ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଶକ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଯାଁ ମଧ୍ୟ ଦେବଲୋକରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ଅବସ୍ଥା କାମନାର ଫଳ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ୍ମପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଭାଗର 'ଅହଲ୍ୟା ହରଣ' ନାମକ ଚପ୍ତର ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା । ପୁନି, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଜଣେ କାମନାରେ ଅଧୀନ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କଥା କହିବି । ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଭାଗୀରଥୀ ତଟରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜ ଋଷି ଥିଲେ । ସେ ହଜାର-ହଜାର ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଗୁରୁ, ଶାନ୍ତିର ଦାତା ଏବଂ ଏକ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, କଛପ ଭଳି ଧରାରେ ଅଚଳ ଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଘର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥୁତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାନ ଋଷି କାମଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ । ସେ ତାକୁ ଘରକୁ ନେଇ ଏକ ଦୃଢ଼ ତାଲା ଦେଇ ରାତି ପାଇଁ ଘରେ ରଖିଲେ । କିନ୍ତୁ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ । ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଋଷି ଧ୍ୟାନରେ ରହି ରାତିଟିଏ ଦୁଃଖରେ କାଟିଦେଲେ । ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଭାବି ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, 'ମୁଁ କଣ କଲି?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରିୟ, ଦ୍ୱାର ଦିଅ ।' 'ତୁମର ପତି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ତୁମ ଅଧୀନ ହେବେ; ତୁମ ପ୍ରିୟଜନ ତୁମେ ହେବେ,' ବୋଲି କହି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଅଧୀର ହୋଇଥିବା ବୃଦ୍ଧ ଋଷିଙ୍କୁ ଯୁବତୀ କହିଲେ, 'ପିତା, ଏପରି କଥା ଆପଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ ।' ତଥାପି ଋଷି କହିଲେ, 'ମୋ ପାଖରେ ବହୁ ଧନ ଅଛି ।' 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଦ୍ୱାର ଖୋଲ ।' କିନ୍ତୁ ସେ ପୁନି କହିଲେ, 'ଆପଣ ମୋର ବିଧି ଅନୁସାରେ ପିତା ।' 'ମତେ, ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜଣେର ପତ୍ନୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ।' ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଘରକୁ ଏକ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । କିନ୍ତୁ, ହାତ ଉଠାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ସେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକିଗଲା । ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ବାହାରି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାଁ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ପ୍ରଭାତରେ ରକ୍ଷକମାନେ ଏବଂ ପରିଚାରକମାନେ ଆସିଲେ । ସେମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ସୁନ୍ଦରି, କିପରି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା କହ ।' ସେ ସେଇ ଘଟଣା କୁହି ଚାହିଁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ଭଳି କାମନାର ଶକ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ରୋକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଦେବ, ଦାନବ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ – ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କାମନା ଉପଜେ । ଏକ ନିର୍ମଳ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ପଡ଼ିଲା, ଯାହାକୁ ଲାଲିମାର ମୂଳ ଭାବରେ ମନେ କରାଯାଏ । ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ମୂର୍ତ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାନ୍ତିମୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ତାହାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଚାରିଲେ, 'କିପରି ବ୍ରହ୍ମା ମୋହିତ ହେଲେ, ଏହି ନିର୍ମଳ ସୁନ୍ଦରୀ କିଏ ?' 'ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ତୀର୍ଥରାଜଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।' ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, 'ଏହି ଋଷି, ପଦ୍ମସମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି । ସେ ଶାନ୍ତନୁ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅମୋଘା ।' ଏକ ଦିନ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଘରକୁ ଆସିଲେ । ସେ ସମୟରେ ଶାନ୍ତନୁ ପୁଷ୍ପ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅମୋଘା ପାଦ୍ୟାଦି ଆଦର ଦେଲେ ଏବଂ ଦୂରରୁ ନମସ୍କାର କରି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ତାଙ୍କୁ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା କାମନାରେ ଅଧୀନ ହେଲେ । ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଭାବି ଧ୍ୟାନ କଲେ । ଏହାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଶେଯ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଲା । ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ପଳାଇଗଲେ । ଏପରେ ଶାନ୍ତନୁ ଘରକୁ ଫେରି ଶେଯ୍ୟାରେ ବୀର୍ୟ ଦେଖି, ଅମୋଘାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ କି?' ଅମୋଘା କହିଲେ, 'ବ୍ରହ୍ମା ଆସିଥିଲେ, ପତିଦେବ । ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଖୋଜି ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆସନ ଦେଇଥିଲି ।' 'ଏଠି ବୀର୍ୟ କିପରି ହେଲା, ତାହା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜାଣିବା ଉଚିତ ।' ଏପରେ ଶାନ୍ତନୁ ଧ୍ୟାନରେ ଶତ୍ୟ ଜାଣିଲେ । 'ହେ ପତିନିଷ୍ଠା, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଧାରଣ କର । ଏଠାରୁ ତୁମ ପୁତ୍ର ହେବେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ପବିତ୍ର କରିବେ ।' 'ଆମ ମନର ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଫଳିତ ହେବ ।' ଏପରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ପାନ କଲେ । ଏହା ଜଳ ଓ ପ୍ରଭାର ମିଶ୍ରଣ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରୌଦ୍ରଗର୍ଭ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲା । ଅମୋଘା ଏହି ଗଭର୍ଭ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହି ଗଭର୍ଭ ଧାରଣ କରିପାରୁନାହିଁ । କଣ କରିବି, ମୋ ଜୀବନ ଚାଲିଯାଉଛି । ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, କେଉଁଠି ଏହି ଗଭର୍ଭ ତ୍ୟାଗ କରିବି?' ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଯୁଗନ୍ଧର ପର୍ବତରେ ଏହି ଗଭର୍ଭ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ଏହି ଗଭର୍ଭ ଦୁଧ ଓ ପ୍ରଭାର ମିଶ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲା । ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ – ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରି, ନୀଳ ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧି, ରତ୍ନମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦୀପ୍ତିର ଝାଙ୍କାର ଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଶ୍ୟ । ତାହାପରେ ଦେବମାନେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ 'ତୀର୍ଥରାଜ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ଏହି ଭାବେ ମୁଁ, ଭୃଗୁବଂଶର ରାମ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲି । ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେନାମାନେ ସମେତ ସମ୍ହାର କଲି । ଏପରି ଭୟାନକ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ମୋ ଘରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଆସିଗଲା ।