ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପାକାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ମଣିଷ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ ନଥିଲେ ଜୀବନ ଚାଲିପାରେ ନାହିଁ। ପିତୃପୂଜା, ପବିତ୍ରତା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଦୂର୍ଗନ୍ଧ ଦୂର କରିବା—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏଠାରେ ମିଳିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁଣ, ସବୁ ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ପୋଷାକ ପରିଷ୍କାର, ପାତ୍ର ପରିଛା, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ—ସବୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ପାଣି ପିଇବା ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ବ୍ୟୟ କରି, ଏକେକ ଚେଷ୍ଟାରେ କୁଆଁ, ପୋକରି ଓ ଜଳାଶୟ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠି ଜଳାଶୟ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ଦିନ ପରେ ଦିନ ଏକ ଯୁଗ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡିଛି, ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ମିତ୍ର, ଧର୍ମିକ ଓ ତପସ୍ୱୀ, ସେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏମିତି, ଆଠ ଜନ୍ମ ପରେ ଅବିନାଶୀ ମଣିଷ ଗଣାଯାଏ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତି ହୁଏ। ବୈଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅବିନାଶୀ ଧନ ଲାଭ କରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଯାହା ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ଶୂଦ୍ର ଓ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦାବି କରନ୍ତି। ଏକ ଚାରି ହାତ ମାପର କୁଆଁ ଖୋଦିବା ଯେଉଁମଣିଷ ସଂସାର ମଙ୍ଗଳର ନିମିତ୍ତେ କରେ, ସେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକ ଯୁଗ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ। ଯଦି ଏହା ଦୁଇ ଗୁଣ ବଡ, ଫଳ ଦୁଇ ଗୁଣ; ଚାରି ଗୁଣ ହେଲେ, ଏକ ଶତ ଗୁଣ ଫଳ। ଯେଉଁମଣିଷ ଏକ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ପୋକରି ବିଶ୍ ହାତ ମାପର ଦେଇଥାଏ— ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସ ଲାଭ କରେ, ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ରାଜା, ଧନୀ ଓ ଅତି ଶୁଭ୍ର ବାକ୍ପଟୁ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଦୁଇ, ତିନି, ଚାରି ଗୁଣ ମାପ ହେଲେ ଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ବଢିଯାଏ; ଏକ ହଜାର ହାତ ମାପରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଦୁଇ ହଜାର ହାତ ମାପରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଯେତେ ଦିନ ରହନ୍ତି— ସେ ମଣିଷଙ୍କ ଗୃହ, ସହର ଓ ଦେଶରେ ସେମାନେ ସେଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଯେପରି, ଧନ ଶେଷ ହେଲେ ପକ୍ଷୀ, ଶୁଆ, ମହିଷ ଓ ହାତୀଣୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରଦାନକାରୀକୁ ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାନ୍ତି, ତେଣୁ ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ—ଏହି ଛଅ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏକ ଶୁଆ ଜଣେ ହଜାର ବର୍ଷ, ଏକ ମହିଷ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକ ହାତୀଣୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିବା ଫଳ ଦିଆଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଟି ପାଇଁ, ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ପୁଣ୍ୟ ତିଆରି ହୁଏ; ପୂର୍ବରୁ ଧନାଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଳାଶୟ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ଦଶ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ବ୍ୟୟ କରି, ନିଜ ଜୀବନ ଓ ଶକ୍ତି ସମର୍ପଣ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାରରେ, ଦଶ ହଜାର ଗୁଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କର ଧନ ଶେଷ ହେଲା; ଏକ ଧନୀ ମଣିଷ ଏହା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଓ ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ବିଚାର କରି କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଦଶ ହଜାର ଦିନାର ଦେବି, ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇଁ।" "ତୁମେ ଏହି ପୋକରି ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଛ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ଏହା ନିଜ କରିବାକୁ ଚାହୁଛ।" ଏହା କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର: "ତୁମେ ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ଦେଇଛ, ଫଳ ସବୁବେଳେ ମିଳିଥାଏ; ବିବେକୀ ଲୋକ ପୁଣ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।" "ଏହି ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଏକ ଜଳାଶୟ ଖୋଦିଛି; ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ, ପାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।" "ତେଣୁ, ମୋ ଦଶ ହଜାର ପାଇଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଫଳ ଅଭିଲାଷା କରିଛି; ତାପରି ଉଭୟ ଓ ସଭାରେ ହସ ଚାଲିଗଲା।" ଲଜ୍ଜାରେ ଅନ୍ୟ ଧନୀ ମଣିଷ କହିଲେ: "ଆମ ବାକ୍ୟ ସତ୍ୟ—ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହା ପରୀକ୍ଷା କର।" ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ସେ କହିଲେ: "ମୋର କଥା ଶୁଣ, ବାପା: ଦଶ ହଜାର ଦିନାର ଦେଇ ଏକ ପାଟି ଆଣ।" "ମୁଁ ପାଟିଟିକୁ ପୋକରିରେ ଫେଙ୍ଗିବି; ଯଥାଯଥି ଏହା ଡୁବିବ, ଉଠିବାବେଳେ ପାଟିଟି ଭିତରେ ଯିବ।" "ମୋ ଧନ କମିବ ନାହିଁ, ଯଦି ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହା ହୁଏ; ସେ ଏହି ଚୁକ୍ତି ସ୍ୱୀକାର କରି ଦଶ ହଜାର ନେଇ ଘରକୁ ଗଲେ।" ସାକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ପାଟି ପୋକରିରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଆଯିବାକୁ ଦେଖାଯାଇଲା; ଏହି ବଡ ପୋକରିରେ ମଣିଷ, ଦେବତା, ଦାନବ ଦେଖିଲେ। ତାପରି, ଧର୍ମର ତୁଳାରେ, ସାକ୍ଷୀମାନେ ଦଶ ହଜାର ଦିନାର ଓ ପୋକରିର ଜଳକୁ ଓଜନ କଲେ। ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ପୋକରିର ଜଳର ପୁଣ୍ୟ ସମାନ ହେଲା ନାହିଁ; ଧନୀ ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ତଳିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅସାର ହେଲା। ପୋକରି ଉପରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଜଳ ଉପରେ ଦ୍ୱୀପ ଭଳି ଦେଖାଯାଇଲା; ତାପରି ଲୋକମାନେ ଗୋଟିଏ ରବ୍ବା କଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଶୁଣି, ଉଭୟ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଲେ; ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖି, ତିନି ଦଶ ହଜାର ଦାନ କଲେ। ତାପରି, ଖୋଦିବାର ଅଧିପତି ପାହାଡ଼କୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ; ଖୋଦିବାର ପୁଣ୍ୟ ହରାଇଗଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ମିଳିଗଲା। ସେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରି, ମାତୃପକ୍ଷ, ରାଜା ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏପରି, ସହଯୋଗୀ ଓ ଉପକାରୀ ପାଇଁ, ପୋକରି ଖୋଦିବାରେ ଫଳ ଅବିନାଶୀ; ବିଶେଷ କରି ତପସ୍ୱୀ, ଦରିଦ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ। ପୋକରି ତିଆରି କରି ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରାଯାଏ; ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁଠି ଏହି ପୋକରି ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି— ସେ ଧର୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ ଶଂକା ନାହିଁ; ଏଉଁଠି ଏହି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଗଥା ଜଗତରେ ଶୁଣାଇବାକୁ କାରଣ— ଧର୍ମିକ ଲୋକ ସମସ୍ତ ପୋକରି ଦାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ଭାଗୀରଥୀ ତଟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ।