ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଶ୍ରୁତିକଥାରେ କହାଯାଏ, ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ତିନି ପ୍ରକାରର ମହାକୁଷ୍ଠ ରୋଗ ଅଛି—କଳା କୁଷ୍ଠ, ଧଳା କୁଷ୍ଠ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଭୟଙ୍କର କୁଷ୍ଠ। ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର କୁଷ୍ଠ ଅପରାଧୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କ ଶରୀରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଅଥବା ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କ ସହ ସଂଗତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ରୋଗ ଆସେ। ଏହି ରୋଗ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହାକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଯଦି ଅନିବାର୍ୟ ଭାବେ ସଂସ୍ପର୍ଶ ହୁଏ, ତେବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ପ୍ରକାର ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ପତିତ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜନକାରୀ, କୁକୁର, ରଜସ୍ଵଳା ନାରୀ କିମ୍ବା ଶିକାରୀଙ୍କୁ ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସ୍ନାନ କରିବା ନିୟମ। ପାପର ପ୍ରକୃତି ଅନୁଯାୟୀ କୁଷ୍ଠ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପି ଯାଏ, ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଧର୍ମପୂର୍ବକ ଅର୍ଜିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ବତ୍ୱ ଚୋରି କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ନିନ୍ଦା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସ୍ନେହବଶତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ବତ୍ୱ ଭୋଜନ କଲେ ସପ୍ତ ପୁସ୍ତର ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ନେଲେ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରଜନ୍ମର ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ। ବିଷକୁ "ବିଷ" କୁହାଯାଏନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ବତ୍ୱକୁ ବିଷ କୁହାଯାଏ; ବିଷ ଏକକୁ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ବତ୍ୱ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରେ। ମୋହବଶତଃ ଜଣେ ନିଜ ମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଜନୀକୁ ସମ୍ପର୍କ କଲେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଏ ଓ ପୁନଃଜନ୍ମ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ପାପରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକ, ତାପନ, ଅବୀଚି, କାଳସୂତ୍ର, ମହାରୌରବ ଓ ରୌରବ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଏ। ଏମିତି ପାପୀଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୁଏନି; ଦ୍ୱିଜାତି ହତ୍ୟା କଲେ ସେ ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଉନଥାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ଅନେକ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୌରବ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କରନ୍ତି, "ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ କି ପାପ ସମାନ?" ବ୍ରହ୍ମା କହନ୍ତି, "ଏହି ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଭୟଙ୍କର।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭୟାନକ ଦୁର୍ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯଦି ଜଣେ ବେଦ-ଶାସ୍ତ୍ର ପାରଙ୍ଗତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହୀ ବା ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ପାପ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ନିଜ ବଂଶକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ତ୍ରିବେଦୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ପାପର ଶେଷ ନାହିଁ। ଯଦି ପବିତ୍ର, ଶୀଳବାନ୍, ତୀର୍ଥ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହି ପାପର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରାଯିବାରୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କିମ୍ବା କଠିନ କଥାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ତାହାରେ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା କୁହାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଋଷି, ତପସ୍ବୀ, ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ରାଜାମାନେ ଏହାକୁ ଏଠି ହତ୍ୟାଯୋଗ୍ୟ କହନ୍ତି। ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଏକାସାଥି ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି। ଏହିପରି କ୍ଷୁଧା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି କେହି ଦୋଷମୁକ୍ତ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ, ଯାହା ପାଇଁ କରାଯାଏ ସେ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ। ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରିବା, ଗଛ ଚଢ଼ିବା, ଗୁହାରେ ରହିବା, କିମ୍ବା ପଶୁ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରିବା—ଏହିପରି କିଛି କଲେ ନିଜ ବଂଶରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଏ। ଯିଏ ଗର୍ଭ, ଶିଶୁ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଏ, ଯାହା ପାଇଁ କରାଯାଏ ସେ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ। ନିଜ ବଂଶର ନିମ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରେ, ଦୋଷ କେବଳ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ଲାଗେ। ଯଦି ଏକ ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦମନ କରି ନିଜ କାମ ସାଧନ କରେ, ତେବେ ହତ୍ୟାର ପାପ କେବଳ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଲାଗେ। ଯଦି ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରାଯିବା ସମୟରେ କେହି ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ କିଛି ପାପ ଲାଗେ ନାହିଁ। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଉପଦ୍ରବକ ଭାବେ ଆସେ ଓ ହତ୍ୟା ହୁଏ, ତେବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନିଦାହକ, ବିଷଦାତା, ଧନଚୋର, ଶୟନସ୍ଥ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଭୂମି କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ଅପହରଣକାରୀ—ଏହି ଛଅଜଣ ଉପଦ୍ରବକ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ରାଜାକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା, ନିଜ ପୂର୍ବଜ ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ମାନୁଥିବା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଚାରି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଉପଦ୍ରବକ। ଏପରି ସମୟରେ ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ହୁଏ, ତେବେ ପୁନଃ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଜାଣିଶୁଣି ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଲାଗେ। ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅଚାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ। ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାରେ ଅପରିମିତ ପାପ ଲାଗେ। ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମାନବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, "ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ କିପରି ଜୀବିକା ଚଲାଇବେ?" ବ୍ରହ୍ମା କହନ୍ତି, "ଯାହା ଭିକ୍ଷା ମାଗି ନୁହେଁ, ସେହି ଭିକ୍ଷା ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଉନ୍ନତ ଉପାୟ ହେଉଛି ଉପଜିବିକାରେ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉପଜ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ ହେଉଛି ଉଠିଆ (ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉପଜ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ଦାନ) ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା।" ଏହିପରି ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଉପରି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅଧ୍ୟାପନ, ପାଠ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ।