ପିତୃଦେବତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଲାଗି, ପିତୃ ପିଣ୍ଡାନ୍ନ ଦିଆଯିବା ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଭବ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ସହିତେ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ବସ୍ତ୍ର, ଆସନ ଓ ପାଦୁକା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ, ଜମି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ କଳା ଗାଈ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ, ତିନି ପକ୍ଷ ପରେ, ଛଅ ମାସ ପରେ ଓ ବର୍ଷ ପରେ—ଏପରି ମୋଟେ ସୋଳଟି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଯଦି ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ କରାଯାଏ, ତେବେ ଶତଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ପିତୃ ଭୂତ ରୂପେ ରହିଯାନ୍ତି। ବର୍ଷ ପାଇଁ ଜଳପାତ୍ର ଓ ମାଂସ ମିଶିତ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍; ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅସ୍ଥାୟୀ, ଏହିମାନେ ମାସିକ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଉଚିତ୍। ବାପାଙ୍କ ଦୁଃଖ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ଛଅ ମାସ, ଜଣେ ନାରୀ ପାଇଁ ତିନି ମାସ, ଭାଇ କିମ୍ବା ପୁଅ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ସପିଣ୍ଡମାନେ ଘରେ ଥିବାଯାଏ ଅଶୁଚି ରହିଥାଏ। ଏବେ, ପୁଅ ପାଇଁ କ’ଣ ନିଷିଦ୍ଧ, ତାହା ଶୁଣ। ଏକ ଶିଷ୍ୟ, ଯିଏ ନିୟମିତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଅଟୁଟ ରଖେ, ସେ କେବେ ମହିଳାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସପ୍ତମ ଘଟି ପରେ ଓ ନବମ ଘଟି ପୂର୍ବରୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟକୁ କୁଟପ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃ ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ର: ଝିଅର ପୁଅ, କୁଟପ ସମୟ, ଓ ତିଳ। ଏଠାରେ ତିନିଟି ଗୁଣ ଗୁଣଗାନ କରାଯାଏ: ସତ୍ୟବାଦିତା, କ୍ରୋଧ ନ ଥିବା, ଓ ଅତି ତ୍ୱରା ନ କରିବା; ସନ୍ଧ୍ୟା କାଳ, ଅନ୍ୟର ଭୋଜନ, ପୁନଃ ଭୋଜନ ଓ ଯୌନ ସଂଯୋଗ ବର୍ଜନୀୟ। ଦାନ ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍; ତଥାପି, ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଶତ ଅପରାଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିପାରିବେ। ଏହା କରିବା ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଏହା କହିଛନ୍ତି। ଏବେ ପୁଅ, ପୁରାତନ ଘଟଣା ଓ ଅନେକ କଥା ଶୁଣ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ସତ୍ୟବ୍ରତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞ ଗାଈ ମାରିଦେଇଥିଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଫଳ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ସପ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ୟ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପିତୃ କ୍ରିୟା ଆସିଲାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାଈ ଚାହିଲେ। ଅନୁରୋଧ କରି, ଖୁସି ହୋଇ ସେହି ଗାଈକୁ ନେଇ ଘରକୁ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ସାଥି ସପ୍ତ ଭାଇ ମିଶି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗାଈଟିକୁ ବଳି ଦେଲେ। ଗାଈର ମାଂସ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଲେ, ବାକୀ ଅଂଶ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କଲେ; ପିତୃ କ୍ରିୟା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବଛାକୁ ନେଇ ଗଲେ। ପରେ, ଏହି ଗାଈଟିକୁ ଯାହାକି ବାଘ ଖାଇଦେଇଥିଲା, ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ଏହି କାରଣ ବୁଝିଲେ। ତେବେ ସେ ଶିଷ୍ୟମାନେ କୁହିଲେ: "ତୁମେ ଚଣ୍ଡାଳ ହେବା," ଏହି ଶାପ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ଦାଁଡି ରହିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପିତୃ କ୍ରିୟାରେ ଗାଈର ମାଂସ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ ଅପରାଧ ଓ ମହାପାପ କରନ୍ତି। ତଥାପି, ପିତୃ କ୍ରିୟା କରି, ସେମାନେ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସବୁ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ତୁମ ମୁଁହରୁ ଶୁଣିଛି, ମହାପ୍ରଭୁ। "ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ! ଦୟାକରି ଏହି ଶାପକୁ କ୍ଷମା କର, ଏହାର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର।" ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଏହି ଶାପ ଧର୍ମ ବିଚାର ଭିତ୍ତିକି ନୁହେଁ, ଯେପରି ଦିଆଯାଇଛି, ସେପରି ରହିବ।" ତୁମେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନିଅ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଥିବ; ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଭୁଲିବେ ନାହିଁ। ପାପୀ ଜନ୍ମ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ପରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଏପରି ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ସେମାନେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦୀଘଳ ଜ୍ଞାନ ସହିତ; ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ମୃଗ ହେଲେ, ପରେ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ହେଲେ, ଏବଂ ମାନସ ସରୋବରରେ ଧୂସର ହଂସ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପୁନଃ ଦ୍ୱିଜ ହେଲେ। ସେହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରି, ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମକେତୁ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ସ୍ମରଣ ହେଲେ। ସେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ, ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ତିନି ହଂସ ଭ୍ରମରେ ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଭୋଜନ ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ଭାବରେ ଏମାନେ ନିଜେ ବେଦ ଓ ଅଙ୍ଗ ଜାଣି, "ଆମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବା" ବୋଲି କହିଲେ। ବାକୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତିନି ରାଜା ହେଲେ, ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ। ପରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ ବେଦ ଓ ଅଙ୍ଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଲେ; ତାପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ଏଠା ଓ ପରଲୋକର ସମ୍ବାଦ ଜାଣିଲେ। ତିନି ଜଣ ରାଜବଂଶରେ ରାଜା ହେଲେ, ଅହଂକାର ଓ ମୋହରେ ମତ୍ତ; ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ ଉଚ୍ଚ ଲୋକ କିମ୍ବା ହିତ-ଅହିତ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ନିଜ ସେବକକୁ ଡାକି, "ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ନିଜ ନମ୍ରତାରେ ଏହି ଚିଠି ଦେଉ," ବୋଲି କହିଲେ। ସେମାନେ ଦଶାର୍ଣ୍ଣରେ ଶିକାରୀ, କଳଞ୍ଜର ପାହାଡ଼ରେ ମୃଗ, ଶରଦ୍ ଦ୍ଵୀପରେ ଚକ୍ରବାକ, ମାନସ ସରୋବରରେ ହଂସ ହୋଇଥିଲେ। ପୁନଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ଦୂତିକା ପଥରେ ଯାଇ, "ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ?" ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେବକ ଚିଠି ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ; ଚିଠି ଦେଖି ରାଜାମାନେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେହି କଥା ଶୁଣି ତାପସ୍ୟୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ; ଅଲ୍ପ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ସପ୍ତ ଶିକାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଶୁଣିଥାଏ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଭୋଜନ ପାଇଥାନ୍ତି।