ବ୍ରହ୍ମା ଜଣାଇଲେ, “ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀଗୁଡ଼ିକର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ମତେ କହ। ଶୁଭ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୁଭ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ମିଳେ। ଏହି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ; ଶୁଭ ଆଚରଣ ଦୁଃଖକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଆଚରଣ ନାହିଁ, ସେ ସମାଜରେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ। ସେ ସଦା ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଛୋଟ ହୁଏ। ଖରାପ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନରକରେ ବାସ କରେ। ଶୁଭ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକକୁ ଲଭ୍ୟ କରାଯାଏ। ଆଚରଣ ନିମନ୍ତେ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ: ସଦା ଘରକୁ ଗୋମୟ ଦ୍ୱାରା ଲିପିବା ଉଚିତ। ପରେ ଆସନ, କାଠ, ପାତ୍ର ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜିନିଷ ଧୋଇବା ଉଚିତ। ତମ୍ବା ପାତ୍ର ଖାରି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, କଉଡ଼ ଖଟା ଦ୍ୱାରା। ପଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପାତ୍ର ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ହଳ ଘାସ ଦ୍ୱାରା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଚାନ୍ଦି ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଲୋହା ପାତ୍ର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧୋଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଏହାକୁ ଖୁଣ୍ଡିବା, ଜଳାଇବା, ଲିପିବା, ଧୋଇବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ବର୍ଷା ଜଳରେ ପୃଥିବୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଏହିପରି ଧାତୁ, ମଣି, ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଖାରି ଓ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ଆଗରୁ କହିଛି; ଶୟନ, ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବସ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର, ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ। ଏହିଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏକ ଗୁଡ଼ିକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏକା ଗୁଡ଼ିକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ସ୍ନାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସକାଳେ କେଶ ଓ ଦାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ; ହାତ, ପା, ମୁଁହ ଧୋଇ ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭାଗ ଭିଜା ଅବସ୍ଥାରେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଜୀବନ ଲଭ୍ୟ କରେ; ଦେବତା, ଗୁରୁ ଓ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନିଶ୍ଚୟ ମାନିବା ଉଚିତ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଗୋମାସ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘୃତ, ମଧୁ, ଚୌକ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ଛାୟା ଅନ୍ୟ ଚାହିଁ ଚାଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାବୃତ୍ତି କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୃକ୍ଷ, ଗୋମାସ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି, ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିବାହିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଏହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି କରିଲେ ଦେବଲୋକରେ ବସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୁଏ। ଅଶୁଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ନୁହେଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜର ମୁଣ୍ଡ, ଫୁଲ ଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷ, ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତିନି ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଦେବତା, ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀ, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଦ୍ୱିଜ, ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷକ, ନଦୀ ତୀର, ନଦୀ ନାଥକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞ ବୃକ୍ଷ ତଳ, ଉଦ୍ୟାନ, ଫୁଲ ଗଛ ତଳରେ ଶୌଚ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ରହିଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘର, ଗୋଶାଳା, ମନୋହର ସ୍ଥାନ, ରାଜପଥରେ ଅଶୁଭ ଦିନରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦାନ୍ତରେ ମଲ ରଖିବା, ନଖ ମୁଁହରେ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ରବିବାର ଓ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ତେଲ ଲଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କର ଆସନ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପାଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ଜମିଦାରୀ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରାଜା, ତପସ୍ବୀ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଅନ୍ଧ, ନାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୋମାସ, ରାଜାଙ୍କୁ ପଥ ଦେବା ଉଚିତ। ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ, ଗର୍ଭବତୀ, ଦୁର୍ବଳ, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀ, ପତିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଗୋମାସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ଦୂରରୁ ରହିବା ଉଚିତ। ନିକାଳିତ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ଅନାଚାରୀ ନାରୀ, ଅପବାଦକୁ ଦୂରରୁ ରହିବା ଉଚିତ। ଅପକର୍ମ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ, କଲହପ୍ରିୟ, ଅସାବଧାନ, ଅତି ଅଭିମାନୀ, ନିର୍ଲଜ୍ଜ, ଅନାଚାରୀ ନାରୀକୁ ସଦା ଦୂରରୁ ରହିବା ଉଚିତ। ଅପବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା, ଅନାଚାରୀ ନାରୀକୁ ଦୂରରୁ ରହିବା ଉଚିତ; ଅପବ୍ୟବହାରି ନାରୀ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଛୁଇଁ ଦେଲେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ସହ ବିନୋଦ କରିବାକୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀ, ପୁଅ କିମ୍ବା ଭାଇଙ୍କର ଜନାନୀ, ନିଜର ଅପରିପକ୍ୱ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ନାରୀ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା, କଥା ହେବା, ଦୃଷ୍ଟି ବଦଳାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସଦା କଲହ ଓ ନିର୍ଲଜ୍ଜ କଥାକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ଚାଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଚାଉଳ ଚିପି, କୋହଳ, ଅସ୍ଥି, ଖାରି ଉପରେ। କପାସ, ଅସ୍ଥି, ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ, ଶ୍ମଶାନ କାଠ, ଗୁରୁଙ୍କର ଶ୍ମଶାନ କାଠ ଉପରେ ପା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶୁଷ୍କ ମାଛ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଜିନିଷ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦୀପ ବା କଳି ବୃକ୍ଷର ଛାୟାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଚଣ୍ଡାଳ, ପତିତ, କ୍ରୋଧୀଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିଲେ, ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ। ସବୁଠୁ ଛୋଟ, ପିତୃପକ୍ଷ, ମାତୃପକ୍ଷକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଆସିଲେ ଉଠି ଆସନ ଦେବା ଉଚିତ; ତେଲ ଲଗାଇଥିବା, ଖାଇଥିବା, ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୋଗୀଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।