ମାତୃ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କରି, ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ବଡ଼ ବର ପାଇଁ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବ। ଏହିପରେ, ଗରୁଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଭିନତା କହିଲେ, “ଆଜି ତୁମେ ଖାଇଛ, ଏବଂ ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛ। କିଏ ତୁମେ ଏତେ ଦେରି କଲ? ମୁଁ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲି, ତୁମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି।” ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ହସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଭିନତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ: “ତୁମେ ଏପରି କଠିନ କାମ କିପରି କଲ, ଏଠାରେ ତୁମେ ତ ଏଉଁ ଛୁଆଁ!” “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ପରିବାର ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମିତ୍ର ହେଇଛ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଠାରୁ ବର ପାଇଛ, ଏହା ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ। ତୁମ ଶୌର୍ୟରେ, ମୋ ଶିଶୁ, ଦୁଇ ପରିବାର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛ।” ଏପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ମାଆ, ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? କେବଳ କହନ୍ତୁ।” “ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।” ଏହା ଶୁଣି, ଭିନତା ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଏକ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଅଛି, ଶିଶୁ; ଦୟାକରି ଏହାର ଉପାୟ କର। ମୋ ସହପତ୍ନୀ, ମୋ ଭଉଣୀ, ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେଇଗଲି। ଏହାରୁ କିଏ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରିବ? ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ବିଷ ଦେଇ କଳା କରିଦେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସେ କହିଲେ: ‘ଏହି ଘୋଡ଼ା କଳା ହେବ।’ ତେବେ ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି: ‘ଏହି ଘୋଡ଼ା ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗର।’” “ମାଆ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ଭୁଲ ଥିଲା; ସେ ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ତେବେ ମୁଁ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ, ନାଗମାତାଙ୍କୁ, ଶପଥ କରି କହିଥିଲି: ‘ଯଦି ହରିଙ୍କ ଏହି ଘୋଡ଼ା କଳା ହେବ, ତେବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ ହେବି।’” “ତାପରେ, ହରିଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଟିକୁ ତାଙ୍କର ଚଳକ ପୁଅମାନେ ମିଥ୍ୟା ଉପାୟରେ କଳା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେଇଗଲି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଧନ ଦେଇପାରିବି, ସେତେବେଳେ, ଓ ପରିବାରର ଆନନ୍ଦ, ମୁଁ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ମାଆ, ମୁଁ ଏହାର ଉପାୟ କରିଦେବି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ସେଇ ସର୍ପମାନେ ଖାଇଦେବି, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି।” ଏହାପରେ, ଦୁଃଖିତ ଭିନତା କଦ୍ରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “କହ, ମୋକୁ କ’ଣ ଚାହିଁଛ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି?” କଦ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର, କହିଲେ, “ଏହି ଅମୃତ ଦେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭିନତା ଆଶାହୀନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦୀରେଦୀରେ ଆସି, ଦୁଃଖିତ ମାଆ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦୁଷ୍ଟା ଅମୃତ ଚାହିଁଛ, ଶିଶୁ; ଏବେ କ’ଣ କରିବ?” ଏହା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ, କହିଲେ, “ମାଆ, ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି; ମୋ ଉପରୁ ଆଶା ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତୁ।” ଏହିପରେ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ମୋ ମାଆ ପାଇଁ ଅମୃତ ଆଣିବି, ଓ ପାପହୀନ।” ଏହା ଶୁଣି, ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟଲୋକ ଉପରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଏକ ନଗର ଅଛି। ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ସଭା ଅଛି, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରାଚୀରରେ ଘିରିଥିବାରୁ ଦେବ-ଦାନବ କାହାରି ପାଇଁ ଅଗ୍ରହ୍ୟ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ସେ ନାୟକ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବେ।” ଏପରେ, ଗରୁଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ତୁଳି, ଆକାଶକୁ ଛେଦି, ଚିନ୍ତା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ପଖାର ପବନରେ ବହୁ ଧୁଳି ଉଡ଼ିଗଲା; ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେନି। ସେଠାକୁ ପହଁଚି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡିରୁ ନିଆଁକୁ ଜଳରେ ନିବାଇଦେଲେ; ଧୁଳିରେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେନି। ଗରୁଡ଼ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ପ୍ରହାର କରି, ଅମୃତ ଛିଣିନେଲେ। ଓଠାରେ ଅମୃତ ନେଇ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଲେ। ଏଏରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “କିଏ ତୁମେ, ପକ୍ଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜୋରକରେ ଅମୃତ ନେଉଛ?” “ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରି, କିପରି ତୁମେ ଜୀବନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ? ମୁଁ ଅଗ୍ନି ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ, ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।” ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ଅମୃତ ନେଉଛି; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖା।“ ଏହିପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପ୍ରହାର କଲେ, ଯେପରି ବର୍ଷାମେଘ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ବର୍ଷାରେ ଭିଜାଏ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ବଜ୍ରସମ ପଞ୍ଜରେ ଏଏରାବତକୁ ଆଘାତ କଲେ; ମାତଳି, ରଥ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଅଗ୍ରଗାମୀ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ିଲେ। ତେବେ ମାତଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ହାତୀ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖାର ପବନରେ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତେବେ, କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ମାରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ମଧ୍ୟ ମହାପକ୍ଷୀ ଅଚଳ ରହିଲେ। ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ଫଳ ହେବା ଦେଖି, ହରି ଭୟଭିତ ହେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ ବେଗରେ ଭୂମିକୁ ଅବତରିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “ଯଦି ଏବେ ତୁମେ ନାଗମାନଙ୍କର ମାଆକୁ ଅମୃତ ଦେଉଛ, ତେବେ ସମସ୍ତ ସର୍ପ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅମର ହେଉଛ। ତୁମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବ, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନ ଅଫଳ ହେବ; ତେଣୁ, ଓ ପାପହୀନ, ମୁଁ ତୁମ ସହମତିରେ ଏହା ନେଇଯିବି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ମୋ ମାଆ ଦୁଃଖରେ ଏହା ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ହରି ଏହି ଅମୃତ ନେଇଯିବେ।” ଏପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ: “ଅମୃତ ଆଣିଛି, ଏହା ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।