ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା: ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଜଣେ ନାରୀ ପରିବାରକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରେ, ଆଉ ଜଣେ ନାରୀ ସେହି ପରିବାରକୁ ଉନ୍ନତିରେ ନେଇଯାଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଭଲ ବଂଶର ନାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଦୁଇ ପରିବାରକୁ ସମାନ ଭାବରେ ମିଶାଇ ରଖିଥାଏ, ତାଙ୍କର ସଦ୍ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଁ ଦଳ ଉଦ୍ଧାର ପାଉଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀ ଦୁଇଁ ପରିବାରକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଧ୍ଵଂସ କରେ। ଏହି ଜଗତରେ ସ୍ୱର୍ଗ, ପରିବାର, ଅପବିତ୍ରତା, କୀର୍ତି ଓ ଅପକୀର୍ତି, ପୁଅ, ଝିଅ, ଓ ବନ୍ଧୁ—ସବୁ ନାରୀ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହିଠାରୁ, ନିପୁଣ ବ୍ୟକ୍ତି ସନ୍ତାନ ଓ କାମନା ପାଇଁ ଏକା ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ନାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିପାରେ, ଯଦିଓ ସେ ଅନେକ ଦୋଷରେ ଜଡିତ ଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ପତି ତାଙ୍କର ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାସିକ ଶୂଚିତାବସ୍ଥାରେ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଗର୍ଭହତ୍ୟା ପରି ପାପର ଫଳ ଭୋଗି କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଯିବେ। ଯିଏ ମୂଢ଼ତାରେ ଏକ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ପାପ ଭୋଗି ନରକକୁ ଯାଏ। ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ଚୋରି କରି ନେଇଯିବା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପୁରୁଷ ପତିତ ହୁଏ। ଯିଏ ନାରୀକୁ କନ୍ଧରେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯମଲୋକରେ ରହିଥାଏ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ସବୁବେଳେ ମଳ ଓ ପେଶାବ ପଡ଼ିଥାଏ। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଭାର ବହନ କରିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ପରିମାଣ ରୌରବ ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସେଉଁଠାରୁ, କୀଟ ଯୋନି ହୋଇ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଏ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ପାପ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ବିବାଦ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ଏପରି ତିନି ଜନ୍ମ ପରେ ପୁରୁଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ଏବଂ ନରକ ଭୋଗି ଏହି ସମୟରେ ନାରୀ ଠକ୍କା ଦେଉଥିବା କାଉଁ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଅପବିତ୍ର ନରକ ଭୋଗିଥାଏ, ସେ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ବିଧବା ହୁଏ। ଯେ ପୁରୁଷ ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଦେଶୀ କିମ୍ବା ମ୍ଲେଛ ନାରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିଥାଏ। ଯିଏ ମାଆ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କିମ୍ବା ରାନୀଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ମାଲିକଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଭଉଣୀ, ପୁଅର ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ, ଝିଅ, ବହୁ, ଫୁଆ, ମାମାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀ—ଏମିତି କୌଣସି ନିକଟାତ୍ମୀୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଅପରାଧ କଲେ, କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଅନ୍ଧ ଓ ଗୁଙ୍ଗା ହୋଇଯାଏ, ଦୁଇ କାନ୍ ଦେଫ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଏ, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଅତି ଅଶ୍ଳୀଳ କଥା କହିଥାଏ ଓ ଏହି ସବୁ ନାରୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ, ସେ କିପରି ପୁନର୍ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: ଏପରି ନାରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଗଳିତ ଲୋହାର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଯାଏ। ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଅବସ୍ଥା ତ୍ୟାଗ କରି ମନକୁ ମୋତେ ନିରନ୍ତର ଲଗାଇ ରଖିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଦଶ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଓ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଅନେକ ବେଳେ ଅନୁଚିତ ମାଂସ ଭୋଜନ, ସୁନା ଚୋରି, ଏପରି ଅନେକ ପାପ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସବୁ ପାପ ଅଗ୍ନିରେ କପାସ କିମ୍ବା ଶୁଖିଲା ଘାସ ପରି ଦଗ୍ଧ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମୋର ନାମ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ସ୍ମରଣ କଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି ନିରନ୍ତର 'ଗୋବିନ୍ଦ' କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ। ଭାଗୀରଥୀ ତୀରେ, ପକ୍ଷୀ ଧରିବା ବେଳେ, ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଗାଁ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହାର ହଜାର ଗୁଣା ଫଳ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ର ମହିମା କୀର୍ତ୍ତନ କରି ମିଳେ। ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ମୋର ନଗରରେ ନିତ୍ୟ ବାସ କରେ; ଗୃହସ୍ଥ ରହି ଇଚ୍ଛା କରି ସେ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ହୋଇଯାଏ। ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋତେ ସଦୃଶ ହୁଏ, ପୁରାଣ ପାଠ କଲେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ପାଏ। ଏହିପରି ଧର୍ମ ଜନକ ପୁରାଣ ସଦା ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଏହିକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣାଇବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନ୍ମରେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପ ପାଇଁ ପାରେ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ନାରୀକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ଦୋଷ କରେ, ସେ ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋଗିଥାଏ। ଏହି ଦୋଷର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି—ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ବୀଜ ଭରା ଏକ ଘଡ଼ା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଧାନ ଓ ବୀଜ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରେ। ଏବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଧର୍ମ କଥା: ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ପତିବ୍ରତା ରହିଥାଏ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଚିରକାଳ ଥାଏ। ସ୍ୱର୍ଗ ଦୁଇଁ ବଂଶର—ପତିର ଓ ନିଜର—ହୁଏ। ଏହି ଧର୍ମ ତୁମେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲ, ଏବେ ମୁଁ ପୁନି କହୁଛି—ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲାଗି ଶୁଭ ଯାହା। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଶୁଭ ମିଳେ, ତାପରେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ମୋର ଦେହ ପାଇଁ ପାରେ; ଛଅ ମାସ, ଏକ ବର୍ଷ କିମ୍ବା ଅଧିକ ସମୟ ପତିବ୍ରତା ରହିବାକୁ ପ୍ରଶଂସିତ କରାଯାଏ। ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ, ଯେଉଁଯିଏ ପବିତ୍ର ରହିଥାଏ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯାଏ; ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ପତି ମଦ୍ୟପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ମାଟିରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ; ପତି କାମଦେବ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ରତି ପରି ଆନନ୍ଦମୟ ହୁଏ। ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ଯିଶ୍ନୁଙ୍କ ପରି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏକ ପତିବ୍ରତା ଜୋରକରି ପତିଙ୍କୁ ଅଧଃପତନ କରାଏ, ସେ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଯାଏ।