ଏକ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ଉଚିତ ସମୟରେ ଅନ୍ନ ଓ ଶସ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯିବ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରି ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ। ଏହା ପରେ ଭଗବାନ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳା ନାରୀଙ୍କ ଧର୍ମ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତିନି କହିଲେ, “ଏହି ଶୀଳିତା ନାରୀ ନିଜ କୁଳକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ସଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ରହେ। ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଦୁଇ କୁଳ—ପତିର ଓ ନିଜ କୁଳ—ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଗୁଣ ଭୁଲିଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ପୁନି କହୁଛି—ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭ ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉପକୃତି କରେ। ପୂର୍ବ ଜୀବନର କର୍ମ ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ପତିବ୍ରତା ରହିଲେ, ମୋର ଦେଖା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି—ଏହି ଶ୍ରେୟସ୍କର ଧର୍ମ ଛୟ ମାସ, ଏକ ବର୍ଷ କିମ୍ବା ଅଧିକ ସମୟ ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲେ, ବଡ଼ ମହିମା ଦେଖାଯାଏ। ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ରହିଥାନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ପତି ମଦପାନକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଘାତୀ କିମ୍ବା ଅନେକ ପାପରେ ଲିପ୍ତ। ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ମଳମୟ ଜୀବନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପତି କାମଦେବ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ସେ ରତି ପରି ଆନନ୍ଦମୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତରେ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯିଷ୍ଣୁ ପରି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପତନ କରାନ୍ତି, ସେ ବହୁ ଦୂରେ ଖସିଯାନ୍ତି। ପତିଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପତିଙ୍କୁ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି; ଏବଂ ପତି ବାହାରେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇନଥିବା ନାରୀ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳା ହୁଅନ୍ତି। ପତିଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଧରି, ଅଗ୍ନିରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମର ନାରୀ ମୃତ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଆତ୍ମ ନାଶ କରି ନିଜକୁ କିମ୍ବା ପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇପାରିବେନି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀ ଏହିପରି ଦାନ୍ତାନୁସାରେ ମୃତ୍ୟୁ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ। ଏପରି ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆତ୍ମାର ଭ୍ରମଣ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଜାତି ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏଠାରେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଫଳ ଅଛି? ଭଗବାନ କହିଲେ—ଏପରି ହିଂସାମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଘାତୀ ହୁଅନ୍ତି; ଏହିପରି ନାରୀ ସଦା ବ୍ରତ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଭଗବାନ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀ କେବେ ବଜାରର ମାଂସ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ଏକ ବର୍ଷରେ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ହେଉଛି ହରିଙ୍କ ପୂଜା। ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ନ କରି ଜଳ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ବ୍ରତ ହଜାର କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ନାରୀ ପତିଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମରେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ନରକରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ଦୁଇ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର, ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ଅନ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିବାରୁ ସଦା ବାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିବାରୁ ସଦା ବାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ହରିଙ୍କ ଦିନରେ ବିଧବା ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମରେ ବିଧବା ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଃଖୀ ହୁଅନ୍ତି; ମାଛ କିମ୍ବା ମାଂସ ଖାଇବା ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବହେଳା କରିବାରୁ। ଏହି ବିଧବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ରହି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୁକୁରୀ ହୁଅନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ବିଧବା ଯଦି ମିଳନ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ନରକ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ଦଶ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ତାପରେ ବହୁ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଏକ କନ୍ୟା ଶିଶୁ ବିଧବା ହେଲେ, ସେ ଦାସୀତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—କନ୍ୟା ଦାନର ଫଳ କ’ଣ? ଦାସୀ ଦାନର ଫଳ କ’ଣ? ଏଥିରେ ଭଗବାନ କହିଲେ—ସୁନ, ଯେତେବେଳେ ଏକ କନ୍ୟା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ଗୁଣ, କୁଳ ଓ ଯୁବତ୍ୱରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ରହିଥାଏ, ଏହିପରି ଉପକରଣ ଦେଇ ଦାନ କଲେ, ଦାନକାରୀ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ ଦାନ କରିଥିବାର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ଦାନ କଲେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଅଳଙ୍କାର ବିନା କନ୍ୟା ଦାନରେ, ଏକ ପାଦ ଦାନର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେଖା ଦାନ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ମୂର୍ଖ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ବିକ୍ରି କରେ, ସେ କେବେ ନରକରୁ ଫେରିନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ଅଯୋଗ୍ୟକୁ କନ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ, ସେ ରୌରବ ନରକରେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ କେବେ ବରପଣ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବର ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦିଆଯିବ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଦାନ—ଭୂମି, ଗାଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଧନ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଧାନ—ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ବାହାର ସମୟରେ, ସମାନ କୁଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୁଳ, ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଦାନକାରୀ ଦାନକୁ ଫେରି ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ଗ୍ରହୀତା ମଧ୍ୟ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି, ଝାଳିର ରସି କଟା ପରି; ବରପଣ ଅବଶ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଦିଆଯାଇନାହିଲେ, ନରକକୁ ଯାଇ ଦାସୀତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଅତି ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂର, ଅତି ଧନୀ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର, କୁଳ ବିନା କିମ୍ବା ମୂର୍ଖ, ଏହି ଛଅ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ହେଲେ, କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅତି ବୃଦ୍ଧ, ଅତି ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ସ୍ଥାନୀୟ, ଏହି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅତି କ୍ରୋଧୀ, କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ—ଏହି ଛଅ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ହେଲେ, କନ୍ୟା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଦାନ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।