ବ୍ରାହ୍ମଣ ବର୍ଗରେ ସେବ୍ୟା ନାମକ ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କୃତ୍ୟର ବିପରୀତ ପରିଣାମରେ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁହଁ ସଦା ଘାଉ ଓ ପୁପୁଣିରେ ଭରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେବ୍ୟା ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା, ସେ ସେଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା କରି ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତିଦିନ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ଓ ମମତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିଥିଲା ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏକ ବେଶ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲା, ଅତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସେବ୍ୟା ଶୁଣିଲେ ଓ ଘରରୁ ବାହାରି ଆସି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଭଳି କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର? କାହିଁକି ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି?" ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ କଣ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ କ’ଣ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, କାରଣ ଆପଣ ମୋ ଗୁରୁ ଓ ପ୍ରିୟ।" ସେବ୍ୟାଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ସାହ ଦେଖି ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ଏହି କଥା କାହିଁକି କହୁଛ? ଆମେ ଏହି କାମ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ। ଏହା ଅସମ୍ଭବ, ଯେପରି ଜମିରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଲୋକ ଉଚ୍ଚ ଗଛର ଫଳ ପାଇବାକୁ ଚାହେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜିନିଷ ଆଶା କରୁଛି।" "ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ସେ ଦମ୍ପତି ମଧ୍ୟରେ ଅତି କଠିନ—ବିଚ୍ଛେଦ ଭଳି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେବ୍ୟା ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଛି, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ହେଉ, ମୁଁ ସେ କାମ ନିଶ୍ଚିତ କରିବି। ଯଦି ଏହା କଠିନ ମଧ୍ୟ, ଚେଷ୍ଟା କରି ପୂରଣ କରିବି। ତେବେ ମୋ ପୁଣ୍ୟ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଫଳିବ।" ସେବ୍ୟାଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ସ୍ୱାମୀ ଖୁସି ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୋ ପାପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅଛି। ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଶ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ନିର୍ମଳ। ଯଦି ତୁମ ଦୟାରେ ସେ ଯୁବତୀ ମୋତେ ମିଳିଯାଏ, ତେବେ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ। ଯଦି ସେ ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସେ, ମୁଁ ଦୁଃଖୀ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ଘାଉରେ ଭରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବି—ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ।" ସେବ୍ୟା ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେପରି କରିବି। ଆପଣ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ରାତି ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ପ୍ରଭାତରେ ଗୋବର ଓ ପବିତ୍ର ପାଣି ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗନ କୁ ସଫା କଲେ। ସେ ଖୁସି ହୋଇ ରାସ୍ତା ଓ ଗଲିକୁ ମଧ୍ୟ ଗୋବର ଲଗାଇ ଶୁଭ କଲେ। ଲୋକମାନେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଭୟରେ ସେ ଦ୍ରୁତ ଘରକୁ ଫେରିଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ସେ ତିନି ଦିନ ଧରି ଏକାଧାରେ କଲେ। ତାପରେ ବେଶ୍ୟା ତାଙ୍କ ଦାସୀ ଓ ସହଚରୀମାନେ ସହ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—"କିଏ ଏହି କାମ କଲା? ଆମେ ଏହି ସଫା କାମ ତ କରିନଥିଲୁ।" ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଘଟଣା ଆଲୋଚନା ହେଲା। ବେଶ୍ୟା ଚିନ୍ତା କଲେ, ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ତିନି ଦିନ ଧରି ଏହି ମହିଳା ଆସୁଛନ୍ତି। ଏବେ ସେ ଦେଖିଲେ, ସେବ୍ୟା ଏକ ପତିବ୍ରତା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ। ବେଶ୍ୟା ତାଙ୍କ ପାଦ ପକାଇ କହିଲେ, "ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର। ଜୀବନ, ଶରୀର, ଧନ, ମାନ, କୀର୍ତି—ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ହରାଇଯିବ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି। ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ବସ୍ତ୍ର—ଯାହା ଚାହଁ।" ସେବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୋତେ ଧନ ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମେ ଯଦି କିଛି କାମ ଦେଉଛ, କହ। ତୁମେ ଏବେ ସବୁ କିଛି କରିଛ।" ବେଶ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତ୍ୱରିତ କରିଦେବି, କହ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମା, ଏବଂ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ଶୀଘ୍ର କହ।" ଲଜ୍ଜାରେ ସେବ୍ୟା କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବେଶ୍ୟା ଏହା ବୁଝି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିବି; କିନ୍ତୁ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ, ସେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ମୁଁ ମନେଇବି।" ସେବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏ ରାତିରେ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି, ତାପରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଭୋଜନ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଘରକୁ ଆଣିଦେବି।" ବେଶ୍ୟା କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟରାତ୍ରରେ ମୋ ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ।" "ମୋ ପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରେମିକ ଅଛନ୍ତି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସମାନ। ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ମୋ ଘରରେ ରହନ୍ତି। ଆଜି ତୁମ ଭୟରେ ମୋ ଘର ଖାଲି କରିଦେବି; ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ମିଳିବା ପରେ ଚାଲିଯିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେବ୍ୟା ଘରକୁ ଫେରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ପ୍ରଭୁ। ଏଇ ରାତି ସେଠାକୁ ଯିବେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅଧିକ ନାହିଁ।" ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ମୁଁ କିପରି ସେଠାକୁ ଯିବି? ମୋତେ ଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଜାଣି, କିପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବି? କିପରି ଏହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ?" ସେବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପିଠିରେ ବୋହି ସେଠାକୁ ନେଯିବି; ମୋ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେଇ ପଥରେ ପୁଣି ଫେରିବି ନାହିଁ।" ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ଶୁଭେ, ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ମୋ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହେବ। ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଦୟା, ନିଷ୍ଠା ଓ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦାହରଣ ସେବ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ।