ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାପୁରୁଷମାନେ ଗଛର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅତି ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପୂଜା ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଗଛର ଛାୟା ଓ ତାପରେ ଗାଈ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଗଛର ରୋପଣ କରେ, ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସ୍ୱସ୍ଥ ଶରୀରରେ ଯିଏ ଗଛ ଲାଗାଏ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକୁ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ରୋକିପାରେନାହିଁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ଲୋକରେ ଏକ ମହାନ ଗଛ ଲାଗାଇବାକୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଗଛ ଲାଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚୁତିଯାଏନାହିଁ। ଏହିଥିରୁ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ ମହାନ ଗଛ ଲାଗାଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଜଳାଶୟ କିମ୍ବା ମନୋହର ସ୍ଥାନ, ରାସ୍ତା ପାଖରେ ବାଣିଜ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଗଛ ଲାଗାଏ, ସେ ନିଜେ ମହାନ ହୁଅନ୍ତି। ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ରୋପଣ କରିଲେ ମଧୁର ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଉପାସନାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏବେ କୁହିବି। ଯିଏ ସ୍ନାନ କରି ଅଶ୍ୱତ୍ଥକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯଦି ସ୍ନାନ ବିନା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥାଏ, ସେ ସ୍ନାନର ଫଳ ପାଏ। ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ, ପରିକ୍ରମା କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ। ହେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶତ୍ଶତ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ହେଉଛ, ଶିର୍ଷ ହଲେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶଂକର ଓ ମୂଳରେ ବିଷ୍ଣୁ ବିରାଜିତ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଗଛକୁ କିଏ ନ ପୂଜିବ? ଯିଏ ଦୁଧ, ଖାଦ୍ୟ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଅର୍ପଣ ଅଶ୍ୱତ୍ଥକୁ କରେ, ସେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚୁତିଯାଏନାହିଁ। ଏହି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପୂଜା ଅକ୍ଷୟ ସମୃଦ୍ଧି, ପୁତ୍ର, ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି, ବିଜୟ, ମାନ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ତଳେ ଯାହା କିଛି ମନ୍ତ୍ର, ଦାନ, ପୂଜା କିମ୍ବା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଦଶ ମିଳିଅନ ଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ସୋମବାର ଦିନ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ତଳେ ମୌନୀ ସ୍ନାନ ଓ ଉପାସନା କଲେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ସାତ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ଫଳ, ଅଧିକ କଲେ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଯେକୌଣସି ଦାନ, ମୂଳ, ଫଳ, ପାଣି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି, ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦେଉଛି। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପରି ଆଉ କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ଗଛ ନାହିଁ, ଯେଉଁଥିରେ ହରି ଗଛର ରୂପେ ବିରାଜନ୍ତି। ଯେପରି ଦ୍ୱିଜ, ଗାଈ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଦର କରାଯାଏ, ସେପରି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛରେ ଦେବତା ରୂପି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବାରୁ ଏହା ପୂଜ୍ୟ ଓ ସ୍ପର୍ଶ, ରୋପଣ, ସୁରକ୍ଷାରେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଗଛ ଧନ, ପୁତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଏହି ଗଛକୁ କ୍ଷତି କରେ, ସେ ଏକ ଯୁଗ ନରକରେ ଥାଇ ଚଣ୍ଡାଳ ଇତ୍ୟାଦିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହାର ମୂଳକୁ ଉପ୍ରେ ଉପରେ ଖୋଦିଲେ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ରୌରବ ନରକରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ। ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ରୋପଣର ଫଳ ଏପରି; ଏହିପରି ଚମ୍ପକ, ଅର୍କ, ତିନିଟି ଏମିତି ଗଛ, ଆଠଟି ବିଳ୍ବ, ସାତଟି ନ୍ୟାଗ୍ରୋଧ ଓ ଦଶଟି ନିମ ଗଛ ଲାଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଭାବେ ଯିଏ ଏକ ନିର୍ମିତ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରେ, ସେ ଅନେକ କୋଟି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଏକ ହଜାର ଆମ୍ବ ଗଛ ଲାଗାଇଲେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, କମ ବା ଅଧିକ ହେଲେ ତାହାର ଫଳ ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନି ଗୁଣା ହୁଏ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରି ସେ ପୁନି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରେ—ସେ ରାଜା ହେଉ କି ମହାପୁରୁଷ। ସେ ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ଧନ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ପାଏ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ, ଯାହାର ଫଳ ହଜାର ଜୀବ ଭୋଗ କରନ୍ତି—ପକ୍ଷୀ, କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ଏଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଶତଶଃ ସେବକ ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ମହାନ ଗଛ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହି ଗଛମାନେ ପିତୃପୂଜା ପରି ସେବା ଓ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଏହି ଗଛମାନେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ରୂପବାନ୍, ଶିଷ୍ଟ, ସଦା ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ୍, ଏବଂ ଆମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନେକଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ଲାଭ କରନ୍ତି। ଆମ୍ଲା, ହରିତକୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀକ୍ତ, କଷା, ଆମ୍ଲ ଫଳ ଉଦ୍ୟାନର ହେବାରୁ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁନାର ମହଲ, ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ରଥ, ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରିତ ଭୂଷା ରହିଛି। ସୁନାର ଗଛ ଯାହା ସମସ୍ତ କାଳରେ ମନୋରଥ ପୂରଣ କରେ, ମୃଦୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏଠାରେ ସଙ୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଗଛ ଦାତାମାନେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ଲିନ୍ ଥାନ୍ତି, ବିଶେଷ ପଦ୍ମ ସରୋବର ଓ ଅନ୍ୟ ଖୋଦା ଜଳାଶୟ ଅଛି। ଶୁଧ୍ଧ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀ, ଦୁଧ ଓ ଦହିର କୂଳ, ଫେଣିଳ ଦୁଧ ଓ ଷଡ୍ରସ ଖାଦ୍ୟ ଥାଏ। ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଭୋଗ ମିଳେ, ସେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଓ ପୁନି ପୃଥିବୀରେ ମିଳେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୁନିପୁନି କରି ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରାଯାଏ। ଯେପରି ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରି ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମଣୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତ୍ୟ ପାଏ, ତେଣୁ ଯେଉଁଠି କେହି ପଦ୍ମ ସରୋବର ତିଆରି କରିପାରେନାହିଁ, ସେ ଏକ ପାନୀୟ ଜଳ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମ ସରୋବର ତିଆରିର ଫଳ ପାଏ। ଏଠି ପାନୀୟ ଜଳ ଷ୍ଟାଣ୍ଡର ଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ, ପବିତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରଦାନ କରେ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ଏହି ପାନୀୟ ଜଳ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ ଯେଉଁଠି ଜଳ ନାହିଁ, ରାସ୍ତାପାଖରେ ଏବଂ ଏକ ଛାଉଣି ସହିତ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଗ୍ରୀଷ୍ମ, ବର୍ଷା, ଶରତ ଋତୁରେ ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଯାତ୍ରୀ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅଗରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶିତ ଶିତଳ ପାନୀୟ, ପନ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ରତ୍ନ ସହ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଗଛ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରି, ପାନୀୟ ଜଳ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ନିର୍ମାଣ କରି ମଣିଷ ଜୀବନରେ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଧନ, ପୁତ୍ର, ମୋକ୍ଷ ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।