ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଉପଦେଶରେ କୁହାଯାଇଛି—ମଣିଷ ଯଦି ଜୀବମାନଙ୍କୁ ମାରି ଖାଇଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କମିଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଜୀବହତ୍ୟାର ପାପ ରୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ, ନବଧାନ୍ୟ ଦାନ କରିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଇଛି। ଏହି ଦାନ ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେଙ୍କୁ ଉଦାରତା ସହିତ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏମାନେ ଉପଲବ୍ଧ ନ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି। ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଲେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଯେଉଁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେ ଧନ ପୂତିତ ମନାଯାଏ, ଯଦି ସେହି ଧନ ପିତୃକର୍ମ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କଳା ଓ ବେଦ ଶିକ୍ଷା ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା। ବାଣ, ଶୁଳ, ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଚଳାଇବା, ମାୟାବି କଳା, ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଇତ୍ୟାଦିରେ ଦକ୍ଷତା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ରଥ ଓ ପଦାତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଥାଯଥ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦ୍ୱିଜ, ଦେବ, ଧୃଢ଼ ଓ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଚରଣ। ଶିକ୍ଷକ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି, ତାହା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିବା ମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି ସଂତାପ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତଥାପି, ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ। ଏମାନେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଭୟରେ ପଳାୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା, ପଳାଇଯାଉଥିବା, ନିରସ୍ତ୍ର, ଅଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା, ଭୟଭୀତ, ପତିତ, ନିର୍ଦୋଷ, ନିମ୍ନ ଶୂଦ୍ର, ମଧୁର ବାଣୀରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କିମ୍ବା ଶରଣାଗତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଚରିତ୍ରକୁ ଧର୍ମଶୀଳମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଏହି ନ୍ୟାୟ ଉପରେ ଭରସା କରି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମୃତ୍ୟୁ ଅତି ଶୁଭ ମନାଯାଏ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରୀକୃତ ହୁଏ, ରତ୍ନମଣି ଶୋଭିତ ମହଳରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସୁନାର ସ୍ତମ୍ଭ, ରତ୍ନମୟ ତଳ, ଇଚ୍ଛାମୃଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଦେବବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ମହଳ ଶୋଭିତ। ସମ୍ମୁଖରେ ଇଚ୍ଛାବୃକ୍ଷ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ମହଳ ଉଦ୍ୟାନ, ପୋଖରି, କୁଆଁ, ଓ ଜଳାଶୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଦେବନଗରୀର ଯୁବତୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଅପ୍ସରାମାନେ ସଦା ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି, ଦେବମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଏଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ। ପୁଅମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଓ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏଭଳି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଧର୍ମ ଭାରତୀୟ, ଶୂଦ୍ର, ଅନ୍ୟଜାତି ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସଦା ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ସମସ୍ତ ଵର୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଶୂର ନୁହେଁ, ଭୟଭୀତ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ ବୈଶ୍ୟ ଜୀବିକା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଜୀବିକା ହେଉଛି ବ୍ୟବସାୟ ଓ କୃଷି, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ କରନ୍ତି। କୃଷି ଓ ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟବସାୟୀ ହୋଇ ଯଦି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବେ, ତେବେ ଦୁଃଖଦ ଦଶାରେ ପଡ଼ିବେ। ନମ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ; ଧନ ଉତ୍ପାଦନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ପିତୃକର୍ମ ଓ ଅଗ୍ନିକର୍ମରେ ନିୟମାନୁସାରେ ହବନ କରିବା ଦରକାର। ତାଳା-କଂଟାରେ ମିଥ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ତାଳା ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯଦି ଏହି ତାଳାରେ ମିଥ୍ୟା କରିବେ, ତେବେ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବେ ତୁଲାଯାଇନାହିଁ, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ମିଥ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ମିଥ୍ୟାରୁ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତଥ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଅପେକ୍ଷା ଉଚ୍ଚ ପାପ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେହିପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସତ୍ୟକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନିବା ଉଚିତ। ତୁଳାରେ ଧରାଯାଇଥିବା ସତ୍ୟ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ। ଏହିପରି, ସତ୍ୟ ସଦା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁଠି ସଦା ସତ୍ୟ କହାଯାଏ ଓ ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି କଠିନତା ଅତିକ୍ରମ କରି ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟବସାୟ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦା ମିଥ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ଲାଭ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରଖି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଉଚିତ; ଦେହ ଖଟାଇ ଏଭଳି କରିଲେ ହଜାର ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ। ଧନ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ବିପଦ୍ ଜଳ, ଅରଣ୍ୟ, ମୃଗମୟ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼, ଗୁହା, ଅପରିଚିତ ଦେଶ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଗ୍ରାମ ଯାଉଛନ୍ତି। ଧନ ଲାଗି ସେମାନେ ଦୂରେ ଯାଇ ଜୀବନ ସଂଖା ଉପରେ ଖେଳ କରନ୍ତି, ମନେ ଧନ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।