ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆମକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅ।” ତାହାପରେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଓ ମୋ ପୁତ୍ର, ତୁମ ଜନକ ଓ ଜନନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ଯାହାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ। ସମ୍ମନ୍ନତି ଭାବରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ମୋର ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ। ଦେବତାମାନେ ଜନକ ଓ ଜନନୀଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କର ଧାମରେ ମଧ୍ୟ ରହିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଶରୀର, ଯାହା ସଦା ଅପମାନର ଅଧିନ, ଶିଶୁକାଳରେ ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଦୟା ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ଅନେକ ଅପରାଧ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଲାଳନା-ପାଳନା କରିଥିଲେ—ତାଙ୍କ ସମାନ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଅନେକ ଦେବତା ଖୁସି ହେଇ, ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଗଲେ। ସେହି ଧାମ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ରମ୍ୟ ନଗର, ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଭରିତ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ, ଚମକୁଥିବା ସୁନା ଘର, ରତ୍ନର ଶୋଭାରେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ତିଆରି ଶିଢ଼ି, ସୁନା ଜଳର ନଦୀ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ମଧୁର ଧ୍ୱନି, ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗ, ଖୋଜା ଡାକରେ ଭରିତ, ଦେବଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ଏହି ନଗର ଆକାଶରେ ଚଳିବା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତ ଉଚ୍ଚ ତିନି ଲୋକରୁ ଉପରେ ଦେଖାଗଲେ; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନକ ଓ ଜନନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଦୀଘ୍ର ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କର ପୂଜା କଲେ। ଅତି ଶୀଘ୍ର, ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚର କଥା ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ଏହି କଥା ଯେଉଁଠି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେଉଁଠି କେବେ ଅପରାଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବେ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ସେ ଲଙ୍ଗିବେ ନାହିଁ। ଦଶ ମିଳିଅନ ଗାଈ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ଏହି ପଞ୍ଚର କଥା ଶୁଣିଲେ ମିଳେ। ପୁଷ୍କର କିମ୍ବା ଭାଗୀରଥୀରେ ପ୍ରତିଦିନ ନିସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ଏହି କଥା ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମିଳେ। ଏହି କଥା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂର କରେ, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର କୃପା ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ଏହି କଥା ଲାଭକର ଏବଂ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ପଦ୍ମ ପୁରାଣରେ, ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ଅଂଶରେ, 'ପଞ୍ଚର କଥା' ନାମକ ଛପନିଅଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ, ସତ୍ତାନ୍ତିଅଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଗୌରବ, ଧର୍ମ ଓ ତିନି ଲୋକର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ—ଦୟା କରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: “ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କ ପୋଖରୀରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗାଈ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଜଣେ ସାତ ଦିନରେ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ। ବିଶେଷ ଭାବରେ, ଯେଉଁ ପୋଖରୀ ବିଦିହିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏଠାରେ ଜଳ ଦେବାର ଫଳ ସମସ୍ତ ଦାନ ସମାନ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଓ ପ୍ରତିଯୁଗ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଆସିଛି: ଜଳ ଦେଇ ଦାତା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ ଓ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକାରୀ ହୁଏ। ବର୍ଷା ଚିହ୍ନିବା ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ଗଣନା ଯେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ହୁଏ, ସେତେ ଦିନ ସ୍ୱର୍ଗର ଉପଭୋଗ ମିଳେ। ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; ଖାଦ୍ୟ ବିନା ଜୀବନ ଅସ୍ଥିର। ପିତୃତ୍ୱ, ପବିତ୍ରତା, ସୁନ୍ଦରତା, ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିବା—ସମସ୍ତ ଜଳରେ ଅଛି। ପୋଷାକ, ପାତ୍ର ଧୋଇବା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ—ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ପାନୀୟ ଜଳ ପବିତ୍ର। ଏହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଓ ଶକ୍ତି, ଧନ ଦେଇ କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଳ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର, ଧର୍ମିକ, ତପସ୍ୱୀ, ସେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଏଭଳି, ଅଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ପରେ ଅକ୍ଷୟ ଗଣାଯାଏ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମରେ ସେ ସାମ୍ରାଟ ହୁଏ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଉଛନ୍ତି, ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ; ଶୂଦ୍ର ଓ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମମାନେ ପୁନି ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗ ପାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଚାରି ହାତ ଉଚ୍ଚ କୁଆଁ ଖୋଡ଼ିଥାଏ, ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଦୁଇ ଗୁଣା କୁଆଁ ହେଲେ ଫଳ ଦୁଇ ଗୁଣା; ଚାରି ଗୁଣା ହେଲେ ଏକ ଶତ ଗୁଣା। ବିଶ ହାତ ଉଚ୍ଚ ପୋଖରୀ ଦେଲେ— ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମ ପାଏ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ରାଜା, ଧନୀ ଓ ବାକ୍ପଟୁ ହୁଏ। ଏଭଳି, ଦୁଇ ଗୁଣା, ତିନି ଗୁଣା, ଚାରି ଗୁଣା ମାନା ଅନୁସାରେ ଫଳ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ; ହଜାର ହାତ ଉଚ୍ଚ ପୋଖରୀ ଦେଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଦୁଇ ହଜାର ହାତ ହେଲେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; ଏବଂ ସେଉଁଠି ରହୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେତେ ଦିନ ରହନ୍ତି— ସେତେ ଲୋକ ତାଙ୍କର ସେବକ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ଘର, ନଗର ଓ ଦେଶରେ ସଦା ଲାଗି ରହନ୍ତି। ଧନ ଶେଷ ହେଲେ, ପକ୍ଷୀ, ଶୁଆ, ମହିଷ, ହାତୀ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାନ୍ତି, ସେପରି ଶିକ୍ଷକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ—ଏହି ଛଟି ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି; ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଏକ ଶୁଆ (କ୍ରୋଡ଼) ହଜାର ବର୍ଷ, ଏକ ମହିଷ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ନେଇ, ଏକ ହାତୀ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ପ୍ରତି କୋଟି ପାଇଁ, ଶିକ୍ଷକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ପୂର୍ବରୁ ଧନା ପୁତ୍ର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଳାଶୟ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଦଶ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ନିଜ ଜୀବନ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କର ଧନ ଶେଷ ହେଲା; ଏକ ଧନୀ ଲୋକ ଏହି ଜଳାଶୟ କିଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ।