ସେହି ସମୟରେ, ଏହିପରି କଥା କହିଲାପରେ, ଶୁଣି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ—“ତୁମ ଜନ୍ମଦାତା ବାପା, ଭାଇ କିମ୍ବା ମୁଁ—ମୁଁ କେହି ତୁମର ନାତି-ସମ୍ପର୍କୀ ନୁହେଁ। ତୁମ ପିତୃ ଓ ମାତୃ ପକ୍ଷରେ କୌଣସି ସାଙ୍ଗ ନାହିଁ; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୋ ଘରେ ତୁମେ କିପରି ନିର୍ବିଗ୍ନରେ ରହିପାରିବ? ପ୍ରିୟା, ଏହି ଭାବେ କିପରି ରହିବେ?” ଏହିପରି ଅନୁକୂଳ କଥା କହି, ସେ ଆଉ କହିଲେ—“ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମ ଭଳି ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କୁ ତୁମେ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିପାରୁଥିବା ଜନାନୀକୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?” ତେବେ ରାଜକୁମାର କହିଲେ—“ମୁଁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି ଏଠିକୁ ଆସିଛି; ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଘରେ ରଖ, ମୁଁ ମୋ ରାଜମହଳକୁ ଫେରିଯିବି।” ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେ ପୁଣି କହିଲେ—“ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ କାମପରାୟଣ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଏଠି ଜନାନୀକୁ କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିହେବ?” ସେ ପୁଣି ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଯାଅ ଓ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଯାଉଛି।” ଘରସ୍ଥ, ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ, ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ଧର୍ମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।” “ମୁଁ ଏହି କାମ କରୁଛି ଯାହା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦ୍ୟପି ମୋର ସେବା ଉପକୃତିକର। ଏପରି ଜନାନୀ ସଦା ମୋ ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ୍, ବାପା।” “ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷା କରିବା କି ନ କରିବା—ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରିୟ ଭାବ, ତାହା କର। ମୋ ଜନାନୀ ମୋ ସଂଗେ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି।” “ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦେବତା ଭାବେ ମନେ କର, ତେବେ ରୁହ; ନାହିଁ ହେଲେ ଚାଲିଯାଅ।” ଏପରି ଅଳ୍ପ ଖ୍ଷଣ ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜପୁତ୍ର ପୁଣି କହିଲେ— “ଯେପରି ହେଉ, ବାପା, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, କର। ପରେ ସେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କଥା କହିଲେ— “ଏହି କାମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; ଏଠାରେ ତୁମ ଦୋଷ ନାହିଁ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହା ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ। ଏପରି କହି, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜା, ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଚାଲିଗଲେ।” ସେ ରାତିରେ, ଯାହା କହାଯାଇଥିଲା, ତାହା ଏମିତି ହେଲା। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଦୁଇ ଜନାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଇଥିଲେ। ସେ କେବେ ଧର୍ମ ରୁ ଦେଖା ଦେଲେ ନାହିଁ, ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସଂସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ମନେ ଅଭିଲାଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଜନାନୀକୁ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ କେବଳ କନ୍ୟା ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଆବାର ଆବାର ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ଯେପରି ଶିଶୁ ମାଆଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଭାବେ, ସେମିତି ସେ ମଧ୍ୟ ଭାବୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଆବାର ଆବାର ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲା। ଏଭଳି ଦିନ କଟିଗଲା; ଦିନକୁ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କୁ ମାଆ ଭାବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି ନାରୀ ସହ ଏକତା ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏପରି ଭାବେ ଅର୍ଦ୍ଧ ବର୍ଷ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କୁହାଗଲା। କିଛି ଲୋକ, ତାଙ୍କ ଭଲ ଚାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ଯୁବକ, ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। କିଛି କହିଲେ—“ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଶୋଇଥିଲେ।” “ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଏକାଠି ରହିଲେ କିପରି ନିୟମ ରହିପାରିବ? ଯଦି ତାଙ୍କର ମନେ ଆକାଂକ୍ଷା ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ଯୁବକଙ୍କୁ ପଚାରିବା ଉଚିତ୍।” ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟବଳରେ ଶୁଣିଲେ। ସାର୍ବଜନୀନ ଅପବାଦରୁ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ମନ ଶୁଭ ହେଲା। ସେ ନିଜେ ଜଳା କାଠ ନେଇ ଏକ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ର ଏହି ଘରକୁ ଆସିଲେ ଓ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଜନାନୀ, ମୁଖ ଖିଳି ଉଠିଥିବା, ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଜାଣି, ରାଜପୁତ୍ର କହିଲେ—“ତୁମ ବନ୍ଧୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଆସିଛି, ମୋତେ କାହିଁକି କଥା କହୁନାହଁ?” ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତା, ଅଚଳ ମନେ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ଉପକୃତି ପାଇଁ କରିଛି।” “ଲୋକମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମୁଁ ଅବ୍ୟର୍ଥା ଭାବେ ଦେଖେ; ଆଜି ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି—ଲୋକ ଓ ଦେବତା ଏଥିରେ ସାକ୍ଷୀ ହେଉନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ସେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଏକଟି କେଶ ମଧ୍ୟ ଦହିଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦେହ, ପୋଷାକ, କିମ୍ବା କେଶ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଲା ନାହିଁ; ଏବଂ ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ—“ବହୁତ ଭଲ! ବହୁତ ଭଲ!” ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷିଲା; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କୁଷ୍ଠ ଦେଖାଦେଲା; ଦେବତାମାନେ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିକଟ କଲେ। ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜିଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷି ଓ ଅନେକ ଲୋକ ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ, ଓ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; “ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କୁ ଅପମାନ” ନାମକ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବ, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଶସ୍ୟ-ଶ୍ୟାମଳ ହେଲା; ଏଠିଏ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—“ତୁମ ଜନାନୀ ପୁନଃ ତୁମକୁ ମିଳୁନ୍।” ଏଭଳି ପୁରୁଷ ଏ ପୃଥିବୀରେ କେବେ ହୋଇନାହାନ୍ତି, କେବେ ହେବେ ନାହିଁ; ବର୍ତ୍ତମାନ ଏପରି କାମ ଓ ଲୋଭରେ ପରାଜିତ ପୁରୁଷ ନାହିଁ। ଦେବ, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ କୀଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ। କାମରୁ ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧ ସବୁ ସତତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କାମ ବନ୍ଧନ, ଏହା ଛାଡ଼ି ସଂସାର କେଉଁଠି ଅଛିନାହିଁ। ଏହି କାମକୁ ଜୟ କରି, ସେ ସର୍ବ ଚୌଦ୍ଦ ଲୋକକୁ ଜୟ କଲେ; ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସୁଦେବ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ କିମ୍ବା ଦେଖେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏପରି କଥା କହି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ; ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସେ ସହଜରେ ଜାଣିପାରିଲେ।