ପ୍ରିୟ ପାଠକ, ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅହଳ୍ୟାଙ୍କ ଘଟଣାରେ। ଗଢ଼ିଆଁ ଶବ୍ଦ ରହିଲା, ଅହଳ୍ୟା ମନରେ ଅନୁରାଗ ଜଗିଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କ'ଣ ନୁହେଁ, ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ।" ଏହିଭଳି ସ୍ତ୍ରୀ ଯେଉଁଠି ସଦା ପତିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ସେଉଁଠି ନିଷ୍ଠା ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରେ, ବିଶେଷକରି ସାମୀପ୍ୟରେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ହରାଇ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଅହଳ୍ୟା କହିଲେ, "ଯେଉଁ ନିବେଦନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ହେଉଛି, ହେ ଋଷି। ଅନ୍ୟ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ତାହାକୁ କାହିଁକି ବିଘ୍ନିତ କରିବେ?" ତେବେ ସେ ପତିବ୍ରତା ଅହଳ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏକ ଅଙ୍ଗଲାଗି ଦିଅ, ଏବଂ ଅଧିକ। ଭୟ ଛାଡ଼, ଯାହା ଦେଉଛି, ତାହା ମୁଁ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ଅହଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଲାଗିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା ଗୌତମ ଋଷି ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ କିଛି ଅଶୁଭ ଘଟିଛି। ସେ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ଜାଣିଲେ, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର କ'ଣ କରିଛନ୍ତି। ତେବେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ୱାରକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ବିଲାଇ ରୂପରେ ପଳାଇବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଗୌତମ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ବିଲାଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ?" ଋଷିଙ୍କ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ମଘବାନ୍କୁ ଦେଖି ଗୌତମ ଋଷି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେପରି ଚତୁର ଭାବେ ଏହି ଅପରାଧ କଲ, ସେପରି ତୁମ ଦେହରେ ହଜାର ଯୋନି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯିବ। ଏଠାରେ ତୁମର ଚିହ୍ନ ଖସିଯିବ, ମୂର୍ଖ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ। ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଲୋକ, ଦେବ, ନାଗମାନେ ଦେଖିବେ।" ଏପରି କହି, ଗୌତମ ଅହଳ୍ୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, "ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଲା?" ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଅହଳ୍ୟା କମ୍ପିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଅଜ୍ଞାନରେ ଯାହା ଘଟିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ମାଫ କର।" ଗୌତମ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଇଛ, ଅଶୁଚିତା ଏବଂ ଅପକର୍ମ କରିଛ। ଚର୍ମ ଓ ହାଡ଼ ଛଡ଼ା, ମାଂସ ଓ ନଖ ବିନା, ଏକାକି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯାହା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶିଖିବେ।" ବିପନ୍ନ ଅହଳ୍ୟା କହିଲେ, "ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେଉ।" ତେବେ କ୍ରୋଧ ଓ କରୁଣାରେ ଭରିଥିବା ଗୌତମ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ମୃତ ଦେହ ଭଳି, ଶୁଷ୍କ ହାଡ଼ ମାତ୍ର ଥିବା ଦେହରେ, ପଥାରେ ଦେଖାଯିବ। ରାମ ହସି ଭାବେ ଓ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପଚାରିବେ, 'ଏହି ଶୁଷ୍କ ଦେହ କ'ଣ? ଏପରି ଦୁଃଖ ଆମେ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ।' ତେବେ ବସିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେବେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ କହିବେ, 'ଏହି ସ୍ତ୍ରୀର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର।' ରାମଙ୍କ କଥା ପରେ, ତୁମେ ଏହି ଘୃଣିତ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦେବ, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମୋ ଘରକୁ ଫେରିଆସିବ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ଗୌତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଅହଳ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଦେହରେ ପଥାରେ ରହିଲେ। ପରେ, ରାମଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁନି ଗୌତମଙ୍କୁ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ଦୁହେଁ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏପଟେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲଜ୍ଜାରେ ଜଳରେ ଲମ୍ବା ସମୟ ରହିଲେ ଏବଂ ଜଳରେ ରହି ଇନ୍ଦ୍ରାକ୍ଷୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋଠାରୁ ବର ଚାହିଅ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ତୁମ ଦୟାରେ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଅପମାନ ହୋଇଛି, ତାହା ଦୂର କର।" ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିବ ନାହିଁ। ତୁମ ଶରୀରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଦେଖାଯିବ, ତୁମେ 'ଶତକ୍ଷି' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବା ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଆସିବ। ତୁମର ଲିଙ୍ଗ ମେଷର ଅଣ୍ଡ ଭଳି ହେବ।" ଏପରି ବର ଦେଇ, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଶକ୍ର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଏଉଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଅବସ୍ଥା କାମନା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି, ପଦ୍ମପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ "ଅହଳ୍ୟା ହରଣ" ନାମକ ଚପ୍ତର ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଉଦାହରଣ କହିବି, ଯେଉଁଠି କାମନା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଅଧିକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭାଗୀରଥୀ ତୀରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ଥିଲେ। ସେ ହଜାର ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଗୁରୁ, ଶାନ୍ତିର ଦାତା, ଏକ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା, କଛପ ଭଳି ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଅଡ଼ିଆ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଘର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଯୁବତୀ ଦେଖାଦେଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାନ ଋଷି କାମଭୟରେ ପିଡ଼ିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇ ରାତିରେ ତାଳା ଦେଇ ରଖିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଦିବ୍ୟ ଶୟନଗୃହକୁ ମଜବୁତ ଚିଟିକିରେ ଅଟକାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଯୁବତୀ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଋଷି ଧ୍ୟାନରେ ବସି ରାତିଟି ଦୁଃଖରେ କଟାଇଲେ। ସେ ଯୁବତୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଦ୍ୱାର ସାମ୍ନାରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, "ମୁଁ କ'ଣ କଲି?" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, କହିଲେ, "ଦ୍ୱାର ଦିଅ, ପ୍ରିୟ।" ସେ କହିଲେ, "ତୁମର ପତି ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବେ, ପ୍ରିୟ ତୁମ ହେବେ।" ତେବେ ସେ ଯୁବତୀ, ଭୃଦ୍ଧ ଏବଂ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ... (ଏଠି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶେଷ ହୁଏ।