ସେ ସମୟରେ ସବୁପ୍ରଜ୍ଞ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଚଳ-ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— “ଆପଣ କିଏ? ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁଠି ଉପକାର କରିପାରିବି?” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ— “ମୁଁ ନାରାୟଣ, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି। ଦେଖ, ମୋର ସ୍ୱରୂପ ତୁମକୁ ଦେଖାଉଛି, ଯାହା ଦେଖି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଉ।” ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଦେଖିଲେ— ଅଧିରାତ୍ର ମେଘପରି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିଟି ହସ୍ତରେ ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ ଏହି ମହିମାମୟ ଦେବତାଙ୍କୁ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଶିର ନମାଇ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ଆପଣ ପାଇଁ କ’ଣ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି?” ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତେଜସ୍ୱୀ ହରି କହିଲେ— “ହେ ବୀର, ତୁମେ ସଦା ସମୟରେ ମୋର ବାହନ ଓ ବନ୍ଧୁ ହେଉ।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ— “ହେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ନାଥ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳଦାୟକ; ଏହି ଦିନ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ।” ତାପରେ ତିନି ଅନୁମତି ମାଗି କହିଲେ— “ମୋତେ ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ତାପରେ ମୁଁ ଆସିବି।” ବିଷ୍ଣୁ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ— “ଅଜର ଓ ଅମର ହେଉ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ମୋତେ ସମାନ ହେବ। ସମସ୍ତଠାରେ ମୁକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କର। ତୁମ ମନର ଆଶା ସତ୍ୱରେ ପୂରଣ ହେବ; ଅସୁବିଧା ବିନା ଯାହା ଚାହିଁବ ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ। ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବ; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହି, ହରି ତାହାଁଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ପିତା ଏହି ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ— “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ତୁମ ମାତା ଧନ୍ୟ, ଏହି ମାଟି ଓ ଗୋତ୍ର ଧନ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଏପରି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେହି ପରିବାର ଦଶ ଲକ୍ଷ ବଂଶଜ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ପୂଜା କରେ, ଧ୍ୟାନ କରେ, ଗୀତ ଗାଏ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ତାହା ସଦା ହରି ଦିନେ ଉପବାସ କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଭୋଗ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ— ଏହିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯାହାଙ୍କ ମନରେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦ ବସିଥାନ୍ତି, ସେ ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ପୁଣ୍ୟରେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କର ସେବା ପାଏ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେବକ ହେବାର ଅବସର ମିଳେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ସଦୃଶ ହୁଏ, ସେ ଲୋକରେ ଧନ୍ୟ, ସନାତନ, ଦେବମାନ୍ୟ, ଲୋକନାଥ, ଅବିନାଶୀ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ହୁଏ। ଅନେକ ତପ, ପୁଣ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଏବେ ତୁମ ମାତାକୁ ତାଙ୍କ ସଉତୁନୀ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର। ତାପରେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଯିବ, ମାତାଙ୍କ ଆବଦନ ପୂରଣ କରି, ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବଡ଼ ବର ଗ୍ରହଣ କରି।” ତାପରେ ଗରୁଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ମାତା ଭିନତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ବିନତା କହିଲେ— “ପୁତ୍ର, ଆଜି ତୁମେ ଭୋଜନ କରିଛ, ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛ। କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଦେରି ହେଲା? ମୁଁ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲି।” ମାତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ହସିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ବିନତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ— “ପୁତ୍ର, ଏପରି କଷ୍ଟକର କାମ ଏତେ ଛୋଟ ବୟସରେ କିପରି ସାଧନ କଲୁ?” ତାପରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କୁଳ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ହେଇଛ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ବର ପାଇଛ; ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ। ପୁତ୍ର, ତୁମ ଶୌର୍ୟରେ ଦୁଇଟି ଗୋତ୍ର ଉଦ୍ଧାର ହେଲା।” ସୁପର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ— “ମା, ମୁଁ କ’ଣ କରି ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? କେବଳ ଆଦେଶ ଦିଅ।” ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ତାପରେ ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିନତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ— “ପୁତ୍ର, ମୋର ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଅଛି, ଦୟାକରି ଏହା ଦୂର କର। ମୋ ସଉତୁନୀ, ମୋ ଭଉଣୀ, ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଥିଲା। ସେଥିରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେଇଗଲି; ଏହି ଦୁଃଖରୁ କିଏ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରିବ? ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ବିଷ ଲଗାଇ କଳା କରିଦେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସେ କହିଲେ— ‘ଏହି ଘୋଡ଼ା କଳା ହେବ।’ ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି— ‘ଏହି ଘୋଡ଼ା ସଦା ଧଳା ଓ କଳା ରଙ୍ଗର।’ ମୋର ଉତ୍ତର ଭୁଲ ଥିଲା; ସେ ତାଖଣା ଏକ ଶପଥ ନେଲେ। ମୁଁ କଦ୍ରୁ, ସର୍ପମାତାଙ୍କୁ ଶପଥ ଦେଇ କହିଲି— ‘ଯଦି ଏହି ଘୋଡ଼ା କଳା ହେବ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଦାସୀ ହେବି।’ ତାପରେ ସେମାନେ ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ାକୁ କଳା କରିଦେଲେ, ମୁଁ ତାଖଣା ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେଲି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ଦେଇପାରିବି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦାସ୍ୟତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ— “ମା, ତୁରନ୍ତ ପଚାର, ମୁଁ ଉପାୟ କରିଦେବି। ମୁଁ ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଖାଇବି, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବି।” ତେବେ ଦୁଃଖିତ ବିନତା କଦ୍ରୁଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ କ’ଣ ଚାହିଁଛ, କହ?” କଦ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର, କହିଲେ— “ଅମୃତ ଦିଅ।” ଏହି ଶୁଣି, ବିନତା ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ। ତାପରେ ଦୁଃଖରେ ବିନତା ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ— “ପୁତ୍ର, ସେ ଦୁଷ୍ଟୀ ଅମୃତ ଚାହିଁଛି; ଏବେ କ’ଣ କରିବୁ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ— “ମା, ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିଦେବି; ମୋପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନି।” ଏପରି କହି, ଶୀଘ୍ର ତିନି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ— “ପିତା, ମୋର ମାତା ପାଇଁ ଏବେ ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିବି।