ମୁକା କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅପରାଥରେ କାହିଁକି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଛ? ଏବେ ମୁଁ ତୁମର କଉଁ ନୁହେଁ, ତୁମର କ୍ରୋଧ ଏଉଁଠି କଉଁ ଭଳି ଅକାରଣ ହେବ। ତୁମେ ଆକାଶରେ ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ନ ଶୁଖାଏ, ନ ରହିଯାଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛ। ରୁହ, ରୁହ, ମୁଁ କିଛି କହିବି; ନହେଲେ, ତୁମେ ସତୀ ନାରୀଙ୍କଠାରେ ଯାଅ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।" ତାପରେ, ମୁକାଙ୍କ ଘରରୁ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଉଛି।” ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ହରିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ଚଣ୍ଡାଳ ଘରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହୁଛ?” ହରି କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମର ମନ ପବିତ୍ର ନୁହେଁ। ସତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିବ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ସତୀ ନାରୀ କିଏ, ଓ କ’ଣ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିନାହିଁ? କାହିଁକି ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଉଛି? ମୋତେ କହ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” ହରି କହିଲେ, “ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନାର୍ଦନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସତୀ ନାରୀ ସେଇଁଯିଏ ସଦା ପତିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳେ ନିରତ, ସେ ଦୁଇ ପରିବାରର ଶତଶଃ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉଧ୍ଧାର କରେ। ସେ ସଂସାର ବିନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗର ଉପଭୋଗ କରେ; ଯଦି ତାଙ୍କର ପତି ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପତି ହୋଇଯାନ୍ତି। ରାନୀ ହୋଇ ସେ ପରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ପୁନିପୁନି ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଶତ ଜନ୍ମ ପରେ ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ।” ଋଷି ପଚାରିଲେ, “କିଏ ସତୀ ନାରୀ, ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ କ’ଣ?” ହରି କହିଲେ, “ସେ ପୁଅ ପାଇଁ ଶତଗୁଣିଆ ମମତା ରଖେ, ରାଜାକୁ ଭୟ କରେ, ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ପୂଜେ, କାମରେ ଦାସୀ, ରତିରେ ବେଶ୍ୟା, ଭୋଜନରେ ମାଆ, ଦୁଃଖରେ ପତିଙ୍କ ପରାମର୍ଶଦାତ୍ରୀ। ସେ କଦାପି ଚିନ୍ତା, କଥା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପତି ଭୋଜନ କରିଲେ, ସେ ତାପରେ ଖାନ୍ତି; ପତି ଯେଉଁ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଅନ୍ତି, ସେଠି ସେ ସେବା କରନ୍ତି। ସେ ସବୁଠାରେ ପତିଙ୍କ ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ, କଞ୍ଚନ୍ୟା, ଗର୍ବ ନାହିଁ। ସମ୍ମାନ ଓ ଅପମାନକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଭଲ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାଇ, ବାପା କିମ୍ବା ପୁଅକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ନାରୀ ସତୀ। ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ଚାହିଁଛ, ପଚାର।" “ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଅଠ ଝିଅମାନେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଶୁଭା ନାମକ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଯୁବତୀ, କରୁଣାମୟୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ପଚାର। ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ସେଠିଁଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।” ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ପରେ ଶୁଭାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ ଓ ସତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ଅତିଥିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶୁଭା ଅଶାନ୍ତ ନ ହୋଇ ଘରରୁ ବାହାରିଲେ ଓ ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ଦାନ୍ତିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ଭଳି, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର, କହ।” ଶୁଭା କହିଲେ, “ଏବେ ମୁଁ ପତି ସେବାରେ ନିରତ, ଆମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ନାହିଁ; ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକ କଥା କରିବି। ଆଜି ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।” ଋଷି କହିଲେ, “ମୋ ଦେହରେ ଭୋକ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା, କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ନାହିଁ। ଯାହା ଚାହିଁଛି କହ, ନୁହେଲେ ଶାପ ଦେଇଦେବି।” ଶୁଭା କହିଲେ, “ମୁଁ କଉଁ ନୁହେଁ, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଧର୍ମତୁଳା ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ପଚାର।” ଏପରି କହି, ସେ ଘର ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଋଷି ଚଣ୍ଡାଳ ଘର ଭଳି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଚିନ୍ତା କରି, ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଓ ସେଠାରେ ଯାଇ, ଭୟବିହୀନ ମନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନାରୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ; ଶୁଭା ଦୂର ଦେଶର ଘଟଣା ସବୁ କହିଲେ। ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଏହି ଚଣ୍ଡାଳ ଘରରେ ଥିବା ସତୀ ନାରୀ କିପରି ମୋ କର୍ମ ଜାଣିଲେ? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି!” ହରି କହିଲେ, “ସମସ୍ତ କାରଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କର ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛ। ଶୁଭା କ’ଣ କହିଲେ, କହ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ସେ ମୋତେ ଧର୍ମତୁଳାଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ କହିଥିଲେ।” ହରି କହିଲେ, “ଚଳ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।” ଯିବା ସମୟରେ ତୁଳାଧାର ପଚାରିଲେ, “ସେ କେଉଁଠି ବସନ୍ତି?” ହରି କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇ ବ୍ୟବସାୟ ଓ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେଠି ତୁଳାଧାର ରହନ୍ତି। ସେ ଆସି-ଯାଉ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଆସନ୍ତି, ତାହା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସତ୍ୟକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏପରି କହି, ସେ ତୁଳାଧାରଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରସ ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା, ମାଟି ଓ ଧୁଳିରେ ଲିପ୍ତ, ଦାନ୍ତ ମେଳିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ, ଅନେକ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଓ ଧନ ବିକ୍ରୟ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।