ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଏପରି ଥିଲା ଯେ, ମାନ୍ଦାରା ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭାର ସହିପାରିବେନି। ବାୟୁର ଗତିରେ, ଗରୁଡ଼ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଗରୁଡ଼ ଏକ ବଡ଼ ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ଏକ ଶାଖାରେ ଅବତରିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଅବତରିବା ସମୟରେ ଏହି ଶାଖା ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ଶାଖା ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଗରୁଡ଼ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମରିଯିବା ପାପକୁ ଭୟ କରି, ତୁରନ୍ତ ଶାଖାକୁ ଆକାଶରେ ଧରି ରଖିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମାନବ ରୂପରେ ଆସି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପକ୍ଷୀର ନାଥ, ଆପଣ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରେ ଆପଣ ଆକାଶରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି?" ଏହାପରେ, ଦ୍ୱିଜ ଗରୁଡ଼ ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼, ମୋ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ପକ୍ଷୀ ରୂପରେ ଅଛି, ବିନତା ଗର୍ଭରୁ କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର।" "ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ଖାଇବା ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଜୀବ—ହାତୀ ଓ କଚ୍ଛପ—କୁ ଧରିଛି। ଏ ଭାର ଧରିବାରେ ପୃଥିବୀ, ଗଛ, ପର୍ବତ କିଛି ମଧ୍ୟ ସକ୍ଷମ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ବଡ଼ ଜାମ୍ବୁ ଗଛ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହି ଶାଖା ଉପରେ ଅବତରିଲି, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଖାଇବାକୁ। ଶାଖା ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଲା, ମୁଁ ଏହି ଶାଖାକୁ ଧରି ଆକାଶରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି, କ୍ଷତି ହେବାର ଭୟରେ।" "ଏଠାରେ, ଭୟ ଓ ନିରାଶା ମୋ ମନରେ ଆସିଗଲା। ମୁଁ କଣ କରିବି? କିପରି ଯିବି? କିଏ ମୋ ଗତିକୁ ସହିପାରିବ?" ଏପରି କହିବା ପରେ, ହରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଭୁଜା ଉପରେ ବସ, ଏହି ହାତୀ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଖାଉ।" ଗରୁଡ଼ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ସାଗର ଓ ବଡ଼ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଭାର ସହିପାରିବେନି। ତେଣୁ, ମହାପୁରୁଷ, ଆପଣ କିପରି ମୋ ଭାର ସହିପାରିବେ?" "ନାରାୟଣ ଛଡ଼ା କିଏ ମୋ ଭାର ସହିପାରିବ? ଏତି ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ମୋ ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିବ?" ହରି କହିଲେ, "ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ନିଜ କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ଆପଣ ନିଜ କାମ କରନ୍ତୁ। କାମ ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ ଆପଣ ମୋତେ ଜାଣିପାରିବେ।" ଗରୁଡ଼ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, "ଯଥାସ୍ଥିତ," କହି ଭୁଜା ଉପରେ ଅବତରିଲେ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଭୁଜା ଉପରେ ଗରୁଡ଼ ବସିଲେ, ତଥାପି ଭୁଜା କମ୍ପିଲା ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଗରୁଡ଼ ଶାଖାକୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଶାଖା ପଡ଼ିବା ମାତ୍ରେ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ତାହାର ଚଳିତ ଅଚଳ ଅରଣ୍ୟ, ସାଗର ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଇଗଲା। ପରେ, ଗରୁଡ଼ ହାତୀ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଖାଇଦେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଗୋବିନ୍ଦ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଭୁଜାର ମାଂସ ଖାଇ, ତପରେ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ।" ଗରୁଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଭୁଜାର ଅନେକ ମାଂସ ଖାଇଲେ, ତଥାପି ଭୁଜାରେ କୌଣସି ଆଘାତ ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆପଣ କିଏ? ଏବେ ମୁଁ କେଉଁ ଉପକାର କରିପାରିବି?" ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ମୋତେ ନାରାୟଣ ଭାବେ ଜାଣ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।" ଏହାପରେ ତାଙ୍କର ଏକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ—ପୀତବସ୍ତ୍ର, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ଚାରି ଭୁଜା, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ। ଗରୁଡ଼ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖି ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, "ଓ ପରମପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରିୟ କାମ କରିପାରିବି?" ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ହରି କହିଲେ, "ମୋ ଭାଗ୍ୟବାନ ପକ୍ଷୀ, ସମୟ ସମୟରେ ମୋ ଯାନ ଓ ବନ୍ଧୁ ହେବା।" ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ନାଥ; ମୋ ଜନ୍ମ ଫଳପ୍ରଦ, ଓ ସ୍ୱାମୀ, ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" ଏହି କଥା କହି, "ମୁଁ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ପରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବି," ବିନତି କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ଅଜର ଓ ଅମର ହେବ।" "ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ଅପରାଜିତ ହେବେ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ମୋ ଶକ୍ତି ସମାନ ହେବ। ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ସୁଖୀ ହେବ।" "ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ପାଇପାରିବ; କୌଣସି ଦୁଃଖ ଛଡ଼ା, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।" "ତୁମେ ତୁମ ମାତାକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ; ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା କହି, ହରି ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ (ଗରୁଡ଼) ତାଙ୍କ ପିତା ପାଖକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଋଷି ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ପୁତ୍ରକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଓ ପକ୍ଷୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ ମାତା ଧନ୍ୟ; ଧନ୍ୟ ତୁମେ ଯେଉଁ ଫଳଦାୟି ଭୂମି ଓ ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମିଛ।" "ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଏପରି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥାଏ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଏହି ପରିବାର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମୀ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଥାଏ।" "ଯିଏ ଦିନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଧ୍ୟାନ କରେ, ତାଙ୍କର ଗୀତ ଗାଏ, ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଷ୍ଟୋତ୍ର ସାଧାରଣ କରେ—" "ଏବଂ ଯିଏ ସଦା ତାଙ୍କର କୃପା ଉପଭୋଗ କରେ, ହରିବାର ଦିନ ଉପବାସ କରେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଯିଏ ମନରେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦ ଥାଏ, ସେ ଏକା ଅନେକ ପୁଣ୍ୟରେ ପରମପୁରୁଷର ସେବା ପାଇଥାଏ।" "କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଲା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ।" "ଏହି ଜଗତରେ ସେଇ ମନୁଷ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦୃଶ ହୋଇଥାଏ; ଚିରଯୁବକ, ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା, ଜଗତର ନାଥ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ।" "ପରମପୁରୁଷ ଯିଏ ଅନେକ ତପ, ପୁଣ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେନି।" "ତୁମେ ତୁମ ମାତାକୁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତେପମାଦ୍ୟାର କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର।