ସମସ୍ତ ଋଷି, ତପସ୍ୱୀ, ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଓ ଭୂମିର ଶାସକମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଏଠାରେ ସେଉଁ ଅପରାଧୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ରଣ୍ଡାଯିବେ; ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉପବାସକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇଦେଇଛି, ତେବେ ସେ ଭୟଙ୍କର ହତ୍ୟାର ଦାଗ ଲାଗିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ପାଇଁ ସେ କରିଛି, ସେହି ଲୋକରେ ଏହି ଦାଗ ଲାଗିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ବୃକ୍ଷରେ ଚଢ଼ିବା, ଗୁହାରେ ରହିବା, କିମ୍ବା ପଶୁର ରୂପ ଧରିବା—ଏହିପରି ନିଜ ପ୍ରାଣ ନାଶ କରିଥିବା ଲୋକ ନିଜ ଜାତିର ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟାର ଅପରାଧୀ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭ୍ରୁଣ, ଶିଶୁ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ଗୁରୁକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟାର ଅପରାଧୀ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ପାଇଁ କରାଯାଇଛି, ସେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ନିମ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଜାତିର ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ଏହି ଅପରାଧ ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ, ଯାହା ପାଇଁ କରାଯାଇଛି, ସେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଦବାଇ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରେ, ତେବେ ହତ୍ୟାର ଅପରାଧ ଶୂଦ୍ରକୁ ଲାଗେ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ଏହିପରି କୌଣସି ହତ୍ୟାକୁ ହତ୍ୟା କରିଲେ, ହତ୍ୟାକାରୀ ଓ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦୁଇ ଜଣରେ ଏହିପରି ଅପରାଧ ଲାଗେନାହିଁ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଜଣ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିବା ଦ୍ୱିଜକୁ ହତ୍ୟା କରିଲେ, ତେବେ ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନିକାରୀ, ବିଷଦାତା, ଧନ ଚୋର, ଶୟାନ ଜଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା, ଜମି କିମ୍ବା ଜନାନୀକୁ ଚୋରି କରିବା—ଏହି ଛଅ ଜଣକୁ ଆକ୍ରମଣକାରୀ କୁହାଯାଏ। ଏହା ସହିତ, ରାଜାକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ, ନିଜ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଉପରେ ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଜଣ, ଏକ ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଜଣ—ଏହି ଚାରି ଜଣ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଭାବରେ ଗଣନା ହୁଏ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପুনର୍ବାର ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣିସୁଣି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଭୟଙ୍କର ପାପ ଲାଗିଯାଏ। ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ ଅନ୍ୟ କିଏ ନାହିଁ; ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ। ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାରେ ଯେଉଁ ପାପ ଲାଗେ, ତାହା ଅପୂର୍ବ ଅପରାଧ। ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମାନବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ ଅନ୍ୟ କିଏ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ମହାର୍ଷି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ: “ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦ୍ୱିଜମାନେ କେମିତି ଉପଜୀବିକା କରିବେ? ଦୟା କରି ସତ୍ୟ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ନିଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁ ଉପଜୀବିକା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ। ଉପଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଧାନ୍ୟ ଚୟନ ଉପଜୀବିକା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଉପଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଉଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞର ଶେଷ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଉପଦେଶ, ବେଦ ପାଠନ କିମ୍ବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ; ଏହି ଭାବରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ଲାଗି ସଠିକ୍ ଉପଜୀବିକା। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଧନ୍ୟ, ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ। ଅନ୍ୟ ଜୀବକୁ ମାରି ଖାଇବାର ପାପର ଉପାୟ ହେଉଛି, ଗଛ, ଲତା, ଉଦ୍ୟାନ ଫଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନଉ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ନାହିଁହେଲେ, ଜୀବକୁ ମାରି ଖାଇବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଇଯାଏ। ଏହିପରି, ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏମାନେ ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଉପଜୀବିକା ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ। ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯୋଧାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଭାବରେ ରାଜାଠାରୁ ଯେଉଁ ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଥାଏ, ସେ ଧନ ପୂର୍ବଜ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନରୁ ମିଳିଥିବା ଧନ ପରି ଶୁଧ୍ଦ୍ଧ ମନାଯାଏ। ଏହିପରି, ବ୍ୟାୟାମ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଅଭ୍ୟାସ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ୟାୟାମରେ ବିଶେଷ ଦକ୍ଷତା—ବଣ, ତୀର, ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ; ଘୋଡ଼ା ଚାଳନା, ହାତୀ ଚାଳନା, ମାୟା ବିଦ୍ୟା, ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣର ବ୍ୟବହାର—ଏହିପରି ଦକ୍ଷତା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ରଥରେ, ପଦାତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ଅଭ୍ୟାସ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରିବା ଦ୍ୱିଜ, ଦେବ, ଧୃଢ, ଓ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷକ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଯୋଧାମାନେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଗିଥାଏ, ଏହି ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ କଥା କରିବା ଲୋକମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ କରି, ଏହିପରି ଯୋଧାମାନେ ଦୁଃଖ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟ ଯୁଦ୍ଧରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହୋଇପାରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଏକାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଧର୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଥାଏ, ତାହା ଖରାପ କରିବାକୁ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଭୟରେ ପଳାନ୍ତି ନାହିଁ; ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା, ପଳାଇଯାଉଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ, ଦୂର୍ବଳ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ନିମ୍ନ ଶୂଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ, କିମ୍ବା ଶରଣ ନେଇଥିବାକୁ ହତ୍ୟା କରିନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଲୋକମାନେ, ଜିତିବା ଆଶାରେ ଏମାନେ ହତ୍ୟା କରିଲେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଚରିତ୍ର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ।