ହେ ନାରଦ, ଜଗତରେ କେଉଁସି ସ୍ଥାନ, କେଉଁସି ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କିମ୍ବା କେଉଁସି ପୁରୁଷ ନାହିଁ ଯେ ତାଙ୍କର ଅଭିଲାଷା ରହିଥାଏ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଜନାନୀ ଘୀର ପାତ୍ର, ଏବଂ ପୁରୁଷ ଜଳନ୍ତା କୋଇଲା; ଏହିପରି ଘୀ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେପରି ମଦୋନ୍ମଦ ହାତୀକୁ ଶିକ୍ଷକ ଦଉଡି ଓ ରସି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେପରି ରକ୍ଷକ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ନିୟମିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଏଠି ଜନାନୀ ଶିଶୁବୟସରେ ପିତା, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ପତି, ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପୁଅମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ନାରୀକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଅସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ନଥିବାରୁ, ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ଚାହିଦା ପରେ ତାଙ୍କର ଆଚରଣ କରେ। ଯେପରି ଅରକ୍ଷିତ ଖାଦ୍ୟ କୁକୁର ଓ କାଉଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସିଯାଏ, ସେପରି ଯୁବତୀ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦ୍ୱାରା ଅନୂଚିତ ମାର୍ଗକୁ ଯାଇପାରେ। ଏଉଁଥିରେ ଏକ କୁଟୁମ୍ବ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଅନୂଚିତ ହୋଇଯାଏ; ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷର ଶୁକ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜନ୍ମ ଜାତିମିଶ୍ରଣର କାରଣ ହୁଏ। ଏପରି ଅନୂଚିତ ଓ ଜାତିମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିତ ପାପୀ ସନ୍ତାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି; କିଟା ଭାବେ ଜନ୍ମିତ ହୋଇପୁଣି ଭୂମିରେ ଆସନ୍ତି। ଏପରି ଏକ କୁଟୁମ୍ବ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଯାଏ; ଏହି ବଂଶ ନାଶ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଅନୂଚିତ ନାରୀକୁ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ନାରୀଙ୍କ ଦୋଷ ଜାଣି ମାଫ କରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକରେ ବାସ କରେ। ଏକ ନାରୀ କୁଟୁମ୍ବକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ଏହିପରି ଜନ୍ମ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିବା ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏକ ନାରୀ ଦୁଇ କୁଟୁମ୍ବକୁ ଏକତା କରି ଏହି ଉତ୍ତମତା ରଖିଥାଏ; ନୀତିବାନ୍ ନାରୀ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀ ନଶ୍ଟ କରେ। ସ୍ୱର୍ଗ, ବଂଶ, ଅଶୁଚିତା, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଅପକୀର୍ତ୍ତି, ପୁଅ, ଝିଅ, ଓ ମିତ୍ର—ସବୁ ଏହି ଜଗତରେ ନାରୀ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ଏକ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ନାରୀକୁ ବିବାହ କରିପାରେ; ସନ୍ତାନ ଓ କାମନା ପାଇଁ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦୋଷ ଅଛି। ପତି ଯଦି ନାରୀଙ୍କ ରଜସ୍ତ୍ରାବ କାଳରେ ତାଙ୍କୁ ଚିନିପାରିବା ନାହିଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଗର୍ଭହତ୍ୟାର ଫଳ ପାଇ, ଦୁଃଖରେ ପଡିଯାଏ। ଯିଏ ଅବିବେକରେ ନୀତିବାନ୍ ନାରୀକୁ ଅସୁଖୀ କରି ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ପାପ ଭୋଗି ନରକକୁ ଯାଏ। ଏକ ନାରୀକୁ ଅପହରଣ କରିଲେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ପୁରୁଷ ତଳକୁ ପଡିଯାଏ। ଏକ ନାରୀକୁ ଦେହରେ ଉଠାଇ ଚାଲିଲେ, ସେ ବହୁ କାଳ ଯମ ଲୋକରେ ବାସ କରେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମଳ ଓ ମୂତ୍ର ପଡିଥାଏ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ହଜାର ବର୍ଷ ଏହି ଭାର ଭୋଗିଥାଏ; ତାପରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଚୁଲ ଗଣନାଯୋଗ୍ୟ ବର୍ଷ ରୌରବ ନରକରେ ଯାଏ। ପୁଣି କିଟା ଭାବେ ଜନ୍ମିତ ହୋଇ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଏ; ପୂର୍ବ ପାପରୁ ହେଉଥିବା ଦ୍ୱନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ଏପରି ତିନି ଜନ୍ମ ପରେ ପୁରୁଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗି ନାରୀ କାଉଁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ। ଅବଶେଷ ଭୋଗି ନାରୀ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ବିଧବା ହୁଏ; ଏବଂ ଯିଏ ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଦେଶୀ କିମ୍ବା ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନାରୀଙ୍କୁ ଯାଏ— ସେ ଦୁଇ, ତିନି, କିମ୍ବା ଚାରି ଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଭୋଗି, ମାତା, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କିମ୍ବା ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଯାଏ। କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ପତ୍ନୀ କିମ୍ବା ଏକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସେ ଅବାପ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପାଏ; ସେ ପ୍ରତିବାନ୍ଧିତା, ପୁଅର ପତ୍ନୀ, ଝିଅ, କିମ୍ବା ଝିଅର ପତ୍ନୀ ଉପରେ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ତାଙ୍କ ପିତା ଭଉଣୀ, ମାମାପତ୍ନୀ, ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ—ଏହିପରି ମାତୃପକ୍ଷୀୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରିଲେ, କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପୀ, ଅନ୍ଧ, ଏବଂ ମୌନ ହୋଇଯାଏ; ଦୁଇ କାନରେ ବଧିର ହୁଏ, ତଳକୁ ପଡିଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଅତି ଅଶ୍ଳୀଳ ଭାଷା କହିଲେ, ଯାହା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, କିପରି ପୁନଃ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହେବ? ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ, ପ୍ରଭୁ। ଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହି ନାରୀଙ୍କୁ ଯିଏ ଯାଏ, ସେ ଗରମ ଲୋହାର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡିବ। ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଏ; ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ଛାଡି ମୋତେ ଅନୁସ୍ମରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ସେ ଯିଏ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଦଶ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସହ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ— ଏକ ଶତ, ଏକ ଲକ୍ଷ, ନିଷିଦ୍ଧ ମାଂସ ଭୋଜନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୋରି ଓ ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ସଂଗ—ଏହି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାପାପ, ଯେପରି ଉନ୍ନତ କପାସ କିମ୍ବା ଶୁଖି ଗାସ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ— ଏହିପରି ମୋର ନାମ ଗୋବିନ୍ଦ ସ୍ମରଣ କରି, ପୁରୁଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରକାଶ କରି—ଏହା କରି ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ପାପକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ଭାଗୀରଥୀର ଚନ୍ଦ୍ରମୟ ତୀରେ, ବିଳାପ ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ— ଯେପରି ଦଶ ମିଳିଅନ ଗାଏ ଦାନ କରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ, ସେହିପରି ଏକ ହଜାର ଗୁଣା ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପ୍ରିୟ, ସେ ମୋ ନଗରରେ ଚିରକାଳ ବାସ କରେ; ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଘରେ ରହି, ସେ ସାମ୍ରାଟ୍ ରାଜା ହୁଏ। ମୋର ପୁରାଣ ଗାଥା ଶୁଣିଲେ, ପୁରୁଷ ମୋ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ପାଏ; ପୁରାଣ ପାଠ କରି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଏକତା ପାଏ। ଏହିପରି, ଧର୍ମ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା ପୁରାଣ ସଦା ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଉଦ୍ୟମ କରି ଶୁଣାଇବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ପାଏ।