ଏଠି ତିନିଟି ଗୁଣର ସ୍ତୁତି କରାଯାଇଛି—ସତ୍ୟବାଦିତା, କ୍ରୋଧର ଅଭାବ ଓ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେବାର ଅଭାବ। ଏହା ସହିତ, ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବାହାରିବା, ଅନ୍ୟର ଘରର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ପୁନର୍ବାର ଖାଇବା ଓ କାମଭୋଗ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଉପହାର ଦେବା ଓ ନେବା, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଏହି ସବୁ ତ୍ୟାଗ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଶତ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିପାରିବେ। ଏହା କରିବା ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ; "ଶୁଣ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁରାତନ ଘଟଣା ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଘଟଣା କହିବି," ବୋଲି କହିଲେ। ଗୁରୁ ଶ୍ରୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ସତ୍ୟଶିଷ୍ୟ ସପ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବଲିକା ଗାଈକୁ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କରି, ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ଗାଈକୁ ସେମାନଙ୍କ ସପ୍ତ ଭାଇ ସହିତ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ତାହାକୁ ବଳି ଦେଲେ। ସେମାନେ ମାଂସ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ମାଂସ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇଲେ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଛାଣପିଲାକୁ ନେଇଲେ। ପରେ, ଏହି ଗାଈକୁ ଏକ ବାଘ ଖାଇଦେଇଥିବା ଦେଖି, ତାହା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି କାରଣ ବୁଝିଲେ। ତେଣୁ, ସେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ଚଣ୍ଡାଳ ହେବା"। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୟ କମ୍ପିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ାଇଲେ। ଗାଈର ମାଂସ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ହଜାର ଅପରାଧ ଓ ମହାପାପ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ଧର୍ମବିଦ୍ ମହାନୁଭାବ, ଏହି ଶାପକୁ ଶମା କରନ୍ତୁ, ଏହାର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।" ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଏହି ଶାପ ଧର୍ମ ବିଚାରରୁ ନୁହେଁ, ଏହା ଯଥାସ୍ଥିତ।" "ତୁମେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେବା, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ହରାଇବ ନାହିଁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଭୁଲିବ ନାହିଁ। ପାପମୟ ଜନ୍ମ ପରିଚଳନ କରି, ପରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଓ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସମସ୍ତେ ଚଣ୍ଡାଳ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ମାଆର ଦୁଧ ନ ପିଲେ। ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ହରିଣ ହେଲେ, ପୁନଃ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ହେଲେ, ପୁନଃ ମାନସ ସରୋବରରେ ଧୂସର ହନ୍ସ ହେଲେ, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱିଜ ହେଲେ। ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରି, ଦୁଃଖରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଧର୍ମକେତୁ ନାମକ ଏକ ମହାରାଜାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିକର ସହିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ହନ୍ସ ମୂଢ଼ତାରେ ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ନାରୀ ଭାବେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଖାଦ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବେଳେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତିନି ଜଣ ରାଜା ହେଲେ, ଚାରି ଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ। ପରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାଖା ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସେମାନେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଖବର ଜାଣିପାରିଲେ। ତିନି ଜଣ ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମି, ଅହଂକାର ଓ ମୂଢ଼ତାରେ ଲିନ ହେଲେ; ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକ ଓ ହିତ-ଅହିତ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ତାଙ୍କ ସେବକକୁ କହିଲେ, "ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ନମ୍ରତାରେ ଏହି ଚିଠି ଦେଇ ଆସ।" ସପ୍ତ ଜଣ ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ ଶିକାରି, କଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ ହରିଣ, ଶରଦ୍ ଦ୍ୱୀପରେ ଚକ୍ରବାକ ଓ ମାନସ ସରୋବରରେ ହନ୍ସ ହେଲେ। ସେମାନେ ପୁନଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରେରିତ ପଥରେ ଚାଲି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ ବିଷାଦ କାହିଁକି?" ସେବକ ଚିଠି ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ; ରାଜାମାନେ ଚିଠି ପଢ଼ି ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାପସୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ ସେମାନେ ସହିତ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ସପ୍ତ ଶିକାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଶୁଣିବେ, ତାଙ୍କ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅସୀମ ଭୋଜନ ଓ ପାନ ମିଳିବ। ଏଉଁପରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏକ ନିର୍ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ ତାପସୀ କିମ୍ବା ଗୃହସ୍ଥ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିପାରିବେ, ହେ କେଶବ?" ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—"ଘାସ ଓ କାଠ ଆଣି, ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଚାହିଁ, ଯଦି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା ଅଧିକ।" ଏକ ଶତ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଯଦି କିଛି ନଥାଏ, ପିତୃତିଥିରେ ଗାଈକୁ ଘାସ ଦିଆଯିବ, ତେବେ ପିଣ୍ଡ ଦାନର ଫଳଠାରୁ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବୈରାଟ ଦେଶରେ ଏକ ଅତି ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ପିତୃତିଥି ଆସିବାରେ, ସେ କାନ୍ଦିଲେ କାରଣ ସେଠାରେ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ କାନ୍ଦି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ଏବେ ପିତୃତିଥି ଆସିଛି, ମୁଁ କଣ କରି ଲାଭ ପାଇବି?" "ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମୁଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ମୋତେ ଏମିତି ଉପାୟ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରହିପାରିବି।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—"ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ, ପିତୃକ୍ରିୟା ସମୟ ଆସିଛି, ଗାଈକୁ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଘାସ ଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ସେ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି, ଘାସ ନେଇ ଗାଈକୁ ଦେଲେ, ପିତୃପୋଷଣ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କଲେ, ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ପୁଣ୍ୟରେ ସେ ଦେବଲୋକକୁ ଗଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନଃ ଧନୀ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପୁଣ୍ୟରେ ସେ ଧନୀ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଧନ ଉପଯୋଗ କରି ପିତାଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ। ଏହି ଏକ ଜନ୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ସେଠାରେ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ସାର୍ବଭୌମ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତି ହେଲେ।