ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ଅମୃତ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ, ସେ ମାଆଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖରିତ ହେଲା । ମାଆ ଅମୃତକୁ ଡାକିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହିପରେ ସେ ଅପସରିଗଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଘାସ, କାଠ, ପଶୁ, ସରିସୃପ, ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ରହିଗଲେ । ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ବାଁଚାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହଠାତ୍ ଅମୃତକୁ ଛିନିନେଲେ । କଦ୍ରୁ ଅଦୃଶ୍ୟରେ ବିଷ ରଖିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଡାକିଲେ । ସେ ବିଷଟିକୁ, ଯାହା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅମୃତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ପୁଅମାନେ ମୁହଁରେ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ: “ତୁମର ବଂଶରେ ଏହି ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ସଦା ରହିବ ।” ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ତେବେ ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମାନବମାନେ କହିଲେ: “ମାଆ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମ ବଂଶରେ ଏହି ହେଉ ।” ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେ ନାଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ । ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ, ନାଗମାନେ ଖୁସି ହେଲେ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ନାଗମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାଗମାନେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ, ଗୁହା ଓ ଗଛ ଫାଟରେ ପଳାଇଗଲେ । କିଛି ନାଗ ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଲେ । ନାଗମାନେ ସଦା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଭକ୍ଷ୍ୟ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ । ଗରୁଡ଼ ନାଗମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କରି, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ସହ କଥା କଲେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ । ଯିଏ ଏହି ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଶୁଭ କଥା କହେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ । ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଯିଏ ଚାଣ୍ଡାଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରୁଥିଲା, ସେ କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା । ସେ ଗଲାପରେ କହିଲା: ‘ହେ ମହାର୍ଷି, ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ କଥା କହନ୍ତୁ; ଯେପରି ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି, ଏପରି କରନ୍ତୁ ।’” ତାପରେ, ମହାତେଜସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ ହସି କହିଲେ: “ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେକୁ ଦେଖି ତୁମେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହେଇଛ । ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ହବନ କରି, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସଦା ହରିଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ମରଣ କର; ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଦିନ ପାଳନ କର । ଦିନ ରାତି ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କର, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର; ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତା ଶେଷ ହେବ । ପାପ ନାଶ ପରେ ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣପଦ ଲାଭ କରିବ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରି, ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବ ।” ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲା । ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ଦେବଲୋକକୁ ଗଲା । ନିତ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ । ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରି ଚୁତିଲେ, ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ । ଏହିପରି, ଜୀବନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ୍; କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ, ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସଦା ଭଲ କରିବା ଚାହିଁଦି । କଶ୍ୟପଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସେ ଦ୍ୱିଜ ଶିଷ୍ଟ ହେଲା, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ତପସ୍ୟା କରି ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲା । ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିନ୍ଦିତ; ଯଦି ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ କରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ । ତେବେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ: “ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ କ'ଣ?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଭୁଖା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କରେନି, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ । ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ । ସେଠାରୁ ଫେରି, ସେ କୀଟ, ନିମ୍ନଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ରୋଗୀ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଭୁଖା ହୁଏ । ଏହିପରି, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁଖାରେ ଘରକୁ ଆସେ, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯିଏ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ‘ଦେବିନି’ କହେ, ସେ ଶତଜନ୍ମ ପଶୁ ହୋଇ ଚାଣ୍ଡାଳ ହୁଏ । ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ପିତାମାତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରେ, ସେ ରୌରବ ନରକରେ ବାସ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ । ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଅପଙ୍ଗ ହୁଏ, ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖୀ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ତିନି ଜନ୍ମ ଏପରି ଭୋଗି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହୁଏ । ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି, ତାଡ଼, ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରେ, ସେ ଏକ କଳ୍ପ ଧରି ଭୟଙ୍କର ତାପନୀ ଓ ରୌରବ ନରକରେ ରହିବ । ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଦୁଷ୍ଟ, କ୍ରୂର କୁକୁର ହେବେ, ନିମ୍ନଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଜଠରବ୍ୟାଥାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବେ । ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଦ ଉଠାଇ ଆଘାତ କରେ, ସେ ପାଦରେ କୁଷ୍ଠରୋଗ, ଅପଙ୍ଗତା କିମ୍ବା ଲଙ୍ଗଡ଼ା ହେବେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସଦା କମ୍ପିତ ହେବ । ମା, ବାପା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ନାତକ କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀ ଯେହେଉଁ ହେଉନ୍ତି । ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ଗୁରୁମଣ୍ଡଳକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରହି, ପରେ କୀଟ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ । ଯିଏ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆଠ ପ୍ରକାର କୁଷ୍ଠରୋଗ ହୋଇଥାଏ: ଚରମ, ଦଦ୍ରୁ, ଛାଲା, ଶଙ୍ଖ, ତିଲ, କୃଷ୍ଣ କୁଷ୍ଠ, ଶ୍ୱେତ କୁଷ୍ଠ ଓ ଯୁବକୁଷ୍ଠ । ତାପରେ ଔଷଧ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଦୂରେଇଯାଏ, ଜଳରେ ରେଖା ଦେଖାଯାଏ ଯେପରି, ସେପରି ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ହୁଏ ।