ମା’ ଭିନତା ଦୁଃଖଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ପୁଅ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ କଦ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପଣ କରିଥିଲି। ଯଦି ହରିଙ୍କ ଅଶ୍ୱ କଳା ହୋଇଯିବ, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେବି—ଏହା ମୁଁ ସ୍ୱପଥେ କହିଥିଲି। କିନ୍ତୁ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ତାନମାନେ ଚତୁରତାରେ ହରିଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ କୃତ୍ରିମ ଭାବେ କଳା କରିଦେଲେ, ଫଳରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେଇପଡ଼ିଲି। ଏହି ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ମୋତେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଦେବି, ସେଇବେଳେ ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେବି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ମା, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଜଳ୍ଦି ପଚାର; ମୁଁ ଏହାର ସମାଧାନ କରିଦେବି। ମୁଁ ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଖାଇ, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି।” ଏପରେ ଦୁଃଖିତ ଭିନତା କଦ୍ରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ତୁମେ କ’ଣ ଚାହାଁଉଛ?” କଦ୍ରୁ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଅମୃତ ଦିଅ।” ଏହା ଶୁଣି ଭିନତା ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁଅ, ସେ ଦୁଷ୍ଟି ଅମୃତ ଚାହିଁଛି, ଏବେ ତୁମେ କ’ଣ କରିବ?” ଗରୁଡ଼ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ମା, ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି, ଆପଣ ମୋପରେ ଅଭିମୁଖ କରନ୍ତୁନି।” ଏପରେ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ତିଅରେ ଯାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ମୋ ମା’ ପାଇଁ ଅମୃତ ଆଣିବି।” ପିତା କହିଲେ, “ସତ୍ୟଲୋକ ଉପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ତିଆରି ଏକ ନଗର ଅଛି। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏକ ଦୁର୍ଗମ ସଭାଗୃହ ଅଛି, ଯାହା ଆଗ୍ନିକ ଦୁର୍ଗରେ ରକ୍ଷିତ। ଏହାକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ—ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ଦେଖେ, ସେ ବୁଡ଼ିଆଁ ହୋଇ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।” ଏପରେ ଗରୁଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ଉଠାଇ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପଙ୍ଖାର ବାତାସରେ ବହୁ ଧୂଳି ଉଡ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ କେହି ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାକୁ ପହଁଚି, ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳ ଦେଇ ନିର୍ବାପିତ କଲେ। ଧୂଳିରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି, ଅମୃତ ଛିନିନେଲେ। ଜେତେବେଳେ ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ବହନ କରୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ପକ୍ଷୀର ଆକାର ଧରି ଏମିତି ଜୋରକରି ଅମୃତ ନେଉଛ?” ବୋଲି ପଚାରିଲେ। “ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରି, କିପରି ତୁମେ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କରିବୁ? ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଅଗ୍ନିସମ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।” ହରିଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଅମୃତ ନେଉଛି, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖା।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ବର୍ଷା କରେ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ବଜ୍ରସମ ନଖରେ ଏୟାରାବତକୁ ବିଦ୍ରାବିତ କଲେ, ମାତଲି, ରଥ, ଚକ୍ର ଓ ଦେବସେନାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ମାତଲି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ହାତୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଦେବସେନା ତାଙ୍କ ପଙ୍ଖାର ବାତାସରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ତା’ପରେ କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ କମ୍ପିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅସଫଳ ଦେଖି, ହରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ ବେଗରେ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅମୃତ ନାଗମାତାକୁ ଦେଉଛ, ତେବେ ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଅମର ହେଇଯିବେ। ତୁମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ; ତେଣୁ ମୋ ଅନୁମତିରେ ମୁଁ ଏହା ନେଇଯିବି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ମୋ ମା’ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ଏହି ଅମୃତ ଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ଅମୃତ ତୁମେ ନେଇଯିବ।” ଏପରେ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ମା’ଙ୍କୁ ଖୁସିରେ କହିଲେ, “ମା, ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିଛି, ଏହା ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।” ପୁଅଙ୍କୁ ଅମୃତ ସହିତ ଦେଖି ଭିନତାର ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ମୁକୁଳିତ ହେଲା; ସେ ଅମୃତ ଡାକି ଦେଲେ ଓ ପଛେ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ତୃଣ, କାଠ, ପଶୁ, ସର୍ପ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ଗରୁଡ଼ ନିଜ ମା’କୁ ମୁକ୍ତ କରି ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହଠାତ୍ ଅମୃତକୁ ଛିନିନେଲେ। କଦ୍ରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ସେଠାରେ ବିଷ ରଖିଦେଲେ; ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତିନି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଖୁସିରେ ସେ ଅମୃତ ସଦୃଶ ବିଷ ପୁଅମାନଙ୍କର ମୁଁହ ଭିତରେ ଦେଲେ; ମା’ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଲୀନେଜରେ ଏହି ବିଷ ରହିବ।” ସର୍ପମାନେ ଖୁସିରେ କହିଲେ, “ମା, ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ଆମ ଲୀନେଜରେ ରହୁ।” ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଋଷିମାନେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ; ସର୍ପମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନେ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ, ଗୁହା, ଗଛର ଫାଟରେ ପଳାଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେଉଁ ସର୍ପମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସର୍ପମାନେ ସଦା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।