ଏକ ସମୟର କଥା, ଭୋଜନ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼, ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ, ବାହାରକୁ ଗଲେ । ସେ ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ, ଯାହା ଏମାନ୍ଡୁ ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଆସିଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲା । ଏହି ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଭୋକରେ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ କହିଲା, “ମା, ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।” ଏହି ସମୟରେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ, ସେ ରାଗରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା । ତାଙ୍କ ମାତା, ଜଣେ ପବିତ୍ର ମହିଳା, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, “ପୁଅ, ମୁଁ ତୋର ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବି ନାହିଁ । ତୋର ବାପା କଶ୍ୟପ, ନୈତିକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି । ତୁ ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଅ ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ଯାହାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ତୋର ଭୋକ ଶାନ୍ତ ହେବ।” ମାତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ବାପା କଶ୍ୟପ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଗରୁଡ଼ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆସିଛି, ମୁଁ ତୋର ପୁଅ, ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ, ବଡ଼ ଆତ୍ମା।” କଶ୍ୟପ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇ, ବିନତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଚିହ୍ନି, ପ୍ରେମରେ କହିଲେ, “ନଦୀ କୂଳରେ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ନିଷାଦ ଅଛନ୍ତି; ତୁ ସେମାନେକୁ ଖାଉ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ । ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର କଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପବିତ୍ରତା ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଡ଼ା, ଅନ୍ୟ ନିଷାଦମାନେକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଖାଉ ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ମିଳିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଯାଇ ସେମାନେକୁ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅପରିଚିତ ଭାବରେ ଗଳାରେ ପକାଇଦିଏ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗରୁଡ଼ର ଗଳାରେ ଫସି ଯାଇଛନ୍ତି, ନ ଉଗଳିପାରିବେ, ନ ଗିଳିପାରିବେ, ତାଙ୍କର କିଛି କ୍ରିୟା ହେଉ ନାହିଁ । ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ବାପା, ଏହା କ’ଣ? ମୋ ଗଳାରେ କିଛି ଫସିଛି, ମୁଁ ଉଗଳିପାରିବି ନାହିଁ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି, ପୁଅ, ଏହା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ; କିନ୍ତୁ ତୁ ନ ବୁଝିଲୁ ।” ଏପରି କହି, ଜ୍ଞାନୀ କଶ୍ୟପ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ନିକଟକୁ ଆସ; ମୁଁ ତୋର ଉପକୃତି କଥା କହିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏମାନେ ମୋର ସଦା ସହଚର ଏବଂ ପ୍ରିୟ ନାତଦା, ବାପା, ଭଉଣା, ମିତ୍ର, ପିଲାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ—ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଯିବି, ତାହା ନରକ କିମ୍ବା ଶୁଭ ଯାଉଥିବା ହେଉ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁ ଚାଣ୍ଡାଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛୁ । ସେମାନେ ବିଭୀଷଣ ନରକରେ ରହିଥାନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ପରିହାର ନାହିଁ । ମାନବ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପାପୀ ଚାଣ୍ଡାଳମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ତାହା ପରେ ହେଲେ ନିଜେ ଖୁସି ହେବେ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ । ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଯଦି କିଁ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି । ଯଦି ଏକ ପାପୀ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିନାହିଁ ଏବଂ ପୁନି ପାପ ଦିଗରେ ମନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପଥର ଉପରେ ବସି ବି ଉପସାଗରରେ ଡୁବିଯାଏ । ଏକ ଜଣେ ସମସ୍ତ ପାପ କରି ଦୁଃଖ ଜମା କଲେ, ତାପରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତାହା ଦୂର କରିପାରିବେ ।” ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନୀ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପକ୍ଷୀ, ତୁ ମୋ ଏଠାରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନାତଦାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବୁନାହିଁ, ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେଇ ଦେବି; ନତ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ନାତଦାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବି, ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼ ।” ତାହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପର ଭୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ବିଦେଶୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ଫେଙ୍କି ଦେ ।” ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଧର୍ମ-ଅଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଗରୁଡ଼ ସେମାନେକୁ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଦିଗଦିଗ ମଧ୍ୟରେ ବାହାରକୁ ଫେଙ୍କି ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନମ ହେଲେ—କେହି ଚୁଲି ନାହିଁ, କେହି ଦାଢ଼ି ନାହିଁ, ଯବନମାନେ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦିତ, କେହି ଥୋଡ଼ି ଚୁଲି ଥାଏ । ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନଗ୍ନ ପାପୀ, ନିର୍ବିକାର, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଜୀବହତ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଗାଉଁ ଖାଇଥିବା ଲୋକ । ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ ଦୁଷ୍ଟ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଗାଉଁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରେ ଆସକ୍ତ; ପଶ୍ଚିମ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଖପ୍ପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ରହନ୍ତି । ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ତୁରୁଷ୍କମାନେ, ଦାଢ଼ିଯୁକ୍ତ, ଗାଉଁ ଖାଇଥିବା, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛୁଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଉତ୍ତରରେ ପାହାଡ଼ରେ ରହୁଥିବା ବିଦେଶୀ, ସବୁ ଖାଇଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ହତ୍ୟା ଏବଂ ବନ୍ଧନରେ ଆସକ୍ତ । ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ନିରୟମାନେ, ଗଛରେ ବସୁଥିବା ହତ୍ୟାକାରୀ, ଦିଗଦିଗରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦୁଷ୍ଟ ବିଦେଶୀମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି । ସେମାନେକୁ କେବଳ ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରିଥିବା ଲୋକକୁ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । କଳି ଯୁଗରେ, ଧର୍ମ ଶୂନ୍ୟ ଭୂମି ଏବଂ ସମୟରେ, ଏମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି । ଧନ ଲୋଭରେ ଲୋକମାନେ ସେମାନେ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏହି ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ରହିଥିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଭୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ । ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ବାପା, ମୋ ଭୋକ ଆଉ ଅଧିକ ପୀଡା ଦେଉଛି ।” ତାପରେ କଶ୍ୟପ ଦୟାରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସମୁଦ୍ରର ଏକ ଅଂଶରେ ଦୁଇ ମହାପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି—ଏକ ହାତୀ ଏବଂ ଏକ କଉଁ, ଦୁଇଁ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏକାପରେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉଭୟ ରହିଛନ୍ତି । ପୁଅ, ତୁ ତୁରନ୍ତ ସେମାନେକୁ ଯାଅ; ସେମାନେ ତୋର ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରିବେ ।” ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇ, ହାତୀ ଏବଂ କଉଁକୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଖରେ, ଗରୁଡ଼ ହାତୀ ଏବଂ କଉଁକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଧରି, ବିଜୁଳି ସ୍ପୀଡରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଶକ୍ତିରେ ପୁରା ।