ଏହି ସମୟରେ, ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗବୃନ୍ଦ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ସେମାନେ ମୁଁହରୁ ବିଷ ଓ ଅଗ୍ନି ପ୍ରବାହ କରୁଥିଲେ। ଚାରି, ପାଞ୍ଚ ଓ ସାତ ମଣ୍ଡଳ ଥିବା ବିଶିଷ୍ଟ ନାଗମାନେ—ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, କର୍କୋଟକ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଏଲାମୁଖ, କାଳିୟ, ଓ ବଳଶାଳୀ ମହାପଦ୍ମ; ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହସ୍ରଶୀର୍ଷ, ନିର୍ମଳ ଦେହୀ, ହେମତାଳ ଧ୍ୱଜଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଅନନ୍ୟ ଅନନ୍ତ ମହାନାଗ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଅଚଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟାନକ ଘଟଣାରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ। ଭୂମିର ଜଳମୟ ଗୁହାମାନେ ଜ୍ଵଳମାନ ହେଇଉଠିଲା। ସପ୍ତ ଦৈତ୍ୟପ୍ରଧାନଙ୍କ ରୋଷରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଥିଲା। ପାତାଳ ତଳରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରାଣୀମାନେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଉଠିଲେ। ପାତାଳ ଅଚାନକ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ଥିର ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟ ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେ ରୋଷରେ ଠୋଠ କମ୍ପାଇ, ପୁରାତନ ବରାହ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା, ଭାଗୀରଥୀ, କୌଶିକୀ, ସରୟୂ, ଯମୁନା, କାଭେରୀ, କୃଷ୍ଣଭେଣୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ଗୋଦାବରୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଉଠିଲେ। ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ, ସିନ୍ଧୁ, ନଦୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ମେଳକାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶୋଣା—ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀ ମଣିମୟ ଜଳରେ ଚମକୁଥିଲେ। ନର୍ମଦା ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଧାରାସହିତ, ବେତ୍ରବତୀ ନଦୀ, ଗୋମତୀ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ବ ସରସ୍ୱତୀ, ମହାକାଳ ଭୂମି, ତମସା ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା। ମଣିମୟ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁଟକ ସୁନା ଖଣିରେ ଭରିଥିଲା, ଲୌହିତ୍ୟ ମହାନଦୀ ଓ ସୁନାରେ ଚମକୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବୁନକାରୀଙ୍କ ନଗର, କଶାରୁ ରୂପା ଖଣି, ମଗଧର ଗ୍ରାମ, ଏବଂ ଭୟାନକ ପୁଣ୍ଡ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ଷୁଭିତ ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସୃଘ୍ନ, ମଲ୍ଲ, ବିଦେହ, ମାଳବ, କାଶୀ, କୋଶଳ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମହଲ ଦୈତ୍ୟପତି ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ମହଲ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, କୈଳାସ ଶୃଙ୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଲୌହିତ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ଭୟାନକ ଏବଂ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିଲା। ଉଦୟ ପର୍ବତ ଶତ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ, ସୁନାର ତଳାନ୍ତର, ମେଘମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ତାଳ, ସାଳ, ତମାଳ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲରେ ଚମକୁଥିଲା। ଆୟୋମୁଖ ପର୍ବତ ଖଣିଜରେ ଶୋଭିତ, ମଲୟ ପର୍ବତ ତମାଳ ବନରେ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ପ୍ରସାରିଥିଲା। ସୁରଷ୍ଟ୍ର, ବାହ୍ଳୀକ, ଶୂଦ୍ର, ଆଭୀର, ଭୋଜ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ବଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ତାମ୍ରଲିପ୍ତ, ପୌଣ୍ଡ୍ର, ଶୁଭ୍ର, ବାମଚୂଡ଼, ସକେରଳ ଏହି ସମସ୍ତ ଜନପଦ ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ପୂର୍ବ ନିର୍ମିତ ଆଶ୍ରମ ଏଠାରେ ଅନେକ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଥିଲା। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ପକ୍ଷୀ ଓ ବିଶାଳ ଫୁଲ ଲଗା ପୃକ୍ଷ, ସୁନାର ଶିଖର ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପୁଷ୍ପିତକ ପର୍ବତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଧନ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦି ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ମହାନ ଶିଖରରେ ଆକାଶକୁ ଛୁଉଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଆବୃତ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ଶତ ଯୋଜନ ଚାଉଡ଼ା, ବିଦ୍ୟୁତରେ ଭରିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘ ଚମକୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଋଷଭ ପର୍ବତ ବଳଶାଳୀ, କୁଞ୍ଜର ପର୍ବତ ଶୁଭ ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳ ଥିଲା। ଏଠାରେ ବିମଳା ନାଗନଗର, ମାଳତୀ ଏବଂ ଭୋଗବତୀ ନାଗନଗର ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲା। ମହାସେନ, ପାରିୟାତ୍ର, ଚକ୍ରବାନ୍, ଭୃକ୍ତିମାନ୍ ବାରାହ ପର୍ବତ, ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନଗର ସୁନାରେ ନିର୍ମିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ନରକ ଦାନବ ବସୁଥିଲେ। ମେଘ ପର୍ବତ ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନରେ, ଏଠାରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପର୍ବତ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ମେରୁ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯାଁଠାରେ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ହେମଗର୍ଭ, ମହାସେନ, ମେଘସଖ, କୈଳାସ ପର୍ବତ ଦାନବପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସୁନା ଲୋଟସରେ ଆବୃତ ଭୂମିରେ ଭୂବନ୍ତି ହ୍ରଦ, ମାନସ ହ୍ରଦ ହଁସ ଓ କଦମ୍ବପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତ୍ରିଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତ, ଉତ୍ତମ କୁମାରୀ ନଦୀ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ତୁଷାରରେ ଆବୃତ। ଉଶୀରବୀଜ ପର୍ବତ, ଭଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ପର୍ବତରାଜ, ପ୍ରଜାପତି ପର୍ବତ, ପୁଷ୍କର ପର୍ବତ, ଦେବାଭ ପର୍ବତ, ବାଳୁକାପର୍ବତ, କ୍ରଞ୍ଚ, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ପର୍ବତ ଓ ଧୂସର ପର୍ବତ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପର୍ବତ, ଦେଶ, ଜନପଦ, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଦାନବ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲେ। କପିଳ, ପୃଥିବୀପୁତ୍ର, ବ୍ୟାଘ୍ରବାନ୍, ଆକାଶବାସୀ, ରାତିର ସନ୍ତାନ, ପାତାଳର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ଷୁଭିତ ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ମେଘ ନାମକ ଭୟାନକ ଦଳ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ; ସମସ୍ତେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମୁଷଳ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁରେ, ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ବାୟୁବେଗରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲୁଥିଲେ।