ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କ୍ରମେ କଜଳ ପରି କମିଯାଏ। ଯଦିଓ ସେ ପତିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଯୋଗ୍ୟତା ଦେଖି, କହାଯାଏ—ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଗଳାରେ ଅଛି, ଦ୍ୱିଜଜନମାମାନେ କ୍ରମେ ସଦା ଶୁଭ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। କାୟ, ମନ, ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଭଲ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। କଶ୍ୟପଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଏମିତି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନି ନୀତି ଶିଖିଲେ; ଭଲ ଆଚରଣ ଓ ତପସ୍ୟା କରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଲ ଆଚରଣ ନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିନ୍ଦିତ; କିନ୍ତୁ ଆଉଥରେ ଭଲ ଆଚରଣ କଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହାନି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କି ଦୁର୍ଗତି ହୁଏ?” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଭୁକ୍ତିରେ ପୀଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧରେ କଠୋର କଥା କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାରୌରବ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବେ। ସେଠାରୁ ଫେରି, ସେମାନେ କୀଟ, ନିମ୍ନ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ରୋଗୀ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଭୁକ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହେବେ। ତେଣୁ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁଖରେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେଠାରେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ‘ମୁଁ ଦେବିନି’ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ଜନ୍ତୁ ଜନ୍ମ ପରେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ପିତାମାତା ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୌରବ ନରକରେ ବାସ କରିବେ, ଏଠି କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେବେ। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖିତ ଓ ବେଦନାରେ ପୀଡିତ ହେବେ; ଏମିତି ତିନି ଜନ୍ମ ପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୁଞ୍ଚି, ଥପ୍ପଡ୍, ବା ଲଠି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପନୀ ଓ ରୌରବ ନରକରେ ରହିବେ। ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ କ୍ରୂର କୁକୁର ଭାବେ ନିମ୍ନ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଓଜନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଦ ଉଠାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଦକୁ କୁଷ୍ଠ ଓ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଭୋଗିବେ। ଏହି ଦୁଃଖ ମାତା, ପିତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ନାତକ ବା ତପସ୍ବୀ ଉପରେ ଲାଗୁହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁମଣ୍ଡଳକୁ କ୍ରୋଧରେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ପରେ କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ କଠୋର କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆଠ ପ୍ରକାର କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ହୁଏ—ଏକ୍ସିମା, ଦଦ୍ରୁ, ଚିହ୍ନ, ଶଙ୍ଖ ଚିହ୍ନ, ଫୁଲିଲା ଚିହ୍ନ, କଳା କୁଷ୍ଠ, ଧଳା କୁଷ୍ଠ ଓ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ଯୌବନ କୁଷ୍ଠ। ଏହି ରୋଗ ହେଲେ ଔଷଧ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ହରାଯାଏ; ଜଳରେ ଏକ ରେଖା ଆଙ୍କିଲେ ଯେପରି, ଏମିତି ଏହି ଲୋକ ପ୍ରଳୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ଆଠ ମଧ୍ୟରୁ କଳା, ଧଳା ଓ ଯୌବନ କୁଷ୍ଠ—ଏହି ତିନି ମହା କୁଷ୍ଠ ରୂପେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ମହାପାପୀ ମାନେ ଜ୍ଞାନ ବା ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ରୋଗ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ସପ୍ରସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଛଡ଼ିଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୂରରୁ ଏହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ସପ୍ରସଙ୍ଗ ପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ପତିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜୀ, କୁକୁର, ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ ବା ଶିକାରୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ପାପର ପ୍ରକାର ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ କୁଷ୍ଠ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ସ୍ୱତ୍ୱ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ବା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରେମରେ ଖାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଗ୍ଧ କରେ; ଶକ୍ତିବଳେ ନେଲେ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପର୍ଯ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ। ସେମାନେ ବିଷକୁ ବିଷ କହନ୍ତି ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱକୁ ବିଷ କହନ୍ତି। ବିଷ ଏକକୁ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱ ପୁତ୍ର ପଉତିକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ। ମୂଢ଼ତାରେ ନିଜ ମାତା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କଲେ, ମହା ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି ଓ ପୁନଃଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୁଏ। ଏହାର ଫଳରେ ପୂର୍ବଜମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକ, ତାପନ, ଅବୀଚି, କାଳସୂତ୍ର, ମହାରୌରବ ଓ ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ସେମାନେ ପାଇଁ କେବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଜୀବନ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରିଥିଲେ, ପୁନଃଜନ୍ମ ମିଳେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଲୋକ ରୌରବ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ପାପ ସମାନ କି?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ପାପ ନିଶ୍ଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହା ଅଧିକ କହିବି: ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ଭୋଗେ। ଯଦି ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ହତ୍ୟା କରିଲେ, ଏହି ପାପ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ। ନିଜ କୁଳକୁ ପତିତ କରି, ସେ ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ; ତ୍ରିବେଦୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ଅନନ୍ତ ପାପ ହୁଏ। ଯଦି ଏକ ଶୁଭ ଆଚରଣଶୀଳ, ତୀର୍ଥ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଲେ, ତାଙ୍କର ପାପର ଶେଷ ନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ କାହାରୋ ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହନ୍ତା ହୁଅନ୍ତି।