ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି — ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପାପୀ ଚାଣ୍ଡାଳମାନେ ଠାରୁ ଦୂର ହେଇଲେ ପରେ, ସେ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଇଥାଏ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥାଏ, ତେବେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପହଁଚି ପାରିଥାଏ। ଯଦି ଏକ ପାପୀ ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ ଓ ପୁନି ପାପରେ ମନ ଲଗାଏ, ସେ ଏକ ପାଥର ଉପରେ ବସି ଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଏ। ଯଦି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଅନେକ ଅପବିତ୍ରତା ଜମା କରିଥାଏ, ତାହାପରେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ତାହାର ଦୋଷକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଜଣେ କହିଲେ: "ଯଦି ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋତେ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ସଜନମାନେ ଠାରୁ ଦୂର କରି ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଦେବି, ନାହିଁ ତେବେ ମୋର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଠାରୁ ଦୂର ହେବି; ମୋର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଅଛି।" ଏହାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପର ଭୟରୁ, ସେ ଗରୁଡକୁ କହିଲେ: "ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ, ବାହାର କର।" ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମକୁ ଜଣା ଜଣେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଶାମାନେକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ଜାତିର ଲୋକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ — କେହି ଚୁଲ୍ ନାହିଁ, କେହି ଦାଢ଼ି ନାହିଁ, ଯବନମାନେ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, କେହି କମ୍ ଦାଢ଼ି ଥିବା। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାରେ ନାଙ୍ଗା ପାପୀ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଏବଂ ଜୀବ ହତ୍ୟାରେ ରତ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଗୋ ଖାଇବାରେ ଆସକ୍ତ। ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମରେ ଦୁଷ୍ଟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋ ହତ୍ୟାରେ ଲାଗିଥିବା, କପାଳଧାରୀ ପଶ୍ଚିମ ଓ ପୂର୍ବ ଦିଶାରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ରୂର। ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମରେ ଟୁରୁସ୍କାମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାଢ଼ି, ଗୋ ଖାଇବା, ଘୋଡ଼ା ଚାଲାଇବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛୁଅ ହେଉନାହିଁ। ଉତ୍ତରରେ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ବିଦେଶୀ, ସମସ୍ତ ଖାଇବା, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା, ହତ୍ୟା ଓ ବନ୍ଧନରେ ଆସକ୍ତ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ ନିରୟମାନେ, ଗଛରେ ବସୁଥିବା ଶିକ୍ଷକମାନେ; ଏହି କ୍ରୂର ବିଦେଶୀମାନେ ଦିଶାମାନେ ହସ୍ତ୍ର ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଯଦି ଜଣେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। କଳି ଯୁଗରେ, ଧର୍ମ ହୀନ ଭୂମି ଓ ସମୟରେ, ଏହି ପ୍ରଜାମାନେ ଦେଖାଯାଏ। ଧନ ପ୍ରତି ଲୋଭରୁ, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସନ୍ତି; ଏହି ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ବିଦେଶୀମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଦ୍ୱିଜ ଗରୁଡ କହିଲେ: "ପିତା, ମୋତେ ଭୋକ ଆଉ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।" ତେବେ କଶ୍ୟପ ଦୟାରେ ଗରୁଡକୁ ଶୀଘ୍ର କହିଲେ — ସମୁଦ୍ର ତୀରରେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ, ହାତୀ ଓ କଚ୍ଚୁଆ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଓ ଅପାର, ଏକାଠି ହୋଇ ଏକାଉଁ ହତ୍ୟାରେ ଲାଗିଥିଲେ। "ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଜଳରେ ଯାଅ; ସେମାନେ ତୁମ ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରିବେ।" ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଗରୁଡ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଗରୁଡ ତାଙ୍କର ନଖରେ ହାତୀ ଓ କଚ୍ଚୁଆକୁ ଆଘାତ କରି, ଧରି ନେଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ବେଗ ହେଲା ଅସ୍ତିର; ଆକାଶରେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ମନ୍ଦରା ପରି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଓଜନ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ, ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ବେଗରେ ଗରୁଡ ଏକ ଜମ୍ବୁ ଗଛର ବଡ଼ ଡାଲିରେ ଅବତରଣ କଲେ; ଏହି ବଡ଼ ଡାଲି ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଓ ଗରୁଡ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପର ଭୟରୁ, ଶୀଘ୍ର ଏହାକୁ ଆକାଶରେ ଧରି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସି, ଗରୁଡକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଆକାଶରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ଏବଂ କେଉଁ କାରଣରେ, ଓ ପକ୍ଷୀର ମହାପ୍ରଭୁ?" ତାଙ୍କର ଡାଲି ଓ ଦୁଇ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀକୁ ଧରି, ଦ୍ୱିଜ ଗରୁଡ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମହାବାହୁ, ମୁଁ ଗରୁଡ, ମୋର ସ୍ୱଭାବରେ ପକ୍ଷୀ ରୂପରେ, ଋଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭିନତା ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଏହି ଦୁଇ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ ଭୋକ ପାଇଁ ଧରିଛି; ପୃଥିବୀ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ କିଛି ମୋତେ ସହିପାରିନାହିଁ।" "ମୁଁ ଏହି ଜମ୍ବୁ ଗଛକୁ ଅନେକ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ ଦେଖି, ଏହାର ଡାଲିରେ ଅବତରଣ କରି ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି। ଏହି ଡାଲି ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଧରି ମୁଁ ଏଠାରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛି, କୋଟି-କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋ ନଷ୍ଟ ହେବାର ଭୟରେ।" "ଏଠାରେ, ଭୟ ଓ ନିରାଶା ମୋତେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁପରି ଯିବି, କିଏ ମୋର ବେଗ ସହିପାରିବ?" ଏହିପରେ, ହରି ଗରୁଡକୁ କହିଲେ: "ମୋର ବାହୁ ଉପରେ ଚଢ଼, ଏବଂ ହାତୀ ଓ କଚ୍ଚୁଆକୁ ଭକ୍ଷ କରିବା।" ଗରୁଡ କହିଲେ: "ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ କିଛି ମୋତେ ସହିପାରିନାହିଁ; ତେବେ, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କିପରି ମୋତେ ସହିପାରିବେ?" "ନାରାୟଣ ଛଡ଼ା, ଅନ୍ୟ କିଏ ମୋତେ ସହିପାରିବ?" "ତିନି ଲୋକରେ, କିଏ ମୋର ଶକ୍ତି ସହିପାରିବ?" ହରି କହିଲେ: "ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଏବେ ନିଜ କାମ କର। କରି ହେଲେ, ମହାପକ୍ଷୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜଣିପାରିବ।" ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଗରୁଡ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ଏବଂ ମହା ବାହୁ ଉପରେ ଅବତରଣ କଲେ। ଗରୁଡ ବାହୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ବାହୁ କିଛି ଉପସ୍ଥିତିରେ ଗଡ଼ିଲାନାହିଁ; ତାଙ୍କରେ ଉଭୟ ଡାଲିକୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଡାଲି ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଅରଣ୍ୟ ଭୂମି ଉପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିଗଲା। ତେବେ, ହାତୀ ଓ କଚ୍ଚୁଆକୁ ଭକ୍ଷ କଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଭୋକ ଶାନ୍ତ ହେଲାନାହିଁ। ଏହି ଦେଖି, ଗୋବିନ୍ଦ ଗରୁଡକୁ କହିଲେ: "ମୋର ବାହୁର ମାଂସ ଖାଇ, ତୁମେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କର।" ଏହିପରି କହି, ଗରୁଡ ତାଙ୍କର ଭୋକରେ ବହୁତ ମାଂସ ଖାଇଲେ, ତଥାପି ବାହୁରେ କିଛି ଆଘାତ ଦେଖାଯାଇଲାନାହିଁ। ଏହିପରି ଗରୁଡଙ୍କ ଦୀନ ଦୁଃଖ, ଶକ୍ତି, ଭୟ, ଓ ଭୋକର କଥା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା।