ପୌରାଣିକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଉପଦେଶଗୁଡିକୁ ଏକ ଗଭୀର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏକ ଜଣ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଅନ୍ୟର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସକାଳ ସକାଳ ଚୁଲ ଓ ଦାନ୍ତ ସଫା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ହାତ, ପା, ମୁଁହ ଧୋଇ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅଂଗ ଭିଜାଇ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏହି ଶୁଦ୍ଧତା ଜୀବନକୁ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଏ। ଦେବତା, ଗୁରୁ ଓ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ସଦା ମାନିବା ଦରକାର। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଗାଁଠି ଗାଈ, ଦେବତା, ଘୃତ, ମଧୁ କିମ୍ବା ଚଉରାହାର ଛାୟାକୁ ଅନ୍ୟମନେ ଚାଲି ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ, ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି, ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ବିବାହିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ କରି ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖା ଦେଇ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି କାମ କଲେ ସ୍ଵର୍ଗବାସୀ ମଧ୍ୟ ଅବନତିକୁ ପାଇଁଥାଏ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ, ଫୁଲ ଲଗା ଗଛ, ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତିନି ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିଭଳି ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିକ୍ଷକ, ଦେବତା, ରାଜା, କିମ୍ବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀ, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ଦ୍ୱିଜ, ନଦୀ ତଟ କିମ୍ବା ନଦୀ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷ ମୂଳ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଫୁଲ ବିତାନରେ ଶୌଚ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହ, ଗୋଶାଳା, ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ରାଜପଥରେ ଅଶୁଭ୍ ଦିନରେ କେଶ କଟିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦାନ୍ତରେ ମଲ ରଖିବା, ମୁଁହରେ ନଖ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ରବିବାର କିମ୍ବା ମଙ୍ଗଳବାରରେ ତେଲ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଆସନ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ନେବା, ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜା, ତପସ୍ବୀ, ଅପାଙ୍ଗ, ଅନ୍ଧ, ମହିଳା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ ଓ ରାଜବଂଶୀଙ୍କୁ ମାର୍ଗ ଦେବା ଦରକାର। ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ, ଗର୍ଭବତୀ, ଦୁର୍ବଳ, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ପତିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜୀଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଦରକାର। ଅପସୃତ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଦୁଷ୍ଟ ମହିଳା, ଅସଦାଚାରିଣୀ, ଅପବାଦ ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ଦୁଷ୍ଟ, ଦ୍ୱେଷପୂର୍ଣ୍ଣ, ଝଗଡ଼ାଳୁ, ଅସାବଧାନ, ଅତି ଅଭିମାନୀ, ଲଜ୍ଜାହୀନ, ଅସଦାଚାରିଣୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଦରକାର। ଅସଦାଚାରିଣୀ କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ମହିଳାଙ୍କୁ କଦାଚିତ୍ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ସ୍ପର୍ଶ କରିଯାଏ ତେବେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇଯିବା ଦରକାର। ସେମାନଙ୍କ ସହ କ୍ରୀଡା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ପୁଅ କିମ୍ବା ଭାଇଙ୍କର ଜନାନୀ, ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳା କିମ୍ବା ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, କଥା ହେବା କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟି ବିନିମୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସଦା ଝଗଡ଼ା ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏଡ଼ାଇବା ଦରକାର। ଚାଉଳ ଚିପ୍ସ, କାଠକୋଇଳା, ଅସ୍ଥି, ଛାଇଁ ଉପରେ ପା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଟ, ଅସ୍ଥି, ତ୍ୟାଗିତ ନୈବେଦ୍ୟ, ଶବ ଜ୍ୱାଳା, ଗୁରୁଙ୍କ ଶବ ଉପରେ ପା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୁଖିଲା ମାଛ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଅଥବା ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ, ଚଖିଥିବା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହ କ୍ଷଣମାନେ ମଧ୍ୟ ବସିବା କିମ୍ବା ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୀପ କିମ୍ବା କଳିଯୁଗ ଗଛର ଛାୟାରେ କ୍ଷଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚଣ୍ଡାଳ, ପତିତ କିମ୍ବା କ୍ରୁଧ୍ଧଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା କଲେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କ୍ଷୁଦ୍ର, ଚକ୍କ, ମାମାଙ୍କୁ କଦାପି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ଉଠି ଆସନ ଦେବା, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡାଇ ରହିବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ତେଲ ଲଗାଇଥିବା, ଭୋଜନ କରିଥିବା, ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା କିମ୍ବା ରୋଗୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ନଦୀ ତଟରେ ଚିନ୍ତିତ, ଭାର ବହୁଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ମାର୍ଗ ହରାଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିଶୁମାନେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଫୁଲ ଧରିଛନ୍ତି, କୁଶ ଗାଛ ଦେଖିଛନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା କାନ ଢାକିଛନ୍ତି, ଖୋଲା କେଶରେ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି– ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପଦପୂଜା ବିନା ଦକ୍ଷିଣା ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଜଳ ଚୁମ୍ବିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜନ୍ୱ ହୀନ, ନଗ୍ନ, କିମ୍ବା ଢିଲା ବସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ; ପ୍ରଥମେ ମଧ୍ୟମ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ମୁଁହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦରକାର। ପରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜନୀରେ ନାକ, ତାପରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନାମିକାରେ ଆଖି ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦରକାର। ଅଂଶୁଳି ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ କାନ, ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ନାଭି, ହାତର ତଳ ହୃଦୟରେ ଓ ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଠି ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭାବେ ବାହୁକୁ ଛୁଇଁ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ, ଏହି ଆଚମନ କରି ଲୋକ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଅବିନାଶୀ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଲାଭ କରେ।