ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ସଦା ସେଇ ଭକ୍ତର ଘରେ ରହେଁ, ତାହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ; ଏହିପରି, ମୁଁ ସଦା ଧାତ୍ରୀ ଗଛର ଫଳକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ କହିଛି—ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଇ ବୈଷ୍ଣବ ନିଜେ ଏକ ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ମୋର ଭକ୍ତ ଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଦେବତାମାନେ ମୋର ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନେ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବ ନାମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କରିଦେଇଛି। ମୁଁ ସେଉଁଠି ଘରେ ରହେଁ ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼େନି; ଏହିପରି ଭାବରେ ଯେମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହଜରେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଆଜି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆମର ନିଜ ମାର୍ଗ ଦେଉଛି, ତାଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ; ଆମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସ୍ଵପ୍ନର ଉପଭୋଗ ସାଥିରେ। ଦେଖ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠିରେ ଏକତା ଓ ମିତ୍ରତା ଅଛି; ଏହା ଦେଖି, ମୂକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘର ନିକଟରେ ଥିବା ଗୃହ ଚିପୁଳିମାନେ ମଧ୍ୟ। ବିଭିନ୍ନ ପୋକାପୋକି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ, ‘ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଲା; ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ମଞ୍ଜୁର ଶବ୍ଦ ହେଲା। ସେମାନେ ନିଜ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ହରିଙ୍କ ମାର୍ଗର ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୋତେ ଶିଖ୍ୟା ଦିଅ, ହେ ମଧୁସୂଦନ।” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ପୁଅ, ତୁମର ଦୁଃଖିତ ମନ ବିଶିଷ୍ଟ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଶୀଘ୍ରେ ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ। ଦେବତାମାନେ ମାତା ପିତା ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବଲୋକରେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଦେହ, ଯାହା ସଦା ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର, ଯେଉଁ ଶିଶୁକାଳରେ ଅନେକ ଦୋଷ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲା, ତଥାପି ଯେଉଁ ମାତାପିତା ଏହାକୁ ପାଳନ କଲେ, ପୋଷଣ କଲେ—ତାଙ୍କ ସମାନ ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏହି ପାଞ୍ଚଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହରିଙ୍କ ନଗର ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘର, ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର, ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଶିଢ଼ି, ସୁନା ଜଳର ନଦୀ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନି, ଚତୁର୍ଦିଗରେ କୋଟା, କୋଇଲିର ଡାକ, ଦେବଗାନ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଶିଳ୍ପୀ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ଲୋକ—ଏପରି ଏକ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଗରକୁ ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅଚ୍ୟୁତମାନେ ସେଉଁଠି ତିନି ଲୋକରୁ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମହା ପ୍ରୟାସରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ପବିତ୍ର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପଢ଼ିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେଉଁଠି କେବେ ଅପମଙ୍ଗଳ ଘଟିବ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ପାପ ସେଉଁଠି ଲାଗିବ ନାହିଁ। ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଗାଁ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଇ ପଞ୍ଚଜନ କଥାର ସ୍ନାନ କଲେ ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ପ୍ରତିଦିନ ପୁଷ୍କର କିମ୍ବା ଭାଗୀରଥୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେପରି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏହି କଥା ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ମିଳେ। ଏହି କଥା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵପ୍ନ ଦୂର କରେ, ଶାରୀରିକ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କୃପା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଥାଏ; ଏହି କାରଣରୁ ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ମହାତ୍ମୟରେ, ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର ଛପନ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ପଞ୍ଚଜନ କଥା’ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ବ୍ୟାସଦେବ, ଏହି ତ୍ରିଲୋକର ଶ୍ରୀ, ଧର୍ମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟ କ’ଣ? ଦୟାକରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ବ୍ୟାସ କହିଲେ: “ଯେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଜଳାଶୟରେ ଗାଈମାନେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ହୁଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ସପ୍ତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ବିଶେଷକରି, ଯେଉଁ ଜଳାଶୟ ଯଜ୍ଞ କ୍ରମରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଜଳ ଦାନର ଫଳ ସମସ୍ତ ଦାନ ସମାନ। ପ୍ରତି ବର୍ଷ, ପ୍ରତି ଯୁଗ ଏହି ନିୟମ ରହିଛି—ଜଳ ଦାନ କଲେ ଦାତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଉପକାରୀ ହୁଏ। ବର୍ଷା ଝରି ଜଳାଶୟରେ ଯେତେ ତିନି ଥିବା ତାଳି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଭୋଗ କରେ। ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ରନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ଚାଲି ନାହିଁ। ପିତୃତୃପ୍ତି, ପବିତ୍ରତା, ଶୋଭା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦୂର କରିବା—ସମସ୍ତ ବିଜ ଏଠିରେ, ଏହି ସବୁ ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ବସ୍ତ୍ର ଧୋଇବା, ପାତ୍ର ପରିଷ୍କାର, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ପାନୀୟ ଜଳ ପବିତ୍ର। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା କୂଆ, ଜଳାଶୟ, ତାଳାବ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଜଳ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯେ ଜଳାଶୟ ତିଆରି କରେ, ସେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପାଏ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତପସ୍ବୀ, ସେ ଏହି ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଏହିପରି, ଆଠ ଜନ୍ମ ପରେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମରେ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଆନ୍ତି, ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ପ୍ରିୟବସ୍ତୁ ମିଳେ; ଶୂଦ୍ର ଓ ଅଧମ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଚାରି ହାତ ଗଭୀର କୂଆ ପାରି ଖୋଦେ, ସେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏକ ଯୁଗ ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପାଏ।