ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟସମ୍ହାରକ ଭାବରେ ପରିଚିତ ସମସ୍ତ ଲତାମନ୍ଦଳ ଫଳେ ଭରିଯାଇଥିଲା; ଏଠାରେ ଫଳ ଭିତରେ ଆଉ ଫଳ, ଫୁଲ ଭିତରେ ଆଉ ଫୁଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ଲତାଗୁଡିକ ଖୋଲୁଥିଲେ, ବନ୍ଦ ହେଉଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ ଓ କାନ୍ଦୁଥିଲେ; ତେବେ ଗଭୀର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା, ଏବଂ ଜ୍ୱାଳା ମାରୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ରୂପ, ଭୟଙ୍କର କଥା କହି, ବନର ଜନ୍ତୁମାନେ, ଘରୋଇ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ନିକଟେ ଆସିଥିବାବେଳେ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ହୁଁକାର ଦେଲେ; ନଦୀମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ବିପରୀତ ଦିଗକୁ ପାଣି ବହାଇଲେ। ଦିଗବଲୟ ଲାଲ ଧୂଳିରେ ଭରିଯାଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ଉପାସ୍ୟ ଅଟଳ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ବାୟୁର ତିବ୍ର ଝଟକାରେ ସେମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଓ ନମିଗଲେ; ଏହିପରି ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ବଦଳାଇଲେ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଯୁଗ ଶେଷ ଘଟିଲା; ଏହି ସମୟରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ତାଙ୍କର ଭଣ୍ଡାର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶାଳାରେ ମଧୁ ପ୍ରକଟିତ ହେଲା—ଏହା ଦୈତ୍ୟମାନେର ବିନାଶ ଓ ଦେବତାମାନେର ବିଜୟ ପାଇଁ ଅପଶକୁନ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା। ଏହି ବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଗଲା; ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଇଲା, ଏବଂ ଭୂମି ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ଭାରରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ବକ୍ତ୍ରରୁ ବିଷ ଜ୍ୱାଳା ଉଗ୍ର ଆଗ୍ନି ସ୍ରୋତ ରୂପେ ବାହାରିଲା। ଚାରି, ପାଞ୍ଚ ଓ ସାତ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ନାଗମାନେ—ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, କର୍କୋଟକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ; ଏଲାମୁଖ, କାଳିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାପଦ୍ମ, ସହସ୍ରଶୀର୍ଷ, ଶୁଭ୍ର କାୟ, ହେମତାଳ ଧ୍ୱଜଧାରୀ ନାଗପତି; ଶେଷ, ଅନନ୍ତ—ଏହି ମହାନ ଅଚଳ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଭୂମିର ଖୋଲି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସପ୍ତ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନଙ୍କ ରୋଷରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଲଟିଗଲା; ପାତାଳର ଅନେକ ଦୀପ୍ତିମାନ ସତ୍ତ୍ୱ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ। ପାତାଳ ଅଚାନକ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚଳ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଳମାଳ ହେଲେ; ଏହିପରି ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ। ସେ ରୋଷରେ ଅତି ରୂଦ୍ର ଭାବରେ ଓଠ କଟିଲେ, ପ୍ରାଚୀନ ବରାହ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ପାତରେ ଗଙ୍ଗା, ଭାଗୀରଥୀ, କୌଶିକୀ, ସରୟୂ, ଯମୁନା, କାବେରୀ, କୃଷ୍ଣବେଣୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ଗୋଦାବରୀ, ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ, ସିନ୍ଧୁ, ଶୋଣ, ନର୍ମଦା, ବେତ୍ରବତୀ, ଗୋମତୀ, ପୂର୍ବ ସରସ୍ୱତୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ବହୁଥିଲେ, କେଉଁଠି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା। ମହାକାଳ ଭୂମି, ତମସା ନଦୀ, ଝୁମୁକି ଫୁଲ ଧାରଣ କରୁଥିଲା; ରତ୍ନମୟ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁଟକ ସ୍ଥଳୀ ସୁନା ଖଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ବଡ଼ ନଦୀ ଲୌହିତ୍ୟା ଓ ସୁନା ରେ ଚମକୁଥିବା ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବୁନକାରମାନେର ସହର, ରୌପ୍ୟ ଖଣି ଥିବା କଶା, ମଗଧର ବଡ଼ ଗ୍ରାମ ଓ କ୍ରୂର ପୁଣ୍ଡ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉତ୍ପାତରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସ୍ରୁଘ୍ନ, ମଲ୍ଲ, ବିଦେହ, ମାଳବ, କାଶୀ, କୌଶଳ ଏମିତି ଅଞ୍ଚଳଗୁଡିକ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମହଲ ଦୈତ୍ୟ ରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ଏହି ମହଲଟି ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଏହା କୈଳାସ ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ରତ୍ନମୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଲୌହିତ୍ୟ ସାଗର ସେଠାରେ ଥିଲା। ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ଶତ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଉଦୟମାନ; ସୁନା ର ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମେଘମାଳା ତାହାକୁ ଆବୃତ କରୁଥିଲା। ସୁର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିବା ସୁନା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ବୃକ୍ଷମାନେ—ସାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଖ୍ୟାତିନାମ ଆୟୋମୁଖ ପାହାଡ଼ ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ମଲୟ ପାହାଡ଼ ତମାଳ ଉଦ୍ଭିଦର ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ମଧୁର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସୁରଷ୍ଟ୍ର, ବାହ୍ଳୀକ, ଶୂଦ୍ର, ଆଭୀର, ଭୋଜ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ବଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ତାମ୍ରଲିପ୍ତକ ଏମିତି ଅଞ୍ଚଳଗୁଡିକ ଏହି ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପଦ୍ରବିତ ହୋଇଗଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ର, ଶୁଭ୍ର, ବାମଚୂଡ଼, ସକେରଳ ଏହି ଅଞ୍ଚଳମାନେ, ଦେବତା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପଦ୍ରବିତ ହୋଇଗଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ନିବାସ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ ପକ୍ଷୀ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ; ସୁନା ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସେଠାରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ପୁଷ୍ପିତକ ପାହାଡ଼ ସେଠାରେ ଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ଓ ଧନ୍ୟତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସାଗରକୁ ଭେଦି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେହି ପାହାଡ଼ ମହାନ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଅଳିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲା, ସାଗର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପାହାଡ଼ ଶତ ଯୋଜନ ପରିସରରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା; ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଋଷଭ ପାହାଡ଼ ଏଠାରେ ଥିଲା, ବୃଷଭ ସମାନ ଗୌରବମୟ; କୁଞ୍ଜର ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ନିବାସଭୂମି ଥିଲା। ଭିମଳା ନାମକ ଅଜୟ ସର୍ପନଗରୀ, ମାଳତୀ ଏବଂ ଭୋଗବତୀ ନଗରୀ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ଆଘାତରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ମହାସେନ ପାହାଡ଼, ପାରିୟାତ୍ର ପାହାଡ଼, ଚକ୍ରବାନ୍ ପାହାଡ଼ ଓ ବରାହ ପାହାଡ଼ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ନାମକ ଶୁଭ୍ର ସୁନା ନଗରୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ନରକ ପୂର୍ବେ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଥିଲା। ମେଘ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଏଠାରେ ଥିଲା, ଗଭୀର ଗର୍ଜନରେ ଅପୂର୍ବ; ଏଉଁଠାରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପାହାଡ଼ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।