ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଶ୍ରୀବ୍ୟାସଦେବ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଥିଲେ—ଜୀବନର ଶୈଶବ, ଯୌବନ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ କାହାରି ଚିନ୍ତା, କଥା ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଯାଇଛି, ନିଷିଦ୍ଧ ସମ୍ପର୍କ, ବନ୍ଧୁଦ୍ରୋହ, ମାପ ଓ ତୋଳାରେ ଧୋଖା, ଜଣେ କନ୍ୟା ବା ଗାଈ ସମ୍ପର୍କରେ ମିଥ୍ୟା କଥା—ଏପରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଯଦି କେହି ପିଙ୍ଗଳା ଗାଈ ଦାନ କରେ। ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ନଦୀ ଅଛି, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଦଶ ଯୋଜନା। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ଅଛି, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଈର ବଛିର ଦୁଇଟି ପା ଓ ମୁଁହ ଗଠିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଈକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଗାଈ ସୁନା ଶିଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନାରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ତାମ୍ର ମାଛ, ଚାନ୍ଦି ଖୁର ଓ କଂସ୍ୟ ଦୁଧ ବାଟିରେ ଥିବା ଉଚିତ; ମନୋହର ଫୁଲ ଓ ଗହନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏପରି ପିଙ୍ଗଳା ଗାଈ ଜେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେଉଁଠାରେ ଦାନ କଲେ, ଦାତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ଅଚଳ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଗାଈକୁ ଦୁହାଯାଏ, ତାହାର ଦୁଧ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଫଳର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ସେଠାରେ ଚାହିଲେ ତେଣୁ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ, ଦୁଧ ଓ ମୃଦା ଧାରା ବହୁଥିବା ନଦୀ, ସୁନାର ମହଳ ଥାଏ—ଏଠାକୁ ଗାଈ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁଠି କିଏ ଦଶଟି ଗାଈ ଓ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଦାନ କରେ, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଏ; ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା କହିଛନ୍ତି। ଯଦି ଦଶ ଗାଈ ସହିତ ଏକ ବୃଷ ଦାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହି ଫଳ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ନାରଦ, ଏହି ମହାଫଳ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ବୁଝିବା ଦରକାର। ଯଦି ପୁତ୍ର ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବୃଷ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ପିତୃମାନ୍ୟ ସେଉଁଠି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମତ ମାନ୍ୟତା ପାଆନ୍ତି। ଚାରି ଟି ମହିଲି ଓ ଏକ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଶାଶ୍ୱତ ନିୟମ। ଚାରି ଗାଈ, ତାଙ୍କର ବଛି ଓ ଏକ ବୃଷ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଛାଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ପାଳନ ହୁଏ। ଗାଈର ଦେହରେ ଯେତେ ଲୋମ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋମ ପାଇଁ ଲୋକ ଏତିକି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ବୃଷ ପୁଛ ଉଠାଇ ଯେଉଁପରିମାଣ ଜଳ ଉପରକୁ ନେଇଯାଏ, ସେଇ ଜଳ ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଅମୃତ ହୁଏ। ବୃଷ ତାଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ମାଟି ଚାଷ କଲେ, ଯେଉଁ ମାଟି ବା ମେଳ ଉପଜେ, ସେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ଶତ କୋଟି ଥର ଅର୍ପଣ ହୁଏ। ଯଦି ମାଆ ବଞ୍ଚିଥିବା ଦିନେ ବାପା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗଲାଭ ପାଇଁ ଚନ୍ଦନ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦାତା ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଆନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଗାଈ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଯୁବତୀ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ଏକଥର ମାତୃତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିବା ଓ ଶାନ୍ତ, ସେଉଁଠି ଗାଈ ପୃଥିବୀ ସ୍ୱରୂପ ମନାଯାଏ। ଏପରି ଗାଈକୁ ନିୟମିତ ମନ୍ତ୍ର ସହ ଦାନ କଲେ, ପୃଥିବୀ ଦାନର ସମାନ ଫଳ ମିଳେ; ମଣିଷ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ହୁଏ ଓ ତାଙ୍କର ଶତ ପୂର୍ବଜ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯିଏ ଗାଈ ବା ବଛି ଚୋରି କରିଥାଏ କିମ୍ବା ମାରିଥାଏ, ସେ ଶେଷ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟରେ ଭରିଥିବା ଅନ୍ତଃକୁପରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଗାଈ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକରେ ଶିଘ୍ର ଶାସ୍ତି ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଯିଏ ଗାଈଙ୍କ ଚରଣ ଅଞ୍ଚଳ ନଷ୍ଟ କରେ ବା ଦଳର ବୃଷକୁ ବାନ୍ଧିଦିଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକରେ ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ଯିଏ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା କମ୍ ସେ କେବେ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରି ଦେବତାମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଏହି ମହାପବିତ୍ର ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଶୁଣିଲେ, ସେ ସପ୍ତଜନ୍ମର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହିପରେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ: କେଉଁ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପୋବଳ ବଢ଼ିଯାଏ? ଏବଂ କେଉଁ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ତାହା କମିଯାଏ? ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ରାତି ଶେଷରେ ଉଠି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସଦା ଦେବତା ଓ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋବିନ୍ଦ, ମାଧବ, କୃଷ୍ଣ, ହରି, ଦାମୋଦର, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବସୁଦେବ, ଅଜ, ବିଶ୍ୱଭୂତି, ସରସ୍ୱତୀ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦିଗପାଳ, ଗ୍ରହମାନେ, ଶଙ୍କର, ଶିବ, ଶମ୍ଭୁ, ଈଶ୍ୱର, ମହେଶ୍ୱର, ଗଣେଶ, ସ୍କନ୍ଦ, ଗୌରୀ, ଭାଗୀରଥୀ, ଶିବ—ଏମିତି ଦେବତା ଓ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ ରାଜା ନଳ, ଜନାର୍ଦନ, ବୈଦେହୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏବଂ ଅଶ୍ୱଥାମାନ, ବଳି, ବ୍ୟାସ, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ, କୃପ, ପରଶୁରାମ—ଏହି ସପ୍ତ ଚିରଞ୍ଜୀବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତେ ସ୍ମରଣ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପରି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏହି ନିମିତ୍ତରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ନାମ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଓ ଲକ୍ଷଗଣ୍ୟ ଗାଈ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଯାଏ। ତାପରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା ଦରକାର—ରାତିରେ ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁ, ଦିନେ ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି। ପରେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ହିସାବରେ କୁଶ, ଉଦୁମ୍ବର ବା ଅନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ କାଠ ବ୍ୟବହାର କରି ଦନ୍ତଧାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଂଯମ ଅଭ୍ୟାସ କରିବେ। ପ୍ରଭାତରେ ଲାଲ ରୂପରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଧଳା ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ କଳା ରୂପରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଧୋଇ ଦେହକୁ ମାଟି ଲଗାଇବେ—ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ନାକ, ହୃଦୟ, ଭୂରୁମଧ୍ୟ, ବାହୁ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ନାଭି, ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ି ଓ ଦୁଇ ପାଉଁ ଉପରେ। ଏପରି ନିୟମିତ ଆଚରଣ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପୋବଳକୁ ବଢ଼ାଏ, ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଓ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ କରେ, ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ।