ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ଅପହୃତ କାକମାନେ ଅପବିତ୍ରତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ପକ୍ଷୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା—"ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟତୀତ, ନିଷାଦମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେଁକୁ ଖାଇ ଦିଅ।" ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ନିଷାଦମାନେଁକୁ ଖାଇବାରେ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗିଳିଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଟିକି ବସିଗଲେ—ନ ଉଗଳିପାରିଲେ, ନ ଗିଳିପାରିଲେ, ଏହି ଦୁଇଜନ୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସେ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ପିତାଜୀ, ଏହି କ'ଣ ହେଲା? କିଛି ମୋ ଗଳାରେ ଅଟକିଛି, ମୁଁ ନା ଉଗଳିପାରୁଛି, ନା ଗିଳିପାରୁଛି।" ପୁଅଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ କହିଥିଲି, ବେଟା, ଏହା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ।" ଏପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ମୁନି କଶ୍ୟପ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ନିକଟକୁ ଆସ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ କଥା କହିବି।" ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏମାନେ ମୋ ସଦା ସଙ୍ଗୀ, ବନ୍ଧୁ, ଓ ପ୍ରିୟାତ୍ମୀ। ସ୍ୱଶୁର, ଶ୍ୟାଳ, ସମ୍ପର୍କୀୟ, ପିଲାମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବି, ସେଠି ଯିବି—ଚାହେ ନରକ, ଚାହେ ଶୁଭତା।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚଣ୍ଡାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।" "ମନୁଷ୍ୟ ମାତ୍ର ତୁଷ୍ଟି ଲାଗି, ଦୁଷ୍କର୍ମ ଓ ପାପୀ ଚଣ୍ଡାଳମାନେଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ପରେ ହିଁ ସେ ପରେ ସୁଖୀ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଯଦି ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥାଏ, ତେବେ ଧର୍ମାଚରଣ କଲେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ପାଇପାରେ। ଯଦି ପାପୀ ଧର୍ମାଚରଣ କରେ ନାହିଁ ଓ ପୁଣି ପାପରେ ମନ ଦେଏ, ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ପାଥର ଉପରେ ବସିଥିବା ପରି ଡୁବିଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଏପରି ସମସ୍ତ ପାପ କରି ବିପତ୍ତି ସଂଚୟ କରିଥାଏ, ପରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସେ ତାହାର ଦୋଷକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରେ।" ଏହିପରି କଥା ଶେଷ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋତେ ଓ ମୋ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେଁକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନାହିଁ, ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି, ନହେଲେ ମୋ ଆତ୍ମୀୟମାନେଁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି, କାରଣ ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼।" ଏହି ଅଭୟବାଣୀ ସୁନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପର ଭୟରେ କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ, ଏକାସାଥି ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ।" ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଗରୁଡ଼ ସେମାନେଁକୁ ଦୂତିଆ ଦିଗ, ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼, ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ—କେହି କେଶହୀନ, କେହି ଦାଢ଼ି ନଥିବା, ଯବନମାନେ ଖାଦ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, କେହି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦାଢ଼ିବାଳା। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନଗ୍ନ ପାପୀ, ମୌନୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ପଶୁହନନ୍ତା, ଗୋମାଂସ ଭୋଜୀ ଚଣ୍ଡାଳ ଅଛନ୍ତି। ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ କୁପାଥୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧକାରୀ ଅଛନ୍ତି; ପଶ୍ଚିମ ଓ ପୂର୍ବରେ କପାଳଧାରୀ ଦୟାହୀନ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି। ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ତୁରୁଷ୍କ, ଦାଢ଼ି ଭରା, ଗୋମାଂସ ଭୋଜୀ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛୁଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଉତ୍ତରରେ ପାହାଡ଼ ରହୁଥିବା ବିଦେଶୀ, ସବୁଠି ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ, ହନନ ଓ ବନ୍ଧନରେ ରତ। ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ନିରୟ, ଗଛରେ ରହୁଥିବା, ଦଣ୍ଡଦାତା ଓ ଦୟାହୀନ ବିଦେଶୀମାନେ ଅଂଶୀଦାର। ଏମାନେଁକୁ ଛୁଇଁଲେ, ଯଦିଓ କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଜଳସ୍ନାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; କଳିଯୁଗରେ ଧର୍ମହୀନ ଦେଶ ଓ ସମୟରେ ଏମାନେଁକୁ ଦେଖାଯାଏ। ଧନଲୋଭରେ ଲୋକେ ସମସ୍ତଠାରେ ଏମାନେଁକୁ ସମ୍ପର୍କ କରନ୍ତି; ଏହି ଭୂକ୍ଷାପୀଡ଼ିତ ବିଦେଶୀମାନେଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲାପରେ, ପୁଣି ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ, "ପିତା, ଭୂକ୍ଷା ମୋତେ ଆଉ ଅଧିକ ପୀଡ଼ା ଦେଉଛି।" ତେବେ କଶ୍ୟପ ଦୟାବଶତଃ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସମୁଦ୍ର କଢ଼ାରେ ଦୁଇ ମହାପ୍ରାଣୀ, ଏକ ହାଥୀ ଓ ଏକ କଛପ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅପରିମିତ, ପରସ୍ପର ହନନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ଅଛନ୍ତି।" "ପୁଅ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ସେମାନେ ତୁମର ଭୂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ କରିବେ।" ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଦଳନ ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡ଼ ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ଧରି, ବିଜୁଳି ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ମହାମେଘ ପରି ଭାର ଥିଲେ ମନ୍ଦରାଦି ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାର ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପଶ୍ଚିମ ପବନ ଗତିରେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଯାତ୍ରା କରି, ଗରୁଡ଼ ଏକ ବଡ଼ ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଡାଳିରେ ବସିଲେ। ସେହି ଡାଳି ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏହା ଦେଖି, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପର ଭୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ତାହାକୁ ଆକାଶରେ ଧରିଲେ। ସେଉଁଠିକୁ ବିଷ୍ଣୁ ମାନବ ରୂପେ ଆସି, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ଆକାଶରେ କାହିଁକି ଘୁଞ୍ଚୁଛ, ବିହଙ୍ଗଶ୍ରେଷ୍ଠ?" ତାପରେ ଦ୍ୱିଜ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀ ରୂପରେ, କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ, ଭିନତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ।" "ଦେଖ, ଏହି ଦୁଇ ମହାପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଧରିଛି; ପୃଥିବୀ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ କିଛି ମୋ ଭାର ସହିପାରୁନାହିଁ। ଏହି ମହାଜାମ୍ବୁ ଗଛକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହାର ଏକ ଡାଳିରେ ବସି ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲି।" "କିନ୍ତୁ ଡାଳି ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଧରି ମୁଁ ଘୁଞ୍ଚୁଛି; କାରଣ ଏହା ପଡ଼ିଲେ ଅନେକ ଲକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋମାତାଙ୍କ ନାଶ ହେବ। ଏଠାରେ ମୋ ମନରେ ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କ ଆସିଗଲା; ମୁଁ କଣ କରିବି, କିପରି ଯିବି, କିଏ ମୋ ଗତିରେ ବନ୍ଧା ଦେଇପାରିବ?" ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗଥା ଅନୁକ୍ରମିକ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଘଟିଗଲା।