ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ଧର୍ମନୀତି ଓ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଏଠାରେ ପ୍ରଥମେ କୁଶଳ କ୍ରିୟା ଓ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି। ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରିବା ଛଡ଼ା, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂସ୍କୃତ ଝାନ୍ପି ନଥିଲେ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଢିଲା ଧୋତି ପିନ୍ଧିଲେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ କେହି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ। ପ୍ରଥମେ ମଧ୍ୟମ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ମୁହଁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜନୀ ଦ୍ୱାରା ନାକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନାମିକା ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ କାନ୍ଠି ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କାନକୁ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ନାଭିକୁ, ହସ୍ତତଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। ଏପରି ସ୍ପର୍ଶ କ୍ରମରେ ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଓ ଜଳପାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ଏହା କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିତ ହୁଏ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି କ୍ରିୟା ପ୍ରାଣ, ବ୍ୟାନ, ଅପାନ ମୁଦ୍ରା ସହିତ କରିବା ଉଚିତ୍। "ସମାନ" ମୁଦ୍ରା ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଠି ଛଡ଼ା ତରଜନୀ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ। ନାଗ, କୂର୍ମ, କୃକର, ଦେବଦତ୍ତ, ଧନଞ୍ଜୟ ଏହି ପ୍ରାଣମାନେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନିବେଦନ ମିଳେ। ଭିଜା ପାଦ ନେଇ ଶୋଇବା, ଶୁଷ୍କ ପାଦ ନେଇ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଭୋଜନ କରିବା, ଦକ୍ଷିଣ କିମ୍ବା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦନ୍ତ ମାଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଶୋଇଲେ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଏ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘାତକ ହୁଏ। ଏହିପରି ଶୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍। ଭୋଜନ ସମୟରେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦକ୍ଷିଣକୁ କଲେ କୁକୀର୍ତ୍ତି, ପଶ୍ଚିମକୁ କଲେ ଧନ, ଉତ୍ତରକୁ କଲେ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦକ୍ଷିଣରେ ପିତୃଲୋକ, ପଶ୍ଚିମରେ ରୋଗ, ଉତ୍ତରରେ ଆୟୁ ଓ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ଏକଥର ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ମାନବମାନେ ଦୁଇଥର; ପିତୃ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ତିନିଥର, ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଚାରିଥର। ଦେବତାମାନେ ମାଂସ ଛଡ଼ା ଧାନ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ମାନବମାନେ ମାଛ ଓ ମାଂସ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଚିରା, ବାସି, ଅବାଚ୍ଛଦିତ ଅନ୍ନ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଚାରିଜଣ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି—ଉତ୍ତମ ଦାନ, ମଧୁର ଭାଷା, ଦେବତାର ପୂଜା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା। ମିଛିଳା, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷାରୋପ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିଚ ମନ ମଧ୍ୟେ ଭକ୍ତି, ଅତିକ୍ରୋଧ, କଠୋର ଭାଷା ଏହି ସବୁ ନରକ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ। ନବନୀତ ସମ ମୃଦୁ ଭାଷା, ଦୟା ଓ ସହୃଦୟତା ଧର୍ମ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ। ଦୟା ନଥିବା ହୃଦୟ ଓ ରୁକ୍ଷ ଭାଷା ପାପ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ। ଧର୍ମ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କଲେ, ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳରେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୀଷ୍ମ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କ'ଣ? ପ୍ରାଚୀନମାନେ କ'ଣ କରୁଥିଲେ?" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏକଥା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପଚାରିଥିଲେ—'ସବୁ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରୁ କ'ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ? କ'ଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଏ? ସମସ୍ତ ଜାତିର, ବୃଦ୍ଧ-ଯୁବକ ସବୁ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କ'ଣ?' ବ୍ୟାସ କହିଲେ—'ପାଞ୍ଚ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ କଲେ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ—ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା, ପତିପୂଜା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟି, ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୋହ ନ କରିବା, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି।' ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାର ଫଳ ଏପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଶତାଧିକ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାହା ଏହି ସେବା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। ପିତା ଧର୍ମ, ପିତା ସ୍ୱର୍ଗ, ପିତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା; ପିତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ। ଯେଉଁଠାରେ ପିତାମାତା ସେବା ଓ ଧର୍ମ କରାଯାଏ, ତାହାଁକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ହେଉଛି। ମାଆ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ବାପା ସମସ୍ତ ଦେବତା। ଯିଏ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥାଏ। ଯିଏ ମାଆ ବାପାଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳି ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଶୀର୍ଷ ଅବନମନ କରେ, ସେ ଭୂମିକୁ ପତିତ ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ। ଏହି ଚିହ୍ନ ଶରୀରରେ ଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ରହେ। ଯିଏ ମାଆ ବାପାଙ୍କ ପଦପାଦ୍ୟ ଜଳ ପାନ କରେ, ସେ ଶତକୋଟି ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏହି ଲୋକରେ ପବିତ୍ର ଓ ଧନ୍ୟ ହୁଏ। ଏକ ଜନ୍ମରେ ଅପରାଜିତ ଅବସ୍ଥା ପାଏ, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ସେ ମହାନ ଅପରାଧୀ ହୋଇ ନରକରେ ବାସ କରେ। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ହୋଇ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଉନାହିଁ, ସେ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ବାପାଙ୍କୁ ରୋଗ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଅଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ନିଚ ଜନ୍ମ ହୁଏ। ପିତାମାତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେଲେ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବତା ପୂଜା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆଦର ନଦେଲେ ସେ ସବୁ ଫଳହୀନ ହୁଏ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ମାନବ ଜୀବନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର କରେ।