ଏକ ସଜ୍ଜନ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କେବେ ଅଶୁଭ ଦିନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ, ଗୋଶାଳାରେ, ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ରାଜପଥରେ କେଶ କଟାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦାନ୍ତରେ ମଳ ରଖିବା, ନଖ ମୁଁହରେ ଦେବା, ରବିବାର କିମ୍ବା ମଙ୍ଗଳବାରେ ତେଲ ଲଗେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ଅାସନ କିମ୍ବା ଭୋଜନ ନେବା, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଜିନିଷ ବି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜା, ତ୍ୟାଗୀ, ଅପଙ୍ଗ, ଅନ୍ଧ, ମହିଳା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ ଓ ରାଜସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କୁ ସଦା ମାର୍ଗ ଦେବା ଉଚିତ୍। ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ, ଗର୍ଭବତୀ, ଦୁର୍ବଳ, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ପତିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜୀଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ଅଜ୍ଞାନୀ, ପତିତ, ଦୁଷ୍ଟା ମହିଳା, ଅଚରିତ୍ରା ମହିଳା, ନିନ୍ଦକଙ୍କୁ ସଦା ଦୂରରୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ମହିଳା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ ରଖନ୍ତି, ବିବାଦ ପ୍ରେମୀ, ଅଲସ, ଅତି ଅଭିମାନୀ, ଲଜ୍ଜାହୀନ, ଅଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ଅପଚୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା ମହିଳାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍, ମେଳ ଥିବା ମହିଳା ବା ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ କେବେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଏମିତି ମହିଳାଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ଛୁଇଁଯିବେ ତେବେ ସ୍ନାନ କରିଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ୍। ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳାଳି ଭାବେ ଆସନ୍ତିକି ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ଯଥେଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ପୁତ୍ର ବା ଭାଇଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, କିମ୍ବା ନିଜ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୟସର କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ବା ଗୁରୁପତ୍ନୀକୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା, କଥା ହେବା କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟି ବିନିମୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିବାଦ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ କଥା ସଦା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ପାଦ ଧାନ୍ୟଛୋଲ, କୋଇଁଳା, ହଡ଼, କିମ୍ବା ଖାକରେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କପାସ, ହଡ଼, ପରିତ୍ୟକ୍ତ ନୈବେଦ୍ୟ, ଶ୍ମଶାନ କାଠ, ଗୁରୁଙ୍କ ଶ୍ମଶାନ କାଠ ଉପରେ ପାଦ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୁଷ୍କ ମାଛ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭୋଜ୍ୟ, ଅଶୁଧ୍ଧ ଜିନିଷ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ଚଖିଥିବା ଭୋଜନ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଭୋଜନ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିବା ବା ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦୀପ ବା କଳି ଯୁଗର ବୃକ୍ଷର ଛାୟାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦଢ଼ି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚଣ୍ଡାଳ, ପତିତ ବା କ୍ରୁଧ୍ଧଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏମିତି କଥା ହେଲେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ। ଅପରିପକ୍କ, ଚାଚା, ମାମାଙ୍କୁ କେବେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଉଠି, ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ସ୍ଥାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ତେଲ ଲଗାଇଥିବା, ଭୋଜନ କରିଥିବା, ଭିଜା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ବା ରୋଗୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ନଦୀତୀରେ ଚିନ୍ତିତ, ଭାର ବୋହିଥିବା, ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ମାର୍ଗ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, କୁଶା ଝାଲି ଢାକିଥିବା, ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା କାନ ଢାକିଥିବା, ବିଖୁଲା କେଶ, ଜଳରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଦ ପୂଜା ବିନା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉପବୀତ ବିନା, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଢିଲା ପୋତି ପିନ୍ଧି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ମାତ୍ର ପୋଶାକ ଓ ଅଶୁଧ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଧ୍ଧି ମିଳେ ନାହିଁ। ପ୍ରଥମେ ମୁଁହକୁ ମଧ୍ୟମ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠି ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ ବଡ଼ ଆଉ ତରଜନୀ ଦ୍ୱାରା ନାକ ଛୁଇଁବା, ତାପରେ ବଡ଼ ଆଉ ଅନାମିକା ଦ୍ୱାରା ଆଖି ଛୁଇଁବା। କାନ୍ଠ ଓ ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କାନ ଛୁଇଁବା, ନାଭିକୁ ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟକୁ ହାତ ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଠି ରଖିବା। ହାତର ଟିପ୍ସ ଦ୍ୱାରା ବାହୁ ଛୁଇଁଲେ ଶୁଧ୍ଧି ମିଳେ। ଏପରି ଆଚମନ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ହୁଏ। ଏପରି କରି ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଏହି ତିନି ପ୍ରାଣ, ବ୍ୟାନ, ଅପାନ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା। ସମାନା ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଠି ଛାଡ଼ି ତରଜନୀ, ନାଗ, କୂର୍ମ, କୃକର, ଦେବଦତ୍ତ, ଧନଞ୍ଜୟ। ଯେଉଁ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ନିବେଦିତ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପୂଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମନ। ଭିଜା ପା ନେଇ ଶୁଇବା, ଶୁଷ୍କ ପା ନେଇ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ଧାରରେ ଶୁଇବା ବା ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପଶ୍ଚିମ ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦାନ୍ତ ମାଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉତ୍ତର ବା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଶୁଇଲେ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ହୁଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘାତକ ହୁଏ। ତେଣୁ ଏମିତି ଶୁଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବ ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଶୁଇବା ଉଚିତ୍। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଭୋଜନ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ କଲେ କୁକୀର୍ତ୍ତି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଭୋଜନ କଲେ ଧନ, ଉତ୍ତରକୁ କଲେ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ। ପୂର୍ବରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦକ୍ଷିଣରେ ପିତୃଲୋକ, ପଶ୍ଚିମରେ ରୋଗ, ଉତ୍ତରେ ଆୟୁ ଓ ଧନ। ଦେବତାମାନେ ଏକଥର ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଇଥର। ପିତୃ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ତିନିଥର, ପିଶାଚମାନେ ଚାରିଥର। ଦେବତାମାନେ ମାଂସ ବିନା ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ମାଛ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ପୁତିଗଲା, ବାସି, ଅଖୋଲା ଭୋଜନ ଖାନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲୋକ ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି—ଉତ୍ତମ ଦାନ, ମିଷ୍ଟ କଥା, ଦେବତାର ପୂଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୋଷ। କଞ୍ଜୁସି, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିନ୍ଦା, ଦରିଦ୍ରତା, ନିମ୍ନ ଲୋକରେ ଭକ୍ତି। ଅତି କ୍ରୋଧ ଓ କଠୋର କଥା ନରକ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ। ନୂତନ ଘୃତ ସମ କଥା, ଦୟା, ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଧର୍ମ ମୂଳ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ। ଦୟାଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟ, ଖଡ଼ି ଚାଲିଥିବା କଥା ପାପ ମୂଳ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ। ଧର୍ମ ଆଚରଣ ଶୁଣିବା ବା ପଢ଼ିବାର ଫଳରେ ସେ ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।