ପୁରାତନ କାଳରେ, ବିଶ୍ୱରେ ସତ୍କୁସା ଦଳରେ ବଳ୍ବଜା ଓ ପଦ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରାଯାଏ। ଏହି ସପ୍ତ ପ୍ରକାର କୁସା ପୂତିଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଏହି କୁସା ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ନିର୍ମିତ ହୁଏ। ଯେକୌଣସି ସ୍ନାନ ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ବିନା କରାଯାଏ, ତେଵେ ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ତିଳ ପରିଚୟରେ ଜଳ ଅମୃତ ଠାରୁ ମଧୁର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସର୍ବଦା ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତିଳ ମିଶିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। କେବଳ ଦଶଟି ତିଳ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ତର୍ପଣରେ ପିତୃମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭର ଭୟରୁ ଦେବତାମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଆହୁତି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ତିଳ ମିଶିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ, ସେ ସବୁ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ନୀଳ ଓ ହଳଦିଆ ପିତୃମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ତିଳ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଦୀପ ଦାନ କଲେ, ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯିଏ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ତିଳ ଦାନ କରେ, ସେ ନେତୃତ୍ୱ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ କିମ୍ବା ନିୟମିତ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ତିଳ ଦାନ କଲେ ଶତଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ। ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ସମଦିନ, ଅମାବାସ୍ୟାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ପିତୃମାନେ ତର୍ପିତ ହେଲେ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ମନ୍ବନ୍ତର, ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଅବସର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ଗୟା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିଲେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଧାମକୁ ଯିବାର ଅଧିକାର ମିଳେ। ଏହିପରି ଶୁଭ ଦିନରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତର୍ପିତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରଥମେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦେବତାମାନେ ତର୍ପିତ କରିବା ଅନୁସ୍ତିତି, ତାପରେ ପିତୃମାନେ ତର୍ପିତ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳେ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଏକ ହାତରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତର୍ପଣ ସମୟରେ ଦୁଇ ହାତରେ ଜଳ ଦେବା ଏହି ନିତ୍ୟ ନିୟମ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଖି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପିତୃମାନେ ତର୍ପିତ କରିବା ଦ୍ୱାରା "ତେଁମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତୁ" ବୋଲି ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅଭେଦ୍ୟ ଧଳା ତିଳ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, କଳା ତିଳ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ଯାହା ଭୂମିରେ ଦିଆଯାଏ ତାହା ଜଳ, ଦାତା ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବା ଦରକାର। ଏହି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ, ତର୍ପଣ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ। ଯିଏ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଭିଜା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ପିତୃମାନେ ତର୍ପଣ କରେ, ସେଠି ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଧୋବି ଧୋଇଥିବା ପୋଷାକ ଅପବିତ୍ର, ହେଲେ ନିଜେ ଧୋଇ ଶୁଧ୍ଧ କଲେ ସେହି ପୋଷାକ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଶୁଧ୍ଧ ଶୁଷ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପିତୃମାନେ ତର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କଲେ ପିତୃମାନେ ଦଶଗୁଣ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ପଥର, ତଳୱାର କିମ୍ବା ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସାନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଦନା କଲେ ଏବଂ ଏହିପରି ତର୍ପଣ କଲେ ଶତଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ତାଳା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚାନ୍ଦିର ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି ପିତୃମାନେ ତର୍ପିତ କଲେ ଏହି ମହତ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଗୁଣ ଫଳ ଦିଏ। ସୁଉଙ୍ଗୁଠିରେ ସୁନାର ଅଙ୍ଗୁଠି ରଖି, ତର୍ପଣ କଲେ କୋଟି ଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ। ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ତଳୱାର ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ଅନ୍ୟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ମଣି ଧରି ତର୍ପଣ କଲେ ଅପାର ଫଳ ମିଳେ। ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପିଆସାରେ ଜଳ ଚାହିଁ, ବାୟୁ ସ୍ୱରୂପେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ୟକ୍ତି ପୋଷାକ ଚିପିଲେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଫେରିଯାନ୍ତି। ତେଣୁ, ପିତୃତର୍ପଣ ପୂର୍ବରୁ ପୋଷାକ ଚିପିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମନୁଷ୍ୟ ଦେହର ଢେଢେଇ କୋଟି ତିନି ଲକ୍ଷ କେଶ ରହିଛି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳ ବହିଯାଏ; ତେଣୁ, ପୋଷାକ ଚିପିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡରୁ ଜଳ ପାନ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଠାରୁ ତଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପିତୃମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ; କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସ୍ନାନ କଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅକ୍ଷୟ ଲୋକରୁ କଦାଚିତ୍ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସ୍ନାନରୁ ତର୍ପଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେଠି କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସେ ନାହିଁ। ଆରୋଗ୍ୟ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମାଧବଙ୍କୁ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପାଇଁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରିବା ପରେ ଵୈଶ୍ୱଦେବ ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ତାପରେ ଅଗ୍ନିକ୍ରିୟା, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ନିୟମ। ପୁନଃ, ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଯିବା ପରେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି, ଶୁଭ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସିଧି ମିଳେ। ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କର୍ମ କୁ ଉତ୍ସାହରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠିରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପିତା, କିଏ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ମଣିଷମାନେ ପରି ଜଳ ପାଇନାହାନ୍ତି?" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳକୁ ଅମୃତ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି। ଏହି ଜଳର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯକ୍ଷମାନେ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଆମ ଆଜ୍ଞାରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅବରୋଧ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଣିଷମାନେକୁ ନୁହେଁ। ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, କୀଟ ମଣିଷଲୋକରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦେବତା ମଣିଷରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ମଣିଷ ହୋଇଯାନ୍ତି।" "ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ତୃପ୍ତି କରିଲେ, ସେମାନେ ଦେବଲୋକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ ନାହିଁ, ସେ ମଳ ଭୋଜନ କରେ; ଯିଏ ପାଠ ନ କରେ, ସେ ପାକ ଓ ରକ୍ତରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।