ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର କହିଲେ: “ତୁମର କୁହାଡ଼ି ଯେଉଁ ସ୍ନାନଘାଟରେ ପୁନି ପବିତ୍ର ହେବ, ସେଠାରେ ତୁମ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହେବ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ହେ ପୁଣ୍ୟଦାତା, ସେଠାରେ ରୁହ; ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ ସ୍ନାନଘାଟକୁ ଯାଅ। ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ମହାସ୍ନାନଘାଟରେ ତୁମର କୁହାଡ଼ି ପୁନି ପବିତ୍ର ହେବ, ସେଠିକୁ ମୁକ୍ତିଦାୟିନୀ ଘାଟ ଭାବେ ଜାଣ।” ଏହି ଶୁଣି, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ପରଶୁରାମ ଗଙ୍ଗା, ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ, କାବେରୀ ଏବଂ ସରୟୂ—ଏହି ସମସ୍ତ ଘାଟକୁ ଗଲେ। ସେ ପରେ ଗୋଦାବରୀ, ଯମୁନା, କଦ୍ରୁ, ବସୁଦା ଏବଂ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶୁଭ୍ର, ପୁଣ୍ୟମୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ଘାଟ, ଗୌରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଘାଟରେ ଯାଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୁହାଡ଼ି ପୁନି ପବିତ୍ର ହେଲା ନାହିଁ। ତା’ପରେ ସେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହା, ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟ, ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୁହାଡ଼ି ପବିତ୍ର ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ରାମ ଭୂମିରେ ବସି ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ପୁନି ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର କହିଲା: “ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ନାନଘାଟ ଅଛି।” ଏହି ଶୁଣି, ପରଶୁରାମ ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏକ ପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍କର, ଶୁଭ୍ର ପୋଖରୀ ଦେଖିଲେ; ତାହାର ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରେ ତାଙ୍କର କୁହାଡ଼ି ପବିତ୍ର ହେଇଗଲା। ଏହି ଦେଖି ପରଶୁରାମ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ, ପାପମୁକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ମନ ମୁକ୍ତିରେ ଲିନ ହେଲା। ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ସ୍ନାନଘାଟର ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେଠାଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲି ଶହରକୁ ପହଁଞ୍ଚିଲେ। ସେଠିକୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରି, ଲବଣ ସାଗରକୁ ଗଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନାନଘାଟ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ଘାଟ ସମସ୍ତଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଏବଂ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପେ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଇଥାଏ। ଏଭଳି, କାମନାର ଶକ୍ତି କେତେ ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ଅସହ୍ୟ, ଏହି ଜାଣ। କାମନାରୁ ପାପ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଧର୍ମାଚରଣରୁ ପୁଣ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏଭଳି ଲୌହିତ୍ୟା ନଦୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଂତାନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତୁମେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ମୂଳକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଜେୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବ୍ରହ୍ମା କାମନାକୁ ଜୟ କଲେ, ଶାନ୍ତନୁ ମଧ୍ୟ ଅସୂୟା ନଥିବାରୁ ତାକୁ ଜୟ କଲେ। ପତିନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଘାଟ ସମସ୍ତ ଘାଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା। ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା ଯିଏ ନିତ୍ୟ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏବେ, ପରମ ଭଗବାନ କହିଲେ: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଶର୍ବ (ଶିବ) ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଏବଂ ମାନବ ମଧ୍ୟରୁ ଯୁବତୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ମନ୍ତ୍ରବଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂର ଆକାଶରୁ ଆଣିଲେ; ତାପସ୍ୟା ଅବତାର ଧରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳନରେ ଲିନ ହେଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ କୁଟି ତିଆରି କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିଲେ, ଯିଏ କାମଦେବଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୌରୀଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା; ଯୋଗଧ୍ୟାନରେ ସେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ବିହାର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଦେଖି ରୋଷାବିଷ୍ଟ ହେଲେ; କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଠି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦୂର ଆକାଶରେ ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହସ୍ତିନ୍ଦ୍ରୀ, କାମଦେବ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମହିଳାମାନେ ଘିରି ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କରି, ପୁନଃପୁନି ଖେଳୁଥିଲେ, ହରଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କରୁଥିଲେ, କାମନାରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଉଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଡ଼ିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଚୁଲକୁ ଧରି ପାଦରେ ଆଘାତ କଲେ। ଶର୍ବ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ଫେରାଇଲେ; ରୋଷରେ ସେ ମହିଳାମାନେର ଚୁଲ ଟାଣି ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ। ସେମାନେ ଅତି ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଞ୍ଚି, ମୁହଁ ବିକୃତ ହେଲା; ଉମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳୀ ନାମରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନେ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ଆଜିଯାଏ ଏହି ଶାପ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟାପିଛି। ତା’ପରେ, ଶତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ; ଏଭଳି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, କାମନାର ଶକ୍ତି ସଦା ବଳବତୀ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଦୁହେଁ କୈଳାସ ମହଳକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ଧଳା। “ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦାତ୍ରୀ କ୍ଷେମଙ୍କରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ସେ ସମ୍ମୁଖ ହେଉ କିମ୍ବା ନ ହେଉ, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ସମାନ।” ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରେନି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ନମସ୍କାର କଲେ ରାଜସଭା ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଜୟ ପାଏ। ଏଭଳି କାମନାର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଭବ (ଶିବ) ମୋହରେ ପଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କର କ୍ଷମାଶୀଳତାରୁ ସେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଏଭଳି ଅନ୍ୟ କେହି ଥିଲେ ନାହିଁ, ନ ଥିବେ; ସେ ରାମଙ୍କ ଅଂକରେ ବସି, କ୍ଷମାଶଯ୍ୟାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଧାମ। ସେ ବିରକ୍ତି ଧରି ଦେବ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେନାହିଁ, ସେଠିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ଏଭଳି ପ୍ରମୁଖ ବୈଷ୍ଣବୀକୁ ଦେବ ଦାନବମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜନ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ନିଜେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରେ; ଏଭଳି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଧୈର୍ୟରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସମ୍ମିଳନ ପୂର୍ବରୁ, ସେ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ; ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ଭୋଗ ମୋପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲେ।