ଏହିପରି ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲା ଏକ ଦିନର କଥା। ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାସ୍ତାରେ ଦେଖା ଦେଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ପଚାରିଲେ, "ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଯାହା ଉପକୃତିକର, ମୋତେ କୁହ।" ତେବେ ସଜ୍ଜନଦ୍ରୋହ ତାକୁ କହିଲେ, "ହେ ଭଦବ, ତୁମେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଯାଅ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ତୁମ ଚାହିଦା ପୂରଣ ହେବ।" "ଜେପରି ତୁମେ କଉଆର ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ପୋଶାକ ଶୁଖିଯିବାକୁ ଜାଣ, ତେଣୁ ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଆଶା ଅଛି, ସେଉଁଥିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ।" ଏଭଳି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଇଥିଲା, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ବୈଷ୍ଣବ ରୂପୀ ଦ୍ୱିଜ ଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ହରି ଭକ୍ତଙ୍କୁ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କହିଲେ, "ଯାହା ଘଟିଛି, ସେସବୁ ମୋତେ କୁହ, କାରଣ ମୁଁ ଦୂରରୁ ଆସିଛି।" ବୈଷ୍ଣବ କହିଲେ, "ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନବ ସତ୍ରୁଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ସଦା ତୁମେ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ; ତୁମକୁ ଦେଖି, ଆମ ମନ ଖୁସିରେ ପୂରିଗଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜ।" "ଆଜି ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌଭାଗ୍ୟ ଫଳିବ; ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମାର୍ଗରେ ତୁମ ପୋଶାକ ସଦା ଶୁଖିବ—ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।" ବୈଷ୍ଣବ ଏପରି କହିବା ପରେ, "ମୋ ଘରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଛି," ସେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, "ସେ ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି? ଆଜି ଦୟାକରି ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।" ବୈଷ୍ଣବ କହିଲେ, "ଏହି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖ।" "ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଓ ଜନ୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା;” ଏପରି ଶୁଣି ସେ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି ସେ ଦ୍ୱିଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଦ୍ମାସନରେ ଦେଖିଲେ; ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। "ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣୁନଥିଲି। ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ ପ୍ରଭୁ।" "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଦେଖିଛି, ମଧୁସୂଦନ; ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଦୟା କରନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।" ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖେ; ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରୁ ଏହି ଦର୍ଶନ ଦେଇଛି।" "ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା, ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା କଥା ହେବା ମାତ୍ରରେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ।" "ନିରନ୍ତର ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ମୋର ଅଂଶରେ ଲୀନ ହୁଏ।" "ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁଠି ମୋତେ ସବୁଠାରେ ଦେଖିବା, ଏବଂ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଭୂମି ଦେଖିବା, ସେ ମୋର ଅଂଶରେ ଲୀନ ହୁଏ।" "ପବିତ୍ର କଥା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା କହିଲେ, ସେଉଁଥିରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଅଂଶରେ ଲୀନ ହୁଏ।" "କିମ୍ବା ମୋର ଦିନରେ ଉପବାସ, କଥା ଶୁଣିବା, ରାତିରେ ଜାଗିବା—ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମୋର ଅଂଶରେ ଲୀନ ହୁଏ।" "ସଦା ଉଚ୍ଚ ସଙ୍କୀର୍ତନ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ବାଦ୍ୟରେ, ମୋର ନାମ ସ୍ମରଣ ହେଲେ, ମୁଁ ସେ ଦେହରେ ବିଲୀନ ହୁଏ।" "ତୁମେ ବକାସୁର ବଧ କରିଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଭୂମି ହେଇଛ; ତୁମର ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କହାଯାଇଛି।" "ବଡ଼ ଆତ୍ମା ମୁକାଙ୍କୁ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ; ମୁକାକୁ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷ ଦେଖିବା ହୁଏ।" "ସେମାନେକୁ ଦେଖିବା, କଥା ହେବା, ଏବଂ ମୋ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧ ଓ ମୋ ନିବାସକୁ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା—" "ଯାହାଙ୍କର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୋତେ ଦେଖିଥାଏ, ଏବଂ ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର କୃପା ଲଭେ।" "ମୋର କୃପାରୁ, ହେ ସୁତ, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ; ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଅଛ, ତେଣୁ ମନରେ ଯାହା ଆଛି, ସେ ଏକ ଵର ମାଗ।" ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୋର ମନ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚଳ ରହୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ; ଆପଣ ଛଡ଼ା ଏହି ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଭୁ, ଆଉ କିଛି ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ ନାହିଁ।" ମାଧବ କହିଲେ, "ଏପରି ଭାବ ତୁମେ ସଦା ଧାରଣ କର, ହେ ନିର୍ମଳ; ତେଣୁ ମୋର ନିବାସରେ ମୋ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ।" "କିନ୍ତୁ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିବ; ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ପରେ ମୋ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" "ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏବଂ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସଦା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ; ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେକୁ ପୂଜା କର।" "ଯେଉଁଠି ପିତାମାତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସନ୍ତାନ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେଠି ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ଶିବା ମଧ୍ୟ ଏହି ନରକକୁ ବାରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ତେଣୁ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଯାଅ ଏବଂ ସାବଧାନରେ ପୂଜା କର; ତାଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମୋର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନି ବିଶ୍ୱଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଅଚ୍ୟୁତ।" ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର କ୍ରିୟାକଳାପରେ ନିଷ୍ଠ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଜ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ ନିଜକୁ ପରମ ପୁରୁଷ ଭାବେ ଦେଖାଇଲେ—ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର କାରଣ ଭାବେ, ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରି। ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ଆଜି ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଧନ୍ୟ।" "ଆଜି ମୋର ହାତ ପୂଜ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ହେ ବିଶ୍ୱପତି; ଆଜି ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।" "ମୋର ନିଜବନ୍ଧୁମାନେ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ହେ ଜନାର୍ଦନ; ଏବେ ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା।" "କିନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛି—ମୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଆଚରଣ ଦୂରରୁ କେମିତି ଜାଣନ୍ତି?" "ସେ ଗୃହର ଅନ୍ତରାଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଭକ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଘରେ, ଏବଂ ତୁଳାଧାରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମଧ୍ୟ।