ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟଲୋକରୁ ଉପରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ନଗର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ବିଶେଷ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଲରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ଅଛି, ଯାହା ଅଗ୍ନିମୟ ପ୍ରାଚୀରରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ କେହି ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନଥିଲେ। ଏହି ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ବୀର କାହାକୁ ଦେଖିଲେ ସେଉଁଥିରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଗରୁଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ଉଠାଇ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ବେପରୁଆ ଗତିରେ ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କର ଡେଉଳ ହଳେ ଗଭୀର ବାତାସ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଆସିଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ନିହିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଗରୁଡ଼ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ନିଜ ଚଞ୍ଚୁରେ ନିଆଁକୁ ଜଳ ଛିଟି ନିମ୍ନ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଧୂଳିରେ ଭରିଯିବାରୁ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଗରୁଡ଼ ସେଠାରେ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି ଅମୃତକୁ ହସ୍ତଗତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ତୁମେ କିଏ? ପକ୍ଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅମୃତକୁ ଚୋରି କରୁଛ?” ଏହି କାମରେ ଦେବତାମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତୁମେ କିପରି ଜୀବନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।” ଗରୁଡ଼ ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଅମୃତ ନେଉଛି, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖା।” ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରିକି ବର୍ଷା ମେଘ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ବର୍ଷା କରେ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରସମ ନଖରେ ଏୟାରାବତକୁ ବେଧ କଲେ, ମାତଳି, ରଥ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଦେବସେନା ନାୟକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହାରେ ମାତଳି ଏବଂ ଏୟାରାବତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଡେଉଳର ବାତାସରେ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ। ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଆଘାତରେ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ କିଛି ହେଲେ ନାହିଁ। ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ବିଫଳ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ ବେଗରେ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ, ଏବେ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ନିହିତରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ଏବେ ଅମୃତକୁ ନାଗମାତାଙ୍କୁ ଦେବ, ତେବେ ସମସ୍ତ ନାଗ ଅମର ହେଇଯିବେ। ତୁମ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଭଙ୍ଗ ହେବ ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ; ତେଣୁ ମୋ ସହମତିରେ ମୁଁ ଏହି ଅମୃତ ନେଉଛି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ— “ମୋ ମାତା ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଏହା ଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ଅମୃତ ଶେଷରେ ତୁମେ ନେଇଯିବା।” ଏପରି କହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ— “ଅମୃତ ଆଣିଛି, ଏହା ଦିଅ।” ପୁଅ ସହିତ ଅମୃତ ଦେଖି ମାତା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେ ଅମୃତ ଚାଲାଇ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଘାସ, କାଠ, ପଶୁ, ସର୍ପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚକିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ମୁକ୍ତ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଏକି ଅମୃତକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। କଦ୍ରୁ ଚୁପଚାପ ଏଠିରେ ବିଷ ରଖିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଅନନ୍ଦରେ ବିଷକୁ ଅମୃତ ଭାବରେ ପୁଅମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ଏହି ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ମୁହଁରେ ରହିବ, ଏହା ତୁମ ବଂଶରେ ସ୍ଥାୟୀ ହେଉ।” ସମସ୍ତ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ କହିଲେ— “ମା, ତୁମ ଦୟାରେ ଏହା ଆମ ବଂଶରେ ହେଉ।” ନାଗମାନେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଋଷିମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ନାଗମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଗରୁଡ଼ ବଳପୂର୍ବକ ନାଗମାନେକୁ ଖାଇଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେ ଭୟରେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ, ଗୁହା, ଗଛ ତଳ ଓ ଖୋଲରେ ପଳାଇଗଲେ। କିଛି ସର୍ପ ଗୁପ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଲେ, କାରଣ ସର୍ପମାନେ ସଦା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଭୋଜନ ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛନ୍ତି। ଗରୁଡ଼ ନାଗମାନେକୁ ଖାଇ ତାଙ୍କ ମାତାପିତାଙ୍କ ସହ କଥା କଲେ, ଦେବମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶୁଭ କଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— ଏହା ପରେ, ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଯିଏ ଚଣ୍ଡାଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି ଦୁଃଖରେ ଏକ ଋଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ— “ମହାମୁନି, ଆମ ପାଇଁ ଉପକୃତିକର ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।” ତାପରେ ଉଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ୱୀ କଶ୍ୟପ ହସି କହିଲେ— “ମ୍ଲେଛମାନେକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପାଇଛ। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଦିକ୍ଷା ନିୟମ ଅନୁସରଣ କର, ହରିଙ୍କ ପାଦ ସ୍ମରଣ କର, ହରିବାସର ଉପବାସ କର। ଦିନ ରାତି ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର; ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କର, ତେବେ ତୁମର ମଳ ଶେଷ ହେବ। ପାପ ନାଶ ହେଲେ ତୁମେ ଫେରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବ; ଉତ୍ତମ ଦିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବ।” ଋଷିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେ ଦ୍ୱିଜ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କଲେ, ନିଜେ ନିଜେ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରି ପୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ। ତାପରେ ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ଦେବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଥିଲେ ମଣିଷର ପାପ ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଏ।