ପ୍ରଭୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ—ଯେଉଁ ଜନନୀ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ବିଧବା ହୁଏ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମାଛ କିମ୍ବା ମାଂସ ଭୋଜନ କରେ, ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ଅନୁଭବ କରି, ଶେଷରେ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ କୁକୁରୀ ହୁଏ। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ବିଧବା, ଯେ ଅନୁଚିତ କାମରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ ନାଶ କରେ। ନରକର ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ସେ ଦଶ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ରୀ ହୁଏ; ତାପରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଏ। ଏହିପରି ଏକ କନ୍ୟା, ଯିଏ ଶିଶୁବୟସରେ ବିଧବା ହୁଏ, ସେ ଦାସୀ ଭାବେ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରେ। ଏଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଚାରିଲେ—‘ପ୍ରଭୁ, କନ୍ୟାଦାନର ଫଳ କ’ଣ? ଏବଂ ଦାସୀ ଦାନର ଫଳ କ’ଣ?’ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—‘ଶୁଣ, ଯଦି କୌଣସି କନ୍ୟା ରୂପ, ଗୁଣ, ଉତ୍ତମ ବଂଶ ଓ ଯୌବନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ, ଏଭଳି କନ୍ୟାକୁ ବିବାହରେ ଦେଲେ, ଦାତା ମାନେ ପୃଥିବୀ ସହିତ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦାନ କଲେ ବୋଲି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯଦି ଆଧା ଆଭୂଷଣ ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ଆଧା ଫଳ ମିଳେ। ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଭୂଷଣ ନଥାଏ, ତେବେ ଏକ ପାଦ ଦାନ ହେବା ପରି ଫଳ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଯେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ବେଚିଦିଏ, ସେ ନରକରୁ କେବେ ବାହାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେ ଲୋଭବଶତଃ ଅଯୋଗ୍ୟ ଯୁବକଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦିଏ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ବରପକ୍ଷରୁ ମୂଲ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବରପକ୍ଷ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି—ଯେପରି ସମ୍ପତ୍ତି, ଗାଁ, ଗାଈ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଧନ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଧାନ—ସେଠିଏ ଦାତା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏଇ ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ବିବାହ ସମୟରେ, ସମାନ ବଂଶ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବଂଶରେ, ଯେଉଁ କିଛି ଦିଆଯାଏ, ତାହା ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ଦାନକୁ ଦାତା ପଛେ ମନେ ରଖିବେ ନାହିଁ, ଗ୍ରାହକ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଏହି ବିଧି ଅନୁସରଣ ହୁଏ ନାହିଁ, ଦୁହେଁ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଦାନ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ଦାତା ନରକ ଓ ଦାସତ୍ୱ ପାଏ। ଅତ୍ୟଧିକ ନିକଟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୂର, ବହୁତ ଧନୀ କିମ୍ବା ବହୁତ ଦରିଦ୍ର, ଅବଂଶୀ, ମୂର୍ଖ—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଅତିବୃଦ୍ଧ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ସ୍ଥାନୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୁଧାନ୍ବିତ କିମ୍ବା କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନହୁଅଥିବା—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାରଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି କାହାକୁ କନ୍ୟା ଦେଲେ ନରକ ମିଳେ। ଯଦି କେହି ଲୋଭ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ଲାଗି, କିମ୍ବା କନ୍ୟା ବଦଳାଇବାରେ, କିମ୍ବା ଋଷିଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ, ଯୁବତୀ ଓ ଶୋଭିତାକୁ ଶୟ୍ୟାସହିତ ଦେଲେ, ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଫଳ ଯୁବତୀ କିମ୍ବା କନ୍ୟା, ଉଭୟ ପାଇଁ ସମାନ। ଜନେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଏକ ପକ୍ଷେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବା ଉଚିତ; କ୍ରୟ କରାଯାଇଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ନିଷ୍ପାପ ଚରିତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଉ। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ, କିମ୍ବା ରାଜା, କିମ୍ବା ମହାଧନୀ ହୁଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଗୁଣବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଏ। ଯିଏ ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଦିନେ ଦିନେ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଥ ଅଧିଗତ କରେ। ସେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ, ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୟୀ ଓ ପ୍ରଜାପତି ହୁଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅନେକ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ; ଏହି ଜଗତରେ ଶୁଭ ଲାଭ ମିଳେ, ଯେପରି ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ ପାଏ। ତାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତି, ତେବେ ଦୟାକରି ତୁଳାଧାରଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।’ ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—‘ଯିଏ ସତ୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ, ଲୋଭ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡି ଦାନ କରେ, ସେ ଏକ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ପରି ସଦା ନିଷ୍ପାପ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ବାୟୁ ଚାଲେ, ସାଗର କୂଳ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ, କଚ୍ଛପ ପୃଥିବୀକୁ ଧରିଥାଏ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସତ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ସେ ଧର୍ମୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଯାଏ। ଯିଏ ସଦା ସତ୍ୟ କହେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି ଅବିନାଶୀ ପଦ ଲାଭ କରେ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥା ପାଇଛନ୍ତି; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଧର୍ମରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେ ସଦା ଚଉରାଶି ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଓ ରାଜସମ୍ପତ୍ତିରେ ଭୋଜନ କରାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ନେଇ ଯିବା ପରେ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହାଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ମନୋରଥ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖୁଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଉ ଦରିଦ୍ର ନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ଯିବାକୁ ଦେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ସେ ସଦା ସୋଳ ହଜାର ପାଠଶେଷ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଉଥିଲେ, ସେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ରହିଥିଲେ, ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପକାର କରି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅସୁର ବଳି ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ; ସେ ପାତାଳରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘରେ ବସିଥାଏ। ଯିଏ କେବଳ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ସଦା ବସିଥାଏ; କିମ୍ବା ଏକଥର ମୁଁ ବନ୍ଧି, ତାଙ୍କୁ ଦାନବ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାତାଳ, ଅମରତ୍ୱ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଦେଉଛି। ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହରେ ସତ୍ୟ ଲୋକରେ ବସିଲେ; ଅନେକ ରାଜା ଓ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଲାଭ କରିଥିଲେ।