ କଲେ। ସେ ଭୁତକାଳ ଉପରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ, ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା, ଏବଂ ଗୋ ଚୋରି ଲକ୍ଷ ଥର କଲେ। ତାଁଠାରେ ଧର୍ମ ରାଜା, କାଳାଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କହିଲେ: "ଏହାକୁ ତାଙ୍କ କାର୍ମଫଳକୁ ନେଇଯାଅ—ଦୁଃଖ ଓ ଅପୁନର୍ଜନ୍ମ।" ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାଳୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଗୋଁ ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ କିଛି ପୁଣ୍ୟ ଅଛି କି? ଦୟା କରି ମାଫ କରନ୍ତୁ।" ଧର୍ମ ରାଜା କହିଲେ: "ରାଜା ଦ୍ବାଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ପୃଥିବୀରେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ଏହି ଚୋର ମୁଣ୍ଡ ପଥରେ ରଖିଥିଲେ, ଏହିପାଇଁ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।" "ତେଣୁ ଯାଅ, ଦୁଷ୍ଟ, ପୃଥିବୀକୁ; ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ କଣ୍ଟକଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର।" ପରେ, ପୁନି ଏଠାକୁ ଫେରି, ସେ ଏକତ୍ୱ ପାଇବେ ଓ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇବେ ନାହିଁ।