ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକ, ତାପନ, ଅବୀଚି, କାଳସୂତ୍ର, ମହାରୌରବ ଏବଂ ରୌରବ ନାମକ ଭୟାନକ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏମିତି କର୍ମ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏବେଳେ କେବେ ମାନ୍ୟତା କିମ୍ବା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାଇବେ ନାହିଁ; ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇ ଦେଲେ, ସେ ନିଜେ ଆଉ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପାପର ଫଳରେ ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ରୌରବ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ନାରଦ ମୁନି ପଚାରିଲେ: “ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ପାପ ସମାନ କି?” ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ପୁତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କଲେ ଏହି ଭୟାନକ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଶୁଣ—ଏହି ପାପ ଏତେ ଭୟାନକ ଯେ, ଏକ ଲୋକ ଲକ୍ଷୋ-ଲକ୍ଷୋ କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଭୋଗିଥାଏ।” ଯଦି କେହି ବେଦଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ଏହି ପାପ ଦଶଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ। ଏପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରି, ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ ଅଧୋପତିତ କରେ, ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ଲାଭ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତିନି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କର ପାପର ଶେଷ ନଥାଏ। ଯଦି କେହି ତୀର୍ଥ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଚରିତ୍ରବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେହି ହତ୍ୟାକାରୀ ପାଇଁ ପାପର ଶେଷ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଃଖକର ଅବସ୍ଥା ତାହା ଯେତେବେଳେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଂସିତ ହୋଇ, ନିଜ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ ଏବଂ ତାହା ଅନ୍ୟେକ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଏ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି କଠୋର ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କାହାରୋ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଋଷି, ତପସ୍ବୀ, ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ କହନ୍ତି। ଏହିପରି କର୍ମ କରି, ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ସହିତ ନରକରେ ସିଦ୍ଧାଯିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହି ଦୁଃଖଦ ଫଳକୁ ଦୃଢ଼ ମନେ ଧାରଣ କରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଦୋଷ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଲାଗି ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଲାଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ପାଇଁ ଏହି କାମ କରାଯାଇଛି, ସେ ନିର୍ଦୋଷ। ନିଜେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କଲେ, ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଗୁହାରେ ରହିଲେ, କିମ୍ବା ପଶୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ, ଶିଶୁ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି କାମ କରାଯାଇଛି, ସେ ନିର୍ଦୋଷ। ଯଦି ନିମ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ପାପ ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କାହାରେ ନ ଲାଗି, ତାଙ୍କରେ ଲାଗେ। ଯଦି ଏକ ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ନିଜ କାମ ସାରେ, ତେବେ ଏହି ପାପ ଶୂଦ୍ରକୁ ଲାଗେ, ଅନ୍ୟ କାହାରେ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ଏକ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ କି ହତ୍ୟାକାରୀ, କି ହତ୍ୟାହୋଇଥିବା, ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଏହି ପାପ ଲାଗେ ନାହିଁ। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକ୍ରମଣ କରି ଆସେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହେବା ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିଦାହକ, ବିଷଦାତା, ଧନଚୋର, ଶୟନରେ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଜମି କିମ୍ବା ପତ୍ନୀ ଅପହରଣକାରୀ—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ଆକ୍ରମଣକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ସହିତ, ରାଜା ହତ୍ୟାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ରାଜା—ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଅଟୁଟ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟବାର ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଜାଣିଶୁଣି ଯଦି ହତ୍ୟା କରାଯାଏ, ଏହା ଭୟାନକ ପାପ ଦିଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୁଇଁ ନାହିଁ; ସେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ଯେପରି ଅପରାଧ ଲାଗେ, ତାହା ଅପୂର୍ବ। ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ପୂଜା କରନ୍ତି; ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ନାରଦ ମୁନି ପଚାରିଲେ: “ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ କେମିତି ଉପାର୍ଜନ କରିବେ? ନିଜର ଜୀବିକା କେମିତି ଚାଲିବ?” ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯେ ଭିକ୍ଷା ଅନୁରୋଧ ବିନା ମିଳେ, ସେହି ଉତ୍ତମ; ଉନ୍ନତ ଜୀବିକା ହେଉଛି ଉପଜୀବନ। ଏହି ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦାନ ଯଜ୍ଞ ପରେ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ତାହାକୁ କେବଳ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକେ ନିଅନ୍ତୁ। ଅଧ୍ୟୟନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରିବା ପରେ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି; ଅଧ୍ୟାପନ, ପାଠ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଧନ ନେବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାୟ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନଙ୍କର ଉଚିତ ଜୀବିକା; ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଓ ଉପଜୀବନ ଉତ୍ତମ। ଲତା, ବୃକ୍ଷ କିମ୍ବା ଉଦ୍ୟାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଯିଏ ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ; ଏହି ଉପାୟ ମାର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଜୀବ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ଦୂର କରେ। ନବ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଜୀବ ହତ୍ୟା କରି ଖାଇବାରୁ ଆୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ହ୍ରାସ ପାଏ। ଏହିପରି, ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ଉପରେ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏହି ଉପାୟ ନ ମିଳେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୀବିକା ନେଇପାରିବେ। ନ୍ୟାୟଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଧା ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଯାହା ମିଳେ, ତାହା ନିର୍ମଳ ଧନ। ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନରୁ ମିଳିଥିବା ଧନ ପବିତ୍ର; ସଦା ବେଦ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।