ଏହି ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶରେ, ଧର୍ମର ଗମ୍ଭୀର ତତ୍ତ୍ୱ ଏକ ଅନୁସୂତ୍ର ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କାହାକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ ନାହିଁ—ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରୁନାହାନ୍ତି, ଭୟଭୀତ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ନିର୍ଦୋଷ, ନିମ୍ନ ଶୂଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାରେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟଚରିତ୍ର ଲୋକେ କେବଳ ଜୟ ପାଇଁ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଯାହା ନିତିମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ନୀତିରେ ଭରସା ରଖି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ। ସେଠାରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ମଣିମୟ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଏକ ଦେବଲୋକର ରାଜମହଳରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସୁନାର ଖମ୍ଭ, ମଣିମୟ ତଳ, ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଶୋଭିତ। ମହଳ ସାମ୍ନାରେ ସବୁବେଳେ କାମଧେନୁ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ମହଳ ଉଦ୍ୟାନ, ପୋଖରି, ଓଁଆ, ଓ ତାଳାପରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଦେବନଗରୀର ଯୁବତୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ବର୍ଷାବଧି ପରେ, ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ସୁଖର ଭୋଗ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ। ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଧର୍ମିକ, ଶୁଦ୍ଧ, ସମୃଦ୍ଧିମାନ୍, ଓ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ଏପରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିପରି ଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଜାତି, ଅପବିତ୍ର ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁ ବୀର ଯୁଦ୍ଧା ସଦା ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ସମସ୍ତ ବର୍ଗ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ବୀର ନୁହଁନ୍ତି, ଭୟଭୀତ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରୁ ଦୂରେଇଥାନ୍ତି— ଅପରିସ୍ଥିତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବୈଶ୍ୟର କାମ ନେବା ଉଚିତ; ବୈଶ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ବାଣିଜ୍ୟ ଓ କୃଷି, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ କରନ୍ତି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷି ଓ ବାଣିଜ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ କଦାଚିତ୍ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଣିଜ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି ଓ ମିଥ୍ୟା କହିଥାନ୍ତି, ସେ ଦୁଃଖମୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଜଳିଆ କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ସାମଗ୍ରୀ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭ ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ଧନ ସଂଚୟ ପରେ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପିତୃ ତର୍ପଣ ଓ ଅଗ୍ନି ଆହୁତି ସଠିକ୍ ନିୟମରେ କରିବା ଦରକାର; ତାଲ ଓଜନରେ କଦାପି ମିଥ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତାଲ ଧର୍ମରେ ଅବିସ୍ଥିତ। ଏହି ତାଲରେ ମିଥ୍ୟା କଲେ ନରକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ଠିକ୍ ଭାବେ ଓଜନ ହୁଏନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମିଥ୍ୟା କେବେ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ; ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ସତ୍ୟ ତାଲରେ ରହିଥିବା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସତ୍ୟ ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସତ୍ୟ କହିଥାନ୍ତି ଓ ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ଦୁଃଖ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଣିଜ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦା ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ସେ ଲାଭକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରଖି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଉଚିତ; ଶରୀରର କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏକ ହଜାର ଗୁଣା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଧନ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଲୋକେ ବିପଦ୍ଜନକ ଜଳ, ଅଟବୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଗୁହା ଓ ଅପରିଚିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଧନ ଲୋଭରେ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଓ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଲୋଭରେ ସେମାନେ ପୁଅ-ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ଜୋକି ଉଠାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗାଡ଼ି-ନୌକାରୁ ଖସି ପଡ଼ନ୍ତି। ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଓ ବିପଦ ସହି, ଲୋକେ ଧନ ସଂଚୟ କରନ୍ତି, ଯାହା ପୁଅ, ଜୀବନ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଏ। ଏପରି ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଯେଉଁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି, ତାହା ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଅବିନାଶୀ ଫଳ ମିଳେ। ବାଣିଜ୍ୟରେ ଲାଭ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଦୁଇଟି ମହା ଦୋଷ ଅଛି: ଏକ ହେଉଛି ଲୋଭ ତ୍ୟାଗ ନ କରିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି କ୍ରୟ-ବିକ୍ରୟରେ ମିଥ୍ୟା ଗ୍ରହଣ। ଏହି ଦୁଇ ଦୋଷ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ; ଦାନ କରି, ସେ ଅବିନାଶୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ ବାଣିଜ୍ୟର ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହାନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷି କରିପାରନ୍ତି; ସେ ଅଧା ଦିନ ଚାଷ ପାଇଁ ଚାରିଟି ଓଁଢ଼ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଅଭାବ ଥାଏ, ତେବେ ତିନିଟି ଓଁଢ଼ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅବିରତ କଷ୍ଟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅକାଟି ଘାସରେ ଚରାଇବା ଓ ଚୋର, ବାଘ ଠାରୁ ନିରାପଦ ରଖିବା ଦରକାର। ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ପରିମାଣର ଚାରା ଦେଇ ନିଜେ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ; ଅବାଧିତ ଏକ ଗୋଶାଳା ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ଗୋମୟ, ଗୋମୁତ୍ର ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଦେବସ୍ଥାନରେ କଦାପି ମଳ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।