ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ: “ମୋର ବାହୁ ଉପରେ ଚଢ଼, ଆମେ ଏହି ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଭୋଜନ କରିବା।” ତେବେ ଗରୁଡ଼ା ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ: “ସାଗର ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଧରିପାରିବେନି; ଏପରେ, ମହାପୁରୁଷ, ଆପଣ କିପରି ମୋତେ ବହନ କରିପାରିବେ?” ଗରୁଡ଼ା ଆଉ କହିଲେ: “ନାରାୟଣ ଛଡ଼ା, ତିନି ଜଗତରେ କିଏ ମୋତେ ବହନ କରିପାରିବ? କିଏ ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିବ?” ହରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଏବେ ତୁମେ ନିଜ କାମ କର। କାମ ସାରିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜଣିପାରିବ।” ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ା ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, “ଏହିପରି ହେଉ,” କହି ସଶକ୍ତ ବାହୁ ଉପରେ ଅବତରିଲେ। ତାଙ୍କ ଅବତରଣରେ ମହାପକ୍ଷୀର ବାହୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଲାନି; ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବୃକ୍ଷ ଶାଖାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଶାଖା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ଚଳନ ଓ ଅଚଳ ଅଟବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଗଲା, ସାଗରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ଏହିପରି ଘଟିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ା ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଖାଇ ଦେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଭୋକ ଶାନ୍ତ ହେଲାନି। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଗୋବିନ୍ଦ ଗରୁଡ଼ାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୋର ବାହୁର ମାଂସ ଖାଇ, ତୁମେ ତୃପ୍ତ ହେଉ।” ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ବାହୁରୁ ଅନେକ ମାଂସ ଖାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ବାହୁରେ କୌଣସି ଆଘାତ ହେଲାନି। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ଗରୁଡ଼ା ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଆପଣ କିଏ? ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଏଁ ସେବା କରିପାରିବି?” ନାରାୟଣ ଉତ୍ତର କଲେ: “ମୋତେ ନାରାୟଣ ବୋଲି ଜଣିବା; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠି ଆସିଛି।” ଏହିପରି କହି, ତାଙ୍କ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ, ଗରୁଡ଼ାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ। ହରି ଚାପା ମେଘ ଭଳି କଳା ଦେହ, ପୀତବସନ, ଚାରି ହାତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ା ହରିଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, “ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଏଁ ପ୍ରିୟ କାମ କରିପାରିବି?” କହିଲେ। ହରି, ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୋର ଯାନ ହେଉ, ହେ ଶୂର, ସଦା ସମୟରେ ମୋର ମିତ୍ର ହେଉ।” ଗରୁଡ଼ା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହିଲେ: “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ; ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳଦାୟୀ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।” ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିବି।” ବିଷ୍ଣୁ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, “ତୁମେ ଅଜର ଓ ଅମର ହେଉ,” କହିଲେ। “ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମେ ଅପରାଜିତ ହେବେ; ତୁମେ ମୋ ଶକ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମାନ ହେବେ। ସମସ୍ତଠାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବେ, ସମସ୍ତ କାମରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିବ। ତୁମ ମନର ଚିନ୍ତା ଶୀଘ୍ର ସାକାର ହେବ, ଯେଉଁ କାମ ଚାହିବ, ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେ ତୁମେ ପାଇବ। ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ମାତୃକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହି, ହରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ (ଗରୁଡ଼ା) ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ପିତା ଏହା ଶୁଣି ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, କହିଲେ: “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ; ତୁମ ଶୁଭ ମାତୃ ଧନ୍ୟ; ତୁମେ ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ସେ ଧନ୍ୟ। ଯେଉଁ ବଂଶରେ ଏପରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେ ବଂଶ କୋଟିକୋଟି ଉନ୍ନତି ହେଇ ବିଷ୍ଣୁ ସଂଯୋଗକୁ ପାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ପୂଜା କରେ, ଧ୍ୟାନ କରେ, ତାଙ୍କ ଗୀତ ଗାଏ, ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠେ— ଯେଉଁ ଲୋକ ହରିବାର ଦିନ ଉପବାସ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୟା ମିଳେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଇ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେଉଁ ଲୋକର ମନରେ ଗୋବିନ୍ଦ ସଦା ବସିଥାଏ, ସେ ମହାପୁରୁଷର ସେବା ପାଇଁ ଏକାଧିକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦାସ୍ୟ ସ୍ଥିତିକୁ ପାଏ। ଏହି ଜଗତରେ ସେ ଲୋକ ଧନ୍ୟ, ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ସଦୃଶ ହେବାକୁ ପାଏ; ସେ ଚିରଯୁବନ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଜଗତର ନାୟକ, ଅବିନାଶୀ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନେକ ତପ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରେ, ତଥାପି ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନେ ପାଇପାରନ୍ତିନି; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପାଇଛ। ଏବେ ତୁମ ମାତୃକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ତୁମ ଉପସ୍ଥିତ ମାଝିର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କର। ତୁମେ ମାତୃର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିଆ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ପରେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯିବ। ଗରୁଡ଼ା ଆନନ୍ଦରେ ମାତୃଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ, ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାଇଲେ; ବିନତା କହିଲେ: “ଆଜି ତୁମେ ଭୋଜନ କରିଛ, ମୋ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ପିତାକୁ ଦେଖିଛ।” “କିଏଁ ବିଳମ୍ବ ହେଲା? ମୁଁ ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଥିଲି।” ମାତୃଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ା ହସିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଲେ; ମାତୃ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ: “ତୁମେ ଏଯିଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏପରି କଠିନ କାମ କିପରି ସାରିପାରିଲା?” “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋ ବଂଶ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଖା ହେଲା; ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଛି, ମୁଁ ତୁମେ ଦେଖି ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ।” “ତୁମ ଶୂରତାରେ, ମୋ ପୁତ୍ର, ଦୁଇ ବଂଶ ଉନ୍ନତି ହେଲା।” ସୁପର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: “ମା, ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ଖୁସି କରିପାରିବି? କେବଳ କହନ୍ତୁ।” “ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।” ଏହା ଶୁଣି, ବିନତା ଗରୁଡ଼ାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୋର ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଅଛି, ପୁତ୍ର; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଦୂର କର। ମୋ ସହପତ୍ନୀ, ମୋ ସହୋଦରୀ, ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେଇଗଲି; ଏହାରୁ କିଏ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ? ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ ବିଷରେ କଳା କରିଦେଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ସେ କହିଲେ: ‘ଏହି ଅଶ୍ୱ କଳା ହେବ।’ ତେବେ ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି: ‘ଏହି ଅଶ୍ୱ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ଅଛି।